Anna Karolina #376: en nu?

Ik weet dat ik Sebastiaan weer terug ga zien. 

Iets in zijn blik vertelde mij dat dit goed was. Dat afstand nemen van hem, van ons, voor nu het beste is wat wij kunnen doen. Altijd heb ik het gevoel gehad dat wij op een totaal andere frequentie met elkaar communiceren. De woorden van de realiteit zijn niet de woorden die de taal van onze liefde spreken. 

Het is een alwetendheid. Een bepaalde vorm van begrip. Hij weet net zo goed als ik dat wij uiteindelijk weer samen zullen komen. Er is gewoonweg een allesbepalende factor in de liefde en dat is tijd. 

De juiste tijd. 

De tijd ervoor nemen. Een tijd afstand nemen. Hoe lang is niet duidelijk, maar juist tijd zal het leren. Je weet namelijk precies wanneer het moment komt. Het moment waarop de energievelden van elkander zo danig aan elkaar weer trekken dat er niets anders gedaan kan worden dan weer bij elkaar komen.

'Hoe voel jij je?'

Alejandro zit naast mij op de bank in het huis van zijn moeder na het vertrek van Sebastiaan. Wij zitten een stuk van elkaar vandaan en alles tussen ons voelt ineens totaal onwennig en nieuw. 

Gek hoe anders een verboden liefde voelt wanneer je er toestemming voor krijgt.

'Ik ben oké,' lieg ik, en dwing intimiteit af door naar hem toe te schuiven en mijn lijf tegen de zijne aan te drukken. Hij geeft eerst niet toe, maar al snel voel ik zijn arm om mij heen gevouwen. Ik zink diep weg in zijn grote lichaam en verbreek daarmee alles wat tussen ons lag. Ik voel mij goed. Kalm. Verbazingwekkend kalm. Ik schrik van mijn metamorfose. Dat ik mij zo snel kan voegen naar alle chaos om mij heen. Ik ben alles en niets tegelijk. Ben mezelf volkomen kwijt en toch helemaal precies zoals ik ben. 

'Ik wil de bruiloft volgende week laten plaatsvinden. Moeder heeft niet lang meer,' zegt Alejandro met zijn diepe stem. 

Nu ik zo dicht tegen zijn lijf zit voel ik mijn lichaam trillen onder de timbre van zijn woorden. 

Ik staar voor mij uit. 

Het heeft ook totaal geen zin om je leven te plannen. Kijk naar waar ik mij nu bevind! Dit had ik in geen miljoen jaar kunnen voorspellen. Ik zucht diep. 

'Hey, kleintje, ben je echt oké?' vraagt hij nu zacht.

Hij draait mijn kant op en duwt mijn kin omhoog. Ik staar in zijn ogen en zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet mijn toekomstige man erin zie. Ik wil het niet, maar het universum heeft bepaald. Ik voel voor dit beest. Voor deze man die voor mij zit.

Kon ik mijzelf maar splitsen en tegelijkertijd nu ook in Nederland bij Sebastiaan zijn. Wat zouden wij dan nu doen? 

Mijn ziel lijkt weg te zweven. Ik ben daar. In Nederland. Met Sebastiaan. Ik ruik de koffie in zijn keuken en zie hem druk in de weer met het ontbijt. Er hangt een vredige sfeer. Het is een droom. Een toekomstbeeld. Ik voel dat mijn lichaam begint te tuimelen. 

Als vanzelf kruip ik op het lijf naast mij en begin hem te kussen. Ik zie de blik van Sebastiaan voor mij, ook al zijn mijn ogen gesloten. Ik proef zijn tong. Ik herinner mij hoe het in het begin was met ons. Mijn kus wordt steeds gretiger. Mijn gedachten ebben weg. Seks is een remedie tegen veel dingen, maar zeker ook tegen gedachten die je neergeslagen maken. 

De bult die nu tegen mijn knop drukt brengt mij in een extase. Ik wil hem. Of het Sebastiaan of Alejandro is doet er nu niet toe. Zonder mijn ogen te openen maak ik de weg vrij. Mijn slipje gaat uit, zijn rits open. Ik haal het inmiddels harde apparaat eruit en plant mezelf erop. 

Dit is het. Dit is de toverstaf die alle problemen voor even zal doen verdwijnen.

Ik blijf hongerig kussen. Mijn tong doet grondig onderzoek in zijn mond. Ik hijg. Ik kreun. Dit voelt zo goed.

'O Sebastiaan,' hijg ik en voel ineens dat iemand met een harde ruk aan mijn haren trekt. Ik open mijn ogen en kijk in de woeste ogen van Alejandro.

'Ik zal je hem doen vergeten. Kijk mij aan. Je bent nu van mij. Van mij. Hoor je me?'

Hij duwt zijn heupen ver naar voren en ramt mij zo diep dat ik het uitgil.

Wordt vervolgd.