Anna Karolina #378: Nadia is de slechtste niet

De maniakale blik van Nadia verergert. 

'Denk je dat ik niet doorheb wat jij probeert te doen? Iedereen bij de corps is getrained om met mindfucks te manipuleren. Ik heb dezelfde opleiding genoten. Maar kijk mij aan, Sebastiaan, Damir - of hoe je ook heet - ik heb deze verbale spelletjes uitgevonden. Jij wilt dat ik dit geloof?! Jij wil mij doen geloven dat Anna naar jou toe heeft uitgesproken dat zij iets voor mij voelt? Ha, wat voor sukkel denk jij voor je te hebben staan? En dan, op een onbewaakt moment schakel je mij uit?'

En weer die dreigende blik. 

'Nadia. Ik weet in wat voor shit ik zit. Ik heb Anna verdomme daar achtergelaten bij dat beest en zonet mijn fucking dierbare vriendin verloren. Door jou. Jou! Denk je echt dat wanneer ik jou graag uitgeschakeld zou zien ik jou niet al lang zou hebben neergehaald zonet?'

Ik zie haar denken. 

'Hoe zie jij het voor je dan?'

'Jij belt Alejandro en zegt hem dat je de klus hebt geklaard. Wij gaan samen dat hele huwelijk voorkomen en keren met Anna terug. Wie zij daarna kiest is aan haar.'

Ze lacht een snode lach.

'En als zij voor mij kiest, dan accepteer jij die keuze?'

'Je hebt mijn woord.'

'Wat is dat nog waard nu?' zegt ze spottend.

Ik weet niet waar mijn woede ineens vandaan komt, maar ik schreeuw het uit:

'Alles, verdomme. Dat is momenteel alles waard. Je hebt geen poot om op te staan. Jij weet net zo goed als ik dat je met Alejandro geen deals kunt sluiten. Kijk naar wat er hier gebeurt. Hij heeft mij fucking beloofd dat ik veilig terug kon keren en door kon gaan met mijn leven. En nu sta jij hier met een wapen in je hand en ligt Isabella hier. Wie kies jij te geloven?'

Ik richt mijn blik op Isa.

Iets in Nadia's ogen lijkt zich te herschikken. 

Het duurt een paar eindeloze tellen tot ze haar wapen laat zakken en naar het lichaam van Isabella loopt. Ze legt haar palm tegen haar hals.

'Dit was niet mijn bedoeling. Ik had niks tegen die griet. Zij deed gewoon haar werk en naar wat ik heb begrepen had zij een geschiedenis met jou. Als iemand haar leven op zijn geweten heeft ben jij het.'

Ik slik en besef me maar al te goed dat ze hierin waarschijnlijk gelijk heeft. 

'Wij kunnen dit verhaal herschrijven. Dit werk heeft zowel jou als mij van binnenuit vernietigd maar nog niet alles is ons ontnomen.'

Nadia gaat zitten op de tafel voor mij en kijkt mij met haar intense blik aan.

'Goed. Maar vanaf nu zeg ik wat wij gaan doen.'

Ik knik. Het is mijn enige optie, en ergens heb ik er vertrouwen in dat ook zij het liefste heeft dat Anna weer veilig op Nederlandse bodem is en wegkomt bij de man die ons allemaal leed heeft bezorgd. Dat er zeker meer speelt tussen Anna en Alejandro dan pure seks laat ik in dit verhaal achterwege. Haar nog razender maken is nu niet slim. 

Nadia neemt haar mobiel uit haar kontzak en selecteert een nummer.

'Het is gebeurd.'

Het is het enige wat ze zegt en hangt op.

'Kom. We hebben geen tijd te verliezen,' snauwt ze geïrriteerd.

'Wij kunnen haar zo niet laten liggen.'

Ik buig mij over het lichaam van Isabella en wil een kus planten op haar voorhoofd wanneer ik zie dat haar oogleden bewegen. 

Mijn ogen verweiden zich. Dan pas valt het mij op dat zij een vest onder haar jas aanheeft. Zou het kunnen? Zou het kunnen dat zij nog leeft? Is zij zo slim geweest om een kogelvrij vest aan te hebben? Even weet ik niet wat te doen. Nadia stapt bij ons weg en pleegt weer een telefoontje, nu met de strekking dat er een lichaam opgeruimd moet worden in mijn huis. Ze geeft mijn adres door. Heel voorzichtig duw ik mijn wapen in het hand van Isa die lichtjes meegeeft en het staal vastgrijpt. 

Hoe dit kan weet ik niet, maar zonder nog langer te blijven dralen stap ik achter Nadia aan en verlaten wij het pand. 

Alles komt nu aan op wat het universum voor Anna en mij in petto heeft, en ik kan niets anders doen dan het proces vertrouwen.

Wordt vervolgd.