Ik slaap zelfs met een waaier om de ademgeluiden van m'n man te maskeren

Bettina is veel goed: goede zangeres, goede columnist, maar 'goede slaper' staat niet in haar woordenboek.

Ik durf te zeggen dat ik over aardig wat talenten beschik. M'n zangstem wordt best mooi gevonden. Op de radio gaat het behoorlijk lekker. Qua schrijven mag ik ook zeker niet klagen. En hier thuis vinden ze me het grootste deel van de tijd grappig en lief, en er zijn nog wel wat dingen. Maar in één ding ben ik echt waardeloos, bagger, helemaal niks waard en dat is slapen. 

Op alle vlakken ben ik hooggevoelig. Geluid, geur, temperatuur – noem het, en ik ben er gevoelig voor. Of om het wat hipper te zeggen: ik ben übersensitief. Daarom slaap ik op een warmtematrasje (want ik wil in een warm bed stappen), op een satijnen kussensloop (omdat die weer lekker koel blijft), met een waaier om de ademgeluiden van m'n man te maskeren, en eventueel de airco aan voor als het in de nacht een graadje te warm is. Ik stouw ook stevig een knuffel in mijn decolleté en ach, ik doe vast nog meer dingen. Het let nogal nauw, laten we het zo maar zeggen. En dit was dus altijd al zo. Ik sliep nooit een nacht door. 

Maar de definitieve slecht-slaap-genadeklap kwam met onze kinderen. Die waren de eerste periode niet de beste slapers, heel gek met zo'n moeder. Ik heb door de jaren heen heel wat nachtelijke uren gevuld met heen en weer lopen, uren in de badkamer zitten wachten en in een klein ledikantje bij ze liggen in m'n blote kont. Maar die jaren zorgden er dus voor dat dat beetje talent dat ik had voor slapen, voorgoed verdween. De onrust is in mijn lijf geslopen en gaat er niet zo makkelijk meer uit.

En het gaat goed hoor, met me, vooral omdat ik de genen van mijn 'ik slaap maar vijf uur per nacht'-vader heb mogen erven. Ik doe het enorm goed op de rush die standaard door mijn lijf raast door de valse adrenaline. Maar soms, heel soms ben ik zo jaloers op die goede slapers. Op die mensen die al voor het opstijgen van het vliegtuig harder ronken dan het vliegtuig zelf. Of op m'n broertje dat rustig doorsliep terwijl mijn zus en ik met geweld z'n oogleden opentrokken in de auto. Ik denk vol weemoed aan Marloes de Vries uit m'n klas, dat dromerige meisje dat tijdens schoolkamp in het stapelbed naast me lag. Zij viel door alle rumoer heen stilletjes in slaap en opende stipt acht uur later in exact dezelfde positie weer haar grote ogen, terwijl ik me die nacht 348 keer om had liggen draaien.

Ach, het heeft ook z'n voordelen hoor. Zo heb ik nummers geschreven met een baby in m'n arm, heb ik 'ugly Belgian houses' op m'n telefoon bekeken op de koude badkamervloer die ik anders nooit had gezien en heb ik de mooiste vakanties uitgestippeld tijdens het ijsberen over de gang. En weet je? Ik heb hierdoor zoveel in nekjes gesnoven, kusjes gestolen en armpjes stevig om me heen gehad, dat ik die dikke zwarte wallen met liefde accepteer.

scoor &C’s nieuwste nummer nu hier!