Anna Karolina #375: tot bezinning

Alejandro heeft zich aan zijn woord gehouden en mijn overtocht naar Nederland verzorgd. Ik dacht dat ik er volledig doorheen zou zitten, dat het achterlaten van Anna het zwaarste zou zijn wat ik ooit heb moeten doen, maar vreemd genoeg voelt het eerder als een welkome intermezzo. 

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd dat ik volledig verscheurd was vanbinnen, en mijn gedachten niet op orde kon krijgen. Het overlijden van Chef en nu ook Yvette. Ik kan het allemaal nog steeds niet behappen. Op het moment dat het toestel de Nederlandse grond raakt slaak ik een zucht van verlichting. Ik moet mezelf zien terug te vinden. Ik ben volledig de weg kwijt en heb in mijn liefde voor haar volledig mijn gezonde verstand verloren. 

Ik kom thuis en kijk rond. Alles is precies zoals ik het achtergelaten heb, alleen nu voorzien van een laagje stof. Het heeft een helend gevoel om weer thuis te zijn. Ook al is alles mij nu wereldvreemd, het aangezicht van de meubels kalmeert mij. 

Ik plof neer op de bank. 

En nu? 

Voor het eerst in een lange tijd kan ik even niks bedenken. Het verhaal van Anna en Alejandro gaat zich verder ontvouwen, en ik kan niks anders doen dan in de wachtrij blijven zitten. 

Met de dood van Chef ligt het werk plat en ik was sowieso van plan om ermee te stoppen, dus dat is dat. 

Wie ben ik nu nog zonder haar en zonder mijn routine van een baan? 

Ik heb nooit begrepen hoe mensen midden op de dag tv konden kijken, maar ik grijp naar de afstandsbediening en zet het kastje aan. Ik voel mijn ziel leger en leger worden met de minuut, maar het voelt niet verkeerd. Misschien is het niet eens zo gek om even helemaal niemand te zijn, niets te willen en gewoon het universum te laten bepalen wat mijn volgende stap wordt.

Ik hoor mijn toestel trillen en ik besluit niet eens te kijken wie het is. Wat boeit het. 

Zonder dat ik het doorheb val ik in een diepe slaap en word een paar uur later met de schemering langzaam wakker. Fuck, niet helemaal handig gezien het feit dat ik ook nog eens te maken heb met een lichtelijke jetlag. 

Routineus grijp ik toch mijn mobiel en zie een bericht van Isabella. 

Ik weet dat je terug bent. Ik moet je spreken. Vanavond nog.

Ik baal nu al dat ik het bericht geopend heb, want precies op hetzelfde moment dat ik het lees zie ik dat ze mij belt. 

'Isabella?'

'Doe open.'

'Wat bedoel je? Sta je buiten?'

'Ja.'

Met tegenzin loop ik naar de voordeur en open deze langzaam. Het bebloede hoofd van Isa kijkt mij angstig aan. Zo bang heb ik haar nog nooit gezien, en wij hebben samen flink wat narigheid meegemaakt. Mijn lichaam zet zich direct weer schrap. 

'Het is Nadia.'

'Wat is er met Nadia?'

'Zij werkte toch voor de geheime dienst? Het is nog ingewikkelder dan wij dachten. Wij hebben ons verkeken voor wie precies. Haar opdracht is veranderd nu jij hier weer bent. Jij bent het doel, Sebastiaan. Zij moet jou uitschakelen, en niet Alejandro. Het is allemaal anders. Alejandro heeft een deal gemaakt. Hij heeft jou niet voor niks laten gaan. Hij wist dat wanneer jij hier voet aan de grond zou zetten, jij binnen 24 uur tot het verleden zou behoren. Je moet weg. Beloof me...'

Ze kan haar zin niet meer afmaken. Een kogel dringt door haar fragiele lijf via haar rug, en doorboort haar longen. Ze klapt naar voren in mijn armen en blijft mij met haar grote wanhopige ogen aankijken. 

'Isabella, nee, blijf bij me. Isa, kom op!'

Ik zie dat het hopeloos is. Haar levenslust vervaagt uit haar ogen. Niet nog één. Niet weer. Ik kan niet meer. En dan klinkt er een tweede schot en sleur ik haar lichaam mee naar binnen.

Wordt vervolgd.