Ik genoot als nooit tevoren, vliegen was beter dan de mooiste achtbaanrit

Bettina ging ooit fluitend het vliegtuig in, maar sinds ze moeder is, hoort ze bij elke turbulentie alleen nog haar eigen hartslag.

Goh, ik weet het nog zo goed. We gingen met onze vriendinnenclub naar Mallorca. Proppers, popcornparty's, insmeren met jodium om gitzwart te worden: het paradijs! Maar om daar te komen moesten we vliegen. En dat had ik dus nog nooit gedaan. Al negentien, gevoelsmatig een behoorlijk vol mensenleven achter me en dus nog nooit gevlogen.

Mijn ouders waren gewoon meer kampeerders en eerlijk gezegd heb ik het al die zomers in die bloedhete camper op de camping in Norg, ook nooit gemist. Maar nu was het dus zover. Vliegveld Zestienhoven, want Rotterdam Airport was als naam nog lang niet aan de orde. We zaten er vol optimisme en voelden ons on top of the world.

En toen we daadwerkelijk on top of the world gingen omdat we de lucht ingingen, genoot ik als nooit tevoren. Het was beter dan de mooiste achtbaanrit. Dat opstijgen, dat in je stoel gedrukt worden, dat geluid en die geur van de grote groep rokers achter ons, die dat gewoon nog mochten doen in die tijd: FEEST!

En na deze eerste ervaring bleef het goed. Luchtzakken naar Amerika waar we in terecht kwamen deden me niks. Zo’n heftige turbulentie vanuit Londen, dat m'n zus en vriendinnen hun tranen moesten onderdrukken, lachte ik relaxed en breeduit weg. Ik was nog steeds on top of the world en kon dat vliegen met gemak aan. En toen werd ik moeder en verschoof alles in wie ik was, wat ik voelde en hoe ik dingen beleefde. Eerst ging het nog prima hoor, toen onze oudste klein was en we naar Ibiza vlogen. Kijk, die huilbui van een uur was een nieuwe beleving, maar bang? Neuh.

Maar toen hadden we een keer heftige turbulentie en kwam heel onbewust het bewustzijn van wat er allemaal mis kan gaan in me naar boven. En was in m'n eentje vliegen ineens heel spannend, want: ik ben moeder, mijn kinderen hebben me nodig. Maar met m’n hele hebben en houwen vliegen werd een drama, want: alles wat ik heb en wil in het leven, zit in dit vliegtuig. Het was een shift van dag naar nacht in mij en ik vond hem vervelender dan alle andere enorme shifts die in me hebben plaatsgevonden sinds ik moeder mag zijn.

En het is ook hartstikke onnodig. Ik heb boeken gelezen over het onderwerp en echt, er is geen veiligere sector dan de vliegsector. Die mensen weten zo goed wat ze doen en laten we wel wezen, die willen ’s avonds ook gewoon weer lekker naar hun gezin. Maar als dan de turbulentie om m’n oren vliegt en ik van buiten ontzettend relaxed aan het zijn ben voor m'n kinderen en we ook nog eens door een onweersbui vliegen, ga ik een beetje stuk vanbinnen en neem ik mezelf voor: volgend jaar gaan we gewoon naar de camping in Norg! Maar eenmaal op de grond ben ik de volgende reis in m’n hoofd alweer aan het plannen.

Scoor &'C's nieuwste editie nu hier!