Anna Karolina #382: iedereen is op zoek naar liefde

Mijn leven lijkt een draaikolk waarbij ik iedere keer voorbij hetzelfde punt kom en maar niet kan ontsnappen aan de gekte. Het idee dat ik mezelf voor de zoveelste keer in de situatie ga bevinden waar hij, Anna en ik het duivelse trio vormen duizelt me.

Kon ik haar maar laten gaan. Kon ik maar eigenhandig een einde maken aan mijn gevoelens voor haar. Dan was dit allemaal zoveel makkelijker te behappen geweest. Het feit dat ik met eigen ogen heb gezien dat er gevoelens spelen tussen Alejandro en de vrouw van wie ik hou, én dat ze hebben besloten te gaan trouwen, lijkt mij reden genoeg om een punt te zetten achter mijn queeste naar haar hart. Waarom heeft zij zoveel macht over mij? Hoe kan het dat één mens op de hele wereld mijn hart in haar vuist houdt? Alleen zij kan het tot pulp fijnknijpen. Niemand anders. Niets ziet er hetzelfde uit zonder haar aan mijn zijde. Het eten smaakt mij niet, de ochtendkoffie lijkt wel op een plas regenwater. Alles waar ik vroeger nog van kon genieten, lijkt nu een dwaze daad in de klucht die het leven is.

'Je houdt je aan de afspraak.' Nadia kijkt me met een stalen blik aan. Het is nog zeker twee uur vliegen, maar ze heeft duidelijk behoefte aan strakke regels. 'Ik heb je mijn woord gegeven. Anna kiest zelf met wie ze wegloopt. Het is duidelijk dat jij het beste voor haar wilt en daarom heb ik er alle vertrouwen in dat wij haar samen weg kunnen krijgen bij die klootzak.' Zonder blikken of blozen lieg ik tegen haar. In welke wereld denkt zij dat ik Anna in haar met bloed doordrenkte handen achterlaat. Net als ik is zij volledig in de ban van mijn geliefde en volledig blind voor de werkelijkheid, bij de kleine hoop die haar gegeven is. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ik weet hoe het voelt. Ineens bekruipt me het vreselijke idee dat ik nu, met terugwerkende kracht, het liefst Anna nooit zou hebben ontmoet. Ze vernietigt alles waar ik voor sta. Alles wat mij ooit lief is geweest.

Ik verdwijn om te verworden tot een incompleet mens dat ik nooit vóór haar ben geweest. Als ik toen, in dat verweerde pand in Berlijn, had geweten wat ik nu allemaal weet en waar deze liefde mij allemaal heen zou leiden, dan had ik haar gelaten voor wat ze was: een lokaas om die fucking Joost te pakken te krijgen. Daar begon het allemaal mee. Dat ik bij de eerste aanblik van haar direct mijn hart voelde overslaan en onze toekomst zag, had ik graag toen afgedaan als een duidelijk effect van te veel alcohol. Kon ik de tijd maar terugdraaien. Kon ik de geschiedenis maar overschrijven. Dan had ik het gedaan, dan had ik het verdomme gedaan. Mijn ogen vullen zich met protesterende tranen. Mijn lichaam weet dat ik lieg.

Lees ook: Anna Karolina #381: liefde als medicijn

Soms heb je het niet voor het zeggen. Ook al verkondigt menigeen dat je altijd een keuze hebt: in dit soort zaken, de zaken van het hart, valt er weinig te kiezen. Nou ja, je hebt inderdaad een keuze. Een keuze om de liefde de rug toe te keren. En dat heb ik geprobeerd. Verdomme, ik héb het geprobeerd. Maar er is geen manier om mij te verschuilen voor mezelf. Mijn hart hunkert naar haar. Mijn longen eisen haar lucht op. Mijn handen zijn inmiddels volledig gevormd naar haar lichaam en weten ieder plekje te vinden dat haar vervult met extase. De honing van haar lippen, de sappen van haar vrucht, de kleur van haar tepels, de geur van haar huid: dat alles samen vormt mijn levenselixer en zonder haar is er gewoonweg geen reden meer om hier te zijn.

Als ik dit niet kan volbrengen en ik hier samen met Anna weer vertrek dan zit er maar één ding op om te doen. Ik ben klaar. Er rest mij niks dan haar liefde. Niemand hoeft het te weten. Mocht het zover komen. Mocht de keuze vallen tussen haar of mij dan werp ik mij met alle overtuiging voor haar. Zij is mijn reden, zij is mijn lucht, zij is mijn alles.

Wordt vervolgd