Anna Karolina #261: 'Maar dat is toch onmenselijk, Damir?!'

Ik kan de gedachte maar niet van me afschudden dat ik Anna mee heb laten gaan met Alejandro. Ook al vertrouw ik hem met mijn leven en weet ik dat hij, indien nodig, een kogel voor me zou opvangen, ik weet hoe Alejandro ook kan zijn.

De foto's van zijn laatste werk staan nog vers op mijn netvlies gegrift. De toegetakelde twee Britten waren onherkenbaar door zijn sadistische kunsten. En ook al hebben we hem duidelijk gemaakt haar 'met geen vinger aan te raken', geen idee hoe hij om zal gaan met een vrouwelijke gijzelaar, als ze één op één zijn.

Hoe lang geleden is zijn vrouw al wel niet gedood door de bende van Manuel? Wat zal het zijn inmiddels? Ik tuur voor me uit en voel de hand van Sasha op mijn knie. Uit reflex wil ik 'm wegslaan, maar ik besef gelukkig op tijd dat het enige wat mij een kans geeft om hier levend uit te komen, is haar te doen geloven dat ik volledig aan haar kant sta en me alleen haar nog goed herinner uit mijn verleden. Het is me inmiddels duidelijk dat ze nog steeds gevoelens voor me heeft. Hoe laf ook, ik moet daar gebruik van maken. Zij is vrijwillig deze wereld ingegaan. Zij weet met wie ze te maken heeft. Anna heeft me nodig. Anna beseft totaal niet in wat voor wereld ze zich op dit moment bevindt en waar het allemaal naartoe kan leiden.

'We hadden haar nooit mee moeten nemen. Waarom stond je er eigenlijk op? Je kent haar niet eens.'

Sasha kijkt me onderzoekend aan en ik ken haar lang genoeg om te beseffen dat ze me aan het uittesten is.

'Zij doet me een beetje aan jou denken, en als we hun het werk laten doen zal Gregor, of in ieder geval zijn mensen, geloven dat jij het bent en mij, en dus ons laten gaan. Vertrouw me, ik weet wat ik doe.'

'Ze gaan haar dus totaal verbouwen begrijp ik?'

'Ja,'

'Om haar zoveel mogelijk op mij te doen lijken?'

'Ja.'

'Maar dat is toch onmenselijk, Damir. Dat kan je eigenlijk niet maken. Ook al heb ik het niet op haar, je kunt toch niet zomaar iemands gezicht, identiteit, afpakken? Nee, dat laat ik niet toe.'

'Je hebt geen inbreng in deze. Ik moet ervoor zorgen dat wij hier beiden veilig wegkomen. Dat is toch wat je wilt? Of is er iets wat je me niet vertelt?'

Ik geef haar een kans. Een kans om dit nog recht te breien en eerlijk te zijn over wie Anna voor mij is. Dit is haar enige kans om mij te laten wankelen in mijn plan en mijn leven ook voor haar te wagen. Als ze alleen maar toegeeft, me vertelt hoe het echt zit, Anna beschermt, dan zal ik er alles aan doen om ook haar veilig te houden. Hoe, weet ik niet precies, maar ik zal er alles aan doen om ons alledrie uit de klauwen van Gregor te houden.

'Nee, niks. Ik heb je alles verteld wat ik weet. De vrouw is in de war. Dat zie je toch. Ze denkt dat ze je kent. Ze is met me meegegaan en ik dacht wat aan haar te hebben, puur omdat ze zo onschuldig leek. Maar nu ik haar met je heb gezien, nu ik heb gezien hoe fucked up ze doet tegen je en hoe haar waanideeën haar aanzetten tot onacceptabel gedrag, nee, deze vrouw betekent niks voor mij. Trouwens, ze mag blij zijn met een gratis behandeling. Wie wil er nou niet uitzien zoals ik.'

Sasha grijnst en ik moet me inhouden om haar geen elleboog in haar arrogante smoel te geven. Ze is mooi, dat geef ik toe, maar valt in het niks bij de schoonheid van Anna, mijn Anna.

Het idee alleen al dat er iets aan haar gezicht zal worden veranderd doet me walgen en ik lach als boer met kiespijn richting Sasha, die een sigaret opsteekt en haar benen nonchalant over de mijne laat bungelen.

Wordt vervolgd.