Anna Karolina #390: De rode dag

Ik gil het uit. Stampende geluiden klinken vanuit de gang. Het lijkt wel een kudde wilde dieren dat het huis ineens betreedt.

'Anna!', de stem van Sebastiaan galmt door de ruimte. Ik zie Nadia en Dex. Alle drie blijven ze stilstaan bij het aanzicht van het lichaam van Isabella dat aan onze voeten ligt. Dan draaien wij ons allen richting de trap en zien Alejandro's moeder met het dodelijke wapen in haar hand op de trap zitten.

'Niemand komt aan haar of aan mijn zoon,' gilt ze koortsig en zakt dan in elkaar. Haar lijf duikelt een paar treden naar beneden. Alejandro rent naar haar toe en begint in het Spaans tegen haar te praten. De man die buiten de wacht houdt, komt met een duidelijk verse wond binnen gestrompeld en probeert de situatie te overzien, maar weet even niet op wie hij nu echt het wapen moet richten dat trillend in zijn hand ligt.

Het is duidelijk dat iemand van de drie hem onder handen heeft genomen en ik vermoed aan de blik te zien dat het Nadia was. Na vijf stappen valt hij neer. 'Wat doet zij hier? Verdomme,' schreeuwt Sebastiaan bij het zien van het bloed dat onder het lichaam van Isabella vandaan stroomt. Hij knielt bij haar neer en legt zijn hand tegen haar hals. Zijn neergeslagen hoofd geeft uitsluitsel over haar toestand en alles staat voor heel even stil.

Het duurt slechts een paar seconden en dan, alsof er een knop om wordt gezet en de wereld weer doordraait, grijpt iedereen een wapen en richt het op elkaar. Nadia op Alejandro, Alejandro op Sebastiaan, Sebastiaan op Alejandro en Dex op Nadia. Wanneer iemand nu het bevel zou geven om te schieten zouden ze allen rondom mij vallen. 'We hebben een ambulance nodig!', gil ik uit en ren richting de telefoon in de kamer maar wordt vastgegrepen door Dex.

'Geen tijd, wij moeten gaan. Nu!' zegt hij tandenknarsend en trekt mij naar zich toe als een menselijk schild. Ik sta voor hem en kijk naar Nadia die nu haar wapen van Alejandro op ons richt. 'Laat haar gaan,' zegt ze bijna machinaal en zonder emotie. 'Dit was verdomme het plan. Jij schakelt die fucking gast uit en wij zorgen ervoor dat Anna hier veilig wegkomt,' bijt Dex haar toe.

Lees ook: Anna Karolina #389: De acceptatie van Alejandro

'Wat is precies het plan? Wil iemand mij alsjeblieft vertellen wat hier aan de hand is?', zeg ik angstig, 'ik snap dat jullie dit allemaal, stuk voor stuk, normaal vinden om wapens op elkaar gericht te houden, maar kunnen jullie voor eens en voor altijd even mens worden. Waarom moet er iedere keer iemand dood? Nadia, alsjeblieft, laat dat wapen zakken. Je maakt mij bang.' Ze blijft staan.

'Ik neem mijn moeder mee en rijd naar het ziekenhuis,' zegt Alejandro met zijn zware luide stem. Iedereen richt zijn wapen nu op hem. Hij staat met zijn enorme rug naar ze toe en lijkt er geen fuck om te geven dat hij onder schot staat. Hij probeert tevergeefs zijn moeder omhoog te tillen. Ze is bewusteloos en haar ledematen hangen als zware stukken vlees om haar heen.

'Fuck,' briest Sebastiaan, stopt zijn wapen achter in zijn broer en snelt richting de trap om Alejandro te helpen. 'Ik dacht het niet,' zegt Nadia nu kalm, draait zich om en doet een stap naar voren, terwijl ze het wapen op Alejandro houdt. Het is een enkele seconde, maar ik voel aan alles dat ze de trekker gaat overhalen en zonder na te denken, zonder te beseffen dat ik het weer ga doen, grijp ik de hand van Dex waar het wapen in ligt en haal de trekker over.

Een oerinstinct komt over mij heen. Niemand gaat schieten op geen enkele man waar ik van houd. Dat is het enige wat ik wel zeker weet. 'Anna! Wat doe je?' Dex staat vol ongeloof te kijken naar zijn hand. Sebastiaan en Alejandro draaien hun hoofden om en het derde lichaam van de dag raakt de vloer.

Wordt vervolgd.