Door: Anna Karolina Caban
'Klaar voor de strijd?' vraagt Louis met een sexy blik. Ook al wil ik hem het liefst haten, een vonk ontbrandt in mijn hart.
Sommige mensen lijken op de wereld gezet om anderen lessen te leren en vooral te folteren met hun schoonheid. Zijn benen. Mijn hemel, die prachtige benen van hem. En dan de bult in zijn sportbroek waaraan je duidelijk kunt zien dat dit een man betreft die je veel genot kan bezorgen. En ik kan het weten. Ergens wist ik diep vanbinnen dat ik hem nooit voor mezelf zou hebben. Een duiveltje op mijn schouder heeft me er echter van weten te overtuigen om ervoor te gaan. Ik had moeten luisteren naar mijn intuïtie. Alles aan zijn voorkomen en gedrag vertelde mij dat ik heel hard moest rennen en toch bleef ik staan.
Zijn ogen waren altijd op zoek naar een nieuwe prooi, ook al verzekerde hij mij ervan dat ik de enige vrouw was voor hem. Blijkbaar zat er op mij een houdbaarheidsdatum, want ineens kreeg ik te horen dat hij tijd voor zichzelf nodig had. Dat hij vast zat. Dat het niks met mij te maken had en dat ik vooral niet moest denken dat hij bezig was met andere vrouwen.
Hij voelde een onrust en wilde gewoonweg een tijdje op zichzelf zijn. En ik, de domme gans, geloofde hem en dacht zelfs dat het goed voor ons zou zijn. Dat waren ook zijn woorden. 'Zie het als een soort retraite om er sterker uit te komen samen.' Ik hoor het hem nog zeggen. Het bleken slechts mooie woorden. Een sprookjesverhaal om de waarheid te verbergen dat hij al een paar keer op date was geweest met Farah en verliefd was geworden op haar. 'Ik wilde je geen pijn doen met de waarheid,' waren zijn woorden toen ik erachter kwam en hem ermee confronteerde.
Nog steeds krijg ik glazige ogen als ik eraan denk. Want hoe hard je ook soms weg wilt lopen voor je gevoel, het haalt je altijd in. Zoals nu. Nu ik achter hem de trap afloop richting de kooien. Die billen. Die gespierde rug. Zijn houding. Ik heb niemand zo trots en gecontroleerd zien lopen als hij dat doet. Het windt me op, ook al wil ik het niet voelen. Het liefst was ik nu met mijn tong over de lengte van zijn rug gegleden. Een onrustig gevoel knaagt in mijn binnenste. 'Jij blijft bij mij,' zeg ik tegen Andrea terwijl ik mijn arm door de zijne steek en mijzelf tegen hem aanpers. 'Babe, ik ga nergens heen. No worries.'
We krijgen instructies en zijn in totaal met twaalf teams van twee. Er spelen ook leden van de sportclub mee, wat alleen maar klinkt als muziek in mijn oren. Zo is de kans klein dat ik Louis tegen het lijf loop en nu ik samen met Andrea in een team zit, zullen wij sowieso bij de verliezers horen en zal ik Louis met een beetje geluk niet eens in mijn gezichtsveld krijgen. Ik luister aandachtig naar de instructies van de leraar die ons maagden op de padelbaan de spelregels uitlegt als ineens alle hoofden één kant op draaien en ik haar zie. Farah.
Lees ook: Sexy time - Het padeltoernooi #2: 'Mijn tepels verharden en benen tintelen'
Ze is als een volbloed merrie. Prachtig, krachtig, statig, zo mooi. Ze lijkt met haar schoonheid iedereen te hypnotiseren. Het sportpakje dat ze draagt zou ik eerder bestempelen als een rode loper-outfit in plaats van het sportkloffie dat ik draag. Mijn hart verkrampt. Ik zoek naar Louis en zie hoe hij als enige juist niet haar kant opkijkt maar bezig is met een warming-up. 'Schat, sorry dat ik het zeg, maar zij is beeldschoon,' fluistert Carmen mij toe en krijgt direct een stomp in haar zij van Andrea. Met open mond blijf ik haar aanstaren als ik ineens hoor: 'Kom, ik zal je laten zien hoe het moet. Van alleen woorden leer je niks.' Louis staat met een triomfantelijk blik voor mij en ik zie Carmen en Andrea achter hem staan en beiden hun hoofd schudden.
'Yes, let’s go,' zeg ik opgewonden. Want deze keer ga ik wel luisteren naar mijn intuïtie en deze zegt mij nu dat ons verhaal nog niet klaar is. Ik heb de keuze: liegen tegen mezelf dat ik niks meer voor hem voel of vol gas toegeven aan mijn verlangen. Ik kies het tweede. Zij schroomde er ook niet voor om op date te gaan met hem toen hij nog in een relatie zat, dus waarom zou ik mijzelf wegstrepen bij deze som? The game is on.
Wordt vervolgd.
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))