Anna Karolina #381: liefde als medicijn

Ik leg mijn oor tegen haar geopende, droge lippen. Ik hoor niks, helemaal niks. Nee, dit kan niet waar zijn. Mijn hart bonkt nog net niet mijn borstkas uit. 'Word wakker. Alsjeblieft, doe mij dit niet aan. Word wakker,' schreeuw ik uit.

Dan klinkt er een bijna dierlijk geluid. Een diepe gorgel. Een gehoest. Haar wijd opengesperde ogen kijken mij verschrikt aan. Ik grijp haar vast en druk mezelf tegen haar aan. Ze begint nog harder te hoesten en wringt zichzelf uit mijn omhelzing. Haar geaderde armen slingeren om haar lijf en ik ben bang dat ze met haar ongecontroleerde gebaren alle slangen uit haar lijf trekt.

'Stop met bewegen. Laat mij je helpen. Wacht!' Ze verstijft en krampachtig grijpt ze me vast bij mijn bovenarmen. 'Rustig.' Het lukt mij om haar tot bedaren te brengen. Haar gezicht lijkt ineens die van een klein hulpeloos kind in plaats van de vrouw die de grootste crimineel van Mexico heeft gebaard.

Als een malle ren ik naar beneden en schreeuw naar de man die de deur bewaakt dat hij mij moet helpen. Even weifelt hij maar dan volgt hij mij, naar boven. Samen leggen wij het verzwakte lijf van Alejandro's moeder weer terug op het bed. Haar puffende lichaam zakt in het matras en ze sluit haar ogen. Alejandro's bodyguard kijkt hoofdschuddend op mij neer op het moment dat ik check of alle kabels nog aangesloten zitten.

'Ik moet dit melden bij de baas. Dat snap je wel.' Woest kijk ik hem aan. 'Jij zegt niks. Vergeet niet dat ik over een paar dagen ook jouw baas ben en ik verzeker je dat je mij liever als vriend dan als vijand wilt hebben. Je familie zal er vast niet blij mee zijn als je ineens niet meer tot de vaste crew van Alejandro behoort.' Hij bijt op zijn kiezen, geeft een klein knikje en loopt de kamer uit.

'Goed gedaan meisje,' hoor ik ineens en draai mij om naar haar. Haar blik vertoont trots en kracht. Geen idee hoe iemand zo snel van gedaante kan wisselen, maar het wordt mij maar al te duidelijk waar Alejandro zijn dubbele persoonlijkheid vandaan heeft. Ook hij kan het ene moment het wreedste monster ooit zijn en even later een zachtaardig wezen. 'Je moet ze goed laten weten wie de baas is. Stuk voor stuk denken ze het voor het zeggen te hebben, maar het zijn allemaal slechts pionnen in zijn grote schaakspel.'

Ze pakt mij vast bij mijn hand en knijpt erin. 'Ik heb allang gezien dat mijn zoon gevallen is voor jou. Kind, je moet beseffen dat daar een flinke portie verantwoordelijkheid bij komt kijken. Er is iets wat jij moet weten voordat je met hem trouwt.' Een grote droge brok vormt zich in mijn keel.

'Hij doet het met alle vrouwen en ik wil niet dat dit jou ook weer overkomt. Ik zie aan jou dat je anders bent. Niet zo'n mak schaapje als de anderen die hij volledig leeggezogen heeft.' Ik vraag mij af of zij überhaupt weet van zijn overleden vrouw die hij letterlijk de dood ingejaagd heeft. Er volgt weer een hard gehoest en ik grijp naar het glas water op haar nachtkastje dat op miraculeuze wijze nog heel is. Voorzichtig breng ik het naar haar droge lippen. Ze drinkt langzaam en kijkt mij dankbaar aan.

Lees ook: Anna Karolina #380: ik sta er weer alleen voor

'Hij is ziek en heeft het zelf niet door.'
'Wat, wat heeft hij dan?'
Gek genoeg voel ik angst en bezorgdheid. Ook al wil ik het niet, toch voel ik voor hem. 'Sommige ziektes zijn niet zichtbaar, maar vernietigen zowel de mens als degenen die van hem houden. Als je iets met hem begint moet je beseffen dat je je hele leven zult leven met een patiënt.'

'Wat is het? Zeg het me. Is er geen medicijn of behandeling voor. Met al het kapitaal wat hij bezit moet er toch iets zijn wat hem kan helpen?'
'Kind, er is slechts een ding wat hem kan helpen maar daar is hij immuun voor.'
'En dat is?'
'Liefde.'

Wordt vervolgd.