Anna Karolina #386: Anna's zelfreflectie

Even lijkt Alejandro in de war en het is bijna alsof ik de gedachten die door zijn hoofd razen kan horen schreeuwen. Ik pak hem vast bij zijn grote handen.

'Alsjeblieft, luister naar mij. Ik wil je behoeden voor een grote fout.' Zijn kop knikt zachtjes en zijn ogen worden tot spleetjes. 'Dit krijg je blijkbaar als ik je een paar uur alleen laat.' Hij trekt zijn handen terug en slaat met zijn rechtervuist op tafel. De man die buiten de wacht houdt schrikt en kijkt naar binnen om te zien of er enige actie van hem verwacht wordt. Onze blikken kruisen elkaar, maar het is duidelijk aan welke kant hij nu nog staat en hij draait zijn hoofd weer om. Mocht ik hier onverhoopt blijven, is hij de eerste die wat mij betreft op straat komt te staan.

'Wat heeft mijn moeder je allemaal verteld? Laat me raden. Het ging over mijn vader en over hoe slecht zij door hem behandeld is?'
'Alejandro, wil je alsjeblieft luisteren.'

Hij slaat zijn gespierde armen over elkaar en kijkt nukkig voor zich uit. Ik zie de kleine jongen in hem die duidelijk zijn zin niet krijgt en het liefst nu wegrent om buiten te spelen in plaats van te luisteren naar wat ik te zeggen heb. 'Praat,' zegt hij streng.

'Alejandro, ik kan je dit niet laten doen. Dit hele gedoe met dat huwelijk. Ik weet dat je echte gevoelens voor mij hebt, maar geloof mij, ik kan je niet geven wat je zoekt. Ik weet namelijk zelf niet eens wat ik zoek. Een vrouw zoals ik is zeker niet de vrouw die jij aan je zijde nodig hebt. Ik ben zo veranderlijk als het weer. En ik wil echt niet zeggen dat ik niet om je geef, juist wel, ik geef juist heel veel om jou, en daarom zeg ik dit. Want ik voel het, ik voel dat je net doet alsof het een grote façade is, maar dat je stiekem niets anders wilt dan mij de jouwe maken. Maar de waarheid is dat meer dan wat er nu is er niet inzit. Dit is alles wat mijn hart jou toebedeelt. De rest is voor mijzelf, voor mij familie, voor mijn vrienden maar vooral ook voor Sebastiaan.'

Zijn schouders schokken en hij kijkt mij razend aan. 'De man die jou hier heeft achtergelaten met mij bedoel je? De man die ons heeft zien neuken en bewust afstand van je heeft genomen, omdat hij juist zag wat jij klaarblijkelijk niet wilt zien of niet wilt accepteren? Laat mij jou kennen Anna. Ik weet precies wie jij bent en wat jij nodig hebt. En dat is niet een man die volledig van jou houdt en je alles geeft, want dan ga je op zoek naar dingen om maar te zorgen voor enige wrijving. Jij zoekt een man die jij nooit helemaal volledig bezit. Want dat is wat jij wilt. Bezit. En daar heb je het: daarin zijn wij gelijk. Ik ook, verdomme ik ook. Jij bent van mij. Van mij, hoor je dat?' Hij staat op en grijpt mij nu bij mijn bovenarmen vast. Zijn vingers knijpen tot aan mijn bot in mijn vlees.

'Au, je doet mij pijn.'
'Duidelijk niet hard genoeg. Wat heeft mijn moeder je verteld dat je besloten hebt mij de rug toe te keren? Wat kan dat oude mens je wijsgemaakt hebben?'

Lees ook: Anna Karolina #385: dit is geen spelletje meer

Hij schudt mij heen en weer. 'Dat jij niet in staat bent om lief te hebben Alejandro, en dat bewijst jou reactie maar weer.' Hij laat los en ik vervolg. 'Maar ik ben hetzelfde, ik ben hetzelfde, en dat is niet goed. Wij zullen elkaar vernietigen, zie je dat niet? Wij zullen iedere dag in strijd zijn met elkaar. Ik weet blijkbaar ook niet hoe ik lief moet hebben. Kijk naar de ellende die door mijn toedoen is ontstaan.' Mijn ogen vullen zich met tranen. Alejandro bijt op zijn kaak. 'Twee minnen maken een plus. Wij zijn perfect voor elkaar. Verdomme, als ik naar je kijk zie ik mijn vrouw,' zegt hij verrassend zacht. De pijn in zijn ogen verteert mijn ziel. Het laatste wat ik wil is hem pijn doen. Ik kan zijn hart horen breken onder mijn woorden.

Wordt vervolgd.