Ze wilde niks over God horen op haar crematie. Woedend was ze op hem, omdat ze dood moest

Bettina denkt terug aan haar oma, die een grote persoonlijkheid had.

'Oma heeft kanker en wordt niet meer beter,' hoorde ik toen ik een jaar of dertien was. Ik schrok, keek met tranen in m'n ogen haar oude Golf na waarin ze weer richting Friesland reed, en ging door met stoepranden met m'n zus. Oma lachte en zwaaide op de hoek, dus dat ze zo ziek was, verdrong ik meteen. Hoe kon ze anders zo vrolijk zijn? 

Dat wegdrukken van die angst bleef ik doen, want er leek weinig te veranderen aan haar. Oma was nog maar rond de zestig, maar zag er al zolang ik me kon herinneren uit als een oude vrouw, met korte grijze krullen en een dikke bril. 

Qua gedrag was ze overigens allesbehalve oud. Ze liep in strakke leggings, reed de hele week Friesland door op zoek naar rommelmarkten, roddelde hardvochtig over m'n opa, die van haar had willen scheiden, en had meer energie dan wie dan ook. Het is dat ADHD toen nog niet zo'n ding was, anders had zij het waarschijnlijk uitgevonden. Niet lullen maar poetsen. Ze was gek, luidruchtig en we waren helemaal weg van haar. En mijn band met haar leek extra bijzonder. 

Tijdens die onbezorgde jeugd van ons kwamen daar dus steeds vaker flarden van een onbestemd gevoel over oma langs, die steeds iets vaker naar het ziekenhuis moest. Als we haar dan weer zagen, liep ze nog steeds te schreeuwen dat we 'luie donders' waren en kwam ze nog steeds met bakjes vol ondefinieerbare troep van de rommelmarkt voor ons aan. Dus vervaagden de zorgen om haar weer. 

Tot ze ineens een oog had dat uitpuilde door de tumor in haar hoofd en m'n familie er toch maar even snel langsging. Ik was zestien en had een jazzballetshow, dus kon die zondag niet mee naar Friesland, naar haar poppenhuisje. Het bleek haar laatste zondag te zijn. Op maandagavond zijn we nog met een kleine delegatie naar haar sterfbed in het ziekenhuis in Leeuwarden gereden, maar daar heb ik haar niet meer gezien.

M'n vader zei dat het zo heftig was hoe ze erbij lag, dat het m'n oma niet meer leek, dus dat was het dan, hier hield het op. Het verhaal van mij en haar, het verhaal van mijn oma, nog maar 64 jaar jong. En wat vonden we dat erg.

Zij overigens ook, want ondanks dat ze haar hele leven kerkelijk was geweest, wilde ze niks over God horen op haar crematie. Woedend was ze op hem, op dat ze dood scheen te moeten, dus niet God, maar Gordon werd gedraaid, die dag waarop het hele Friese dorp was uitgelopen om afscheid te nemen.

Ze kwam nog eens bij me in een droom, waarin ze rustig en tevreden aan een tafel zat met onze hele familie eraan. Die tafel vol is er nooit meer geweest. Want de lijm van die familie was verdwenen. Ik hoop dat zij en God het hebben bijgelegd daar in de hemel, anders heeft-ie een heel pittige aan haar.

Shop &C's editie 'Liefde op bestelling' hier!