Ik merkte dat ik diep vanbinnen toch een oordeel had over die kinderloze vrouwen

Vrouwen die bewust kindloos zijn, dat kon Bettina eerder nooit begrijpen. Tot ze deze documentaire keek.

Op mijn 23ste heb ik me bewust laten steriliseren, zei een prachtige vrouw heel gelukkig en overtuigd in een documentaire die ik voorbij zag komen. Het was een docu over, al dan niet gewenst, kinderloos zijn als vrouw, gemaakt door Liesbeth Rasker. Ik ben gek op documentaires, al helemaal over mensen die er totaal andere levens op nahouden, omdat ik vind dat je verdiepen in mensen die anders in het leven staan begrip in vaak vastgeroeste denkwijzen creëert. 

En totaal andere denkwijzen leken dit in eerste instantie zeker. Ik heb drie heerlijke bloedjes rondlopen. Nooit van mijn leven zou ik me laten steriliseren, ook al nader ik de overgang en zijn we echt wel compleet als gezin. Het is te definitief, of zo. Maar dat was lang niet het enige wat ik nooit zou doen. Eigenlijk was alles in deze documentaire wat ik niet was, want: bewust kinderloos. 

Ik vind het stom van mezelf, maar ik merkte dat ik er diep vanbinnen toch een héél klein beetje een oordeel over had. Voor jezelf kiezen, geen ruimte willen hebben voor een kind, de zorgen niet willen, vrijheid willen. 'Egoïstisch,' fluisterde mijn vastgeroeste geest zonder na te denken. Huh? Waar kwam die bekrompen gedachte nou ineens vandaan?! Ik, die vrijgevochten, zelfstandige, ruimdenkende vrouw, ben soms geconditioneerder dan ik dacht en wil zijn, daar kwam ik maar weer achter.

In mijn hoofd is er nooit één procent twijfel geweest over het krijgen van kinderen, als ik het geluk zou hebben uiteraard. Ik heb nooit gedacht aan een kinderloos leven. Nooit gedacht: ik wil doen wat ik wil, als ik morgenochtend het vliegtuig wil pakken, moet dat kunnen. Terwijl niemand liever haar eigen ding doet dan ik, niemand in de basis meer vrijheid nodig heeft dan ik, niemand minder van burgerlijkheid houdt dan ik.

Nooit liet ik ruimte voor een kinderloze optie, omdat het leven nu eenmaal niet zo hoort te lopen volgens films, bladen, boeken en de wereld om je heen. En ik keek verder naar die docu en ik hoorde vrouwen zich hardop dingen afvragen die ik mezelf nooit had afgevraagd. Praktisch en zakelijk bijna, en heel wijs en sterk. En hoe meer ik hoorde, hoe meer ik het begreep. Niks egoïstisch aan, want laten we wel wezen, waarom maak je de keuze voor een kind? In mijn geval was dat omdat ík dat wilde (en oké, mijn man). Omdat we dachten dat het óns levensgeluk zou vergroten. 

Dus komt het uiteindelijk op hetzelfde neer als wat al die geweldige vrouwen denken en doen: waar word ík gelukkig van? En gelukkig kwam ik erachter dat ik gewoon zo ruimdenkend was als ik altijd al dacht, want ik snapte het al snel helemaal. Ik ben zielsgelukkig met mijn kinderen en zou ze geen seconde willen missen. Maar lang leve met open blik de wereld in kijken en lang leve keuzevrijheid en kiezen voor je eigen levensgeluk. Of dat nou met of zonder kinderen is.

Scoor hier &C's juninummer!