Anna Karolina #393: genoeg is genoeg

'Wat is er, Sebastiaan?' vraag ik met trillende stem. 'Ze is dood,' klinkt het mat uit zijn mond. 'Wie?’ 'De moeder van Alejandro.'

Hij stopt zijn mobiel weg en grijpt me vast. 'De keuze is aan jou. Anna, je moet het nu zeggen. Het is mij allemaal duidelijk geworden nu. Ik dacht dat het aan mij lag, maar als ik alle kaarten voor mij op tafel leg, zie ik dat jij de spil bent van alles wat zich de afgelopen tijd heeft afgespeeld. Alleen jij kan een einde maken aan de verhalen van ons allen. Alejandro zal je nodig hebben, maar ik heb jou ook nodig. We zijn geen kleine kinderen meer die in de zandbak spelen en iedere dag nieuwe vriendjes maken. Het gaat hier om levens, Anna, hoor je me. Levens van mensen. Harten. Gebroken harten. Verloren dromen,' zegt hij met een afkeurende blik.

'Wil je zeggen dat ik alle verantwoordelijkheid draag voor ieder ander? Dat ik de reden ben van alle ellende?' Ik kan mijn verontwaardiging niet maskeren. Hij blijft stil. 'Fuck you, Sebastiaan. Fuck Alejandro. Fuck Daan wat mij betreft. Fuck jullie allemaal. Ik ben alleen verantwoordelijk voor mijzelf en jullie verhalen zijn je eigen ding,' snauw ik nu.

Het laatste gesprek met de moeder van Alejandro dwarrelt door mijn gedachten. Ook al heb ik haar slechts heel kort gekend, het voelt alsof haar boodschap de kern is van mijn beslissing nu. Kiezen voor Alejandro is als kiezen om te springen in een afgrond met overal scherpe rotsen waaraan ik me zal snijden, hopend dat op de bodem een prachtige waterval stoomt en ik opgevangen zal worden door het deinende water. Het idee alleen al maakt mij onrustig en kleurt mijn binnenste zwart. Ook al hou ik van Alejandro, ik moet hem los laten. Niets aan deze man is goed voor mij. Ik weet maar al te goed wat de juiste beslissing is.

Lees ook: Anna Karolina #392: Er is geen andere uitweg

Sebastiaan zucht diep. 'Anna, ik ben op. Ik kan niet meer geven dan ik gedaan heb. Als dit niet genoeg voor je is, dan is dat duidelijk en dan zal het verdomme pijn doen, maar uiteindelijk zal ik er vrede mee krijgen.' De blik van Sebastiaan staat nu krachtig en klaar voor ieder antwoord dat uit mijn mond komt. Mijn toekomst schiet als een diavoorstelling voor mijn ogen. En dan ineens zie ik alles kristalhelder voor mij. Natuurlijk is het Sebastiaan. Mijn hart heeft hem altijd al toebehoord. Hij is mijn alles. Al het andere is ontstaan door ruis en moest gewoonweg gebeuren zodat ik juist op dit punt uit zou komen. 'Ik hou van jou. Ik hou van jou,' ik zeg de woorden snikkend en gooi mezelf in zijn armen. Ik voel dat hij nog een seconde twijfelt, maar dan klemt hij me zo dicht tegen zich aan dat ik geen adem krijg. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor zijn hart kloppen. Ik snuif de geur van mijn thuis op. Hier heb ik altijd al gehoord. Hier moet ik zijn. Het was er al die tijd maar ik liep door het leven als een nomade zonder bestemming. Soms vereist het lange omwegen en onbegane paden om te komen tot de waarheid van je hart.

Ik pers mijn lippen op de zijne. Wat heb ik zijn kussen gemist. Mijn hele zijn voelt weer compleet. Ik vergeet de rest. Ik vergeet dat er nog anderen bestaan. Ik zie onze toekomst. Ons huwelijk. Onze kinderen. Het geluk dat ons te wachten staat nu de keuze is gemaakt en onze liefde brandt als een onverwoestbare bron. Zijn handen kneden in mij alsof hij mij als een stuk klei aan zijn lichaam vast wil plakken. Heel even open ik mijn ogen. Hij ook. Tranen van geluk schitteren vanuit ons beiden.

Dan volgt het schot. Ik zie de man die buiten stond en nu op de grond ligt met zijn wapen gericht op ons. Met zijn laatste kracht heeft hij gevuurd. Sebastiaan en ik zijn vervlochten als een en heel even weet en voel ik niks. Maar dan zakken wij samen in elkaar en de hoopvolle blik die ik zonet nog zag, verandert in pure angst.

Wordt vervolgd.