Anna Karolina #387: De slachting

Wij parkeren de auto een paar straten verderop. Dit wordt allerminst een prettig bezoekje. Eerlijk gezegd heb ik de uitkomst van dit alles losgelaten.

Mijn hart houdt nog steeds van Anna, maar ergens diep vanbinnen weet ik dat zij mij nooit zal toebehoren. Ze is een vrouw die altijd zoekende is, altijd uitkijkt naar iets wat ze nog niet kent, maar waarvan zij gelooft dat het bestaat. Ik was een lange tijd haar doel, maar tijdens ons samenzijn is haar focus verschoven. Dit zal altijd zo blijven. Het is het aard van het beest.

Ergens ben ik haar dankbaar voor wie zij is. Het heeft mij doen inzien dat ik niet zo ben. Dat ik wel weet wat ik wil en met wie ik door het leven wil gaan en dat is niet met een vrouw die nooit zeker zal zijn over wie zij is. 'Jullie weten wat ik gezegd heb. Ik neem Alejadro voor mijn rekening en jullie zorgen ervoor dat Anna daar veilig wegkomt.' Nadia's blik is als die van een woesteling. Ik betwijfel nu alweer mijn keuze om haar hierin te betrekken, maar het was dit of het einde van mijzelf.

'Luister, de man hoeft niet dood. Hoor je mij?' zeg ik vol overtuiging. 'Wat bazel jij nou? De hufter heeft je vrouw ontvoerd, geneukt, tegen haar zin in…' Nadia's ogen zijn verwijden zich. Ik hou het niet meer. 'Niks tegen haar zin in. Dat is juist het punt Nadia. Dit is wat zij wil. Geloof mij. Anna kiest zelf ervoor om hier te zijn bij hem.' Ze stopt haar ferme tred en draait zich om.

'Wat? Jij wilt mij vertellen dat zij niet alleen jou heeft verlaten en besodemieterd, maar dat zij dat met voorbedachte rade heeft gedaan en dat zij verkiest om hier te zijn?' Het wapen trilt in haar hand. 'Ik ben bang van wel,' antwoord ik nu op mijn hoede. 'Waarom zijn wij dan hier? Je hebt mij erin geluisd. Je zei dat zij van mij hield, dat zij hier tegen haar zin in is en dat wij haar moeten helpen. Fuck, waarom speelt iedereen met mijn brein?' Ze grijpt naar haar hoofd. Het is duidelijk niet het juiste moment om dit te zeggen tegen een vrouw die manisch verliefd is op haar.

'Ben jij wel goed wijs? Die vrouw is een killer en jij zit haar op te hitsen,' Dex buigt naar mij toe en fluistert de woorden in mijn oor. 'Ik haat die hele klootzak, maar de dood verdient hij niet. Niet om haar. Niet om Anna,' sis ik tussen mijn tanden door. 'Jullie zijn allemaal niet goed bij jullie hoofd,' Nadia grijpt haar wapen en vervolgt haar weg richting het huis. 'Dit is echt een misselijke grap. De mannen beschermen de mannen en wij vrouwen moeten maar als slachtoffer volgen? Ik maak een einde aan dit alles. Hij heeft mij genoeg aangedaan op dat fucking helse eiland. 'Daar heeft ze een punt. Dit is allemaal mijn schuld. Ik heb haar zonder er genoeg over na te denken hierheen gehaald en ben verantwoordelijk voor alles wat zich zo meteen in dat huis af gaat spelen.

'Bukken!' Nadia verstopt zichzelf achter een wagen en gebaart naar ons dat wij ons ook klein moeten maken. Het huis wordt bewaakt. Het idee alleen al dat Anna slechts een paar meter van mij is verwijderd, doet mijn gedachten tollen. Het liefst kap ik nu met deze dag en verstop mijzelf op een donkere plek. Ik moet alleen zijn met mijn gedachten om erachter te komen wat het juiste is om nu te doen. Niks voelt goed aan dit plan van Nadia. En ik wil niet nog meer slachtoffers op mijn geweten hebben.

'Wacht hier,' zeg ik tegen Dex en neem nu ook een wapen in mijn hand. Ik blijf laag en verplaats mijzelf naar de auto waarachter Nadia zich verschuilt. Dan ineens horen wij schoten vanuit het huis en zonder nog een seconde na te denken veren wij alle drie omhoog en rennen richting de woning.

Wordt vervolgd.