Anna Karolina #379: alles is anders

'Ik wil dat het alles is wat jij wilt.'

Alejandro kijkt mij aan en ik zou zweren dat hij het meent. Een vrouw die duidelijk bang is voor hem zit tegenover ons met een grote map. Haar acrylnagels tikken op de tafel en haar te dikke lijn eyeliner maakt haar ogen klein en haar blik vermoeid.

Ik buig mij naar hem toe:

'Ik dacht dat dit allemaal slechts schijn was om je moeder gelukkig te maken.'

Hij pakt mijn hand en knijpt er iets te hard in. Ik besef mij hier en nu dat ik een gevangene ben van mijn eigen lot. Ik ben niet op tijd uit zijn net gezwommen. Heb mijn zwakte de overhand laten nemen en kijk nu waar ik zit. Drank maakt meer kapot dan je lief is, maar dat kunnen ze net zo goed van lichamelijke begeerte zeggen. Het is onomstotelijk dat ik mij aangetrokken voel tot deze barbaar, maar dat ik daarmee mijn hele leven zou vernietigen stond niet in de kleine lettertjes toen ik eraan toegaf. 

'Ik wil jou gelukkig maken Anna.'

Alles aan dit is surreëel. Het feit dat ik mijn bruiloft aan het plannen ben met deze man en dat Sebastiaan zijn rug toegekeerd heeft is gewoonweg niet te bevatten. Ik zweef ergens boven mezelf. Mijn ik wil gewoonweg niet dalen in mijn lichaam. 

'Gezien het feit dat wij dit op korte termijn moeten realiseren lijkt het mij het beste om vandaag nog een keuze te maken.' De vrouw schuift de map mijn kant op en toont mij diverse thema's voor de grote dag. 

Alejandro draait zijn hoofd mijn kant op en ik hoor hem diep zuchten. Stoïcijns blijf ik voor mij uit kijken. Eén blik van hem en ik versteen.

'Deze!'

Met zijn dikke wijsvinger drukt hij op een plaatje dat een soort Mexicaans carnaval uitstraalt. Mensen in felle kleuren staan om het bruidspaar heen. Mijn ogen raken vermoeid door de rode, blauwe, paarse en gele tinten. Zo heb ik mij mijn trouwerij nooit voorgesteld. 

'Ik, ik dacht dat wij het intiem gingen houden? Ik bedoel, je moeder kan toch onmogelijk tegen drukte,' probeer ik nog.

'Lieveling, je hebt geen idee hoeveel mensen wachten op deze dag. Naast mij heeft mijn moeder alleen nog mijn oudere broer Diego, de slappeling, en die is al jaren zoek. Zij weet, gezien haar gezondheid, dat dit de enige bruiloft zal zijn die zij ooit mee gaat maken. Dan moet het het grootste feest worden dat heel Mexico heeft gezien.'

Ik begin te trillen. 

Dit is niet mijn leven. Ik zit in de verkeerde film. Mijn lichaam lijkt zich millimeter voor millimeter af te zonderen van de realiteit. Al mijn gevoel verdampt. Dit is mijn eigen schuld. Ik heb hem de indruk gegeven dat er meer is. En wellicht, als ik te maken zou hebben met een rationeel, normaal wezen, zou ik het nog uit kunnen leggen, maar uitleggen aan het beest tegenover mij dat ik mij vergist heb, dat ik doodsangsten uitsla en direct weg wil heeft geen zin. 

Een eng idee kruipt in mijn hoofd. 

'Even voor de zekerheid. Dit wordt een heuse bruiloft? Ik bedoel, officieel?'

Zijn lach galmt door de ruimte en de vrouw tegenover ons maakt haar handen tot vuisten. Ze bijt op haar lip en knippert onophoudelijk met haar ogen. Haar neppe wimper laat aan de rechterkant los.

'Natuurlijk schat, wat dacht jij dan? Eind deze week ben jij de vrouw van de meest machtige man van Mexico.'

Tegelijk met de pijl die zich een weg door mijn hart boort, valt er een doek weg van mijn ogen. 

Eind deze week ben ik de vrouw van het grootste monster van Mexico. Dat moet mij enige macht geven. Alles in het leven hangt af van de timing en wellicht is dit gewoonweg niet het moment om als een bange muis mijn exit te maken. Ik ben zijn zwakte. Hij voelt voor mij. Als zijn vrouw zal hij mij niet veel kunnen ontzeggen. En de mensen die voor hem werken zullen net zo veel ontzag voor mij hebben als voor hem nu. 

'Nee, we doen deze,' zeg ik nu kalm, en werp de vrouw een koelbloedige blik toe. Ik wijs naar een print van een bruiloft waarop iedereen in het zwart gekleed is, behalve de bruid. Dit zal anders aflopen dan hij ooit heeft kunnen bedenken.

Wordt vervolgd.