Het voelt nogal hypocriet om een mening over wel of geen kinderopvang te hebben

Er is een onderwerp waar ik als columnist bewust nooit over schrijf: de kinderopvang. Waarom niet? Omdat, dankzij mijn ouders, mijn kinderen niet naar de opvang hoeven. Het voelt nogal hypocriet om vanaf de zijlijn een mening te verkondigen over of de opvang wel of niet goed is voor een kind. Ja, natuurlijk vind ik het zielig als ik een kind uit groep 1 zie huilen omdat hij na een lange schooldag naar de opvang moet. Welke ouder voelt dat niet? Maar ik vind het ook zielig las een ouder in een burn-out terechtkomt, omdat die probeert een onmogelijke spagaat te maken.

De meeste ouders verdrinken in een systeem dat nog steeds de idealen van de jaren negentig nastreeft, maar in realiteit een Groupon-ticket voor de Hunger Games is: zorg ervoor dat je betrokken bent bij de opvoeding van je kinderen, ga bij je familie op bezoek, waarom zijn jouw ramen niet schoon? Blijf allebei werken. Niet vijf dagen. Dat is zielig voor de kinderen. Waarom zitten ze nog niet op muziekles? Vergeet de afwas niet!

De overheid doet net alsof we extra dagen hebben gekregen. Wanneer moeten ouders dit allemaal doen? 's Nachts? Dat is de reden dat dit onderwerp zo beladen is, en ik er altijd mijn mond over gehouden heb. Het echte probleem is dat de meeste ouders geen keuze hebben in wel of geen kinderopvang. Dat is waar het schuurt. Ik kan wel met feiten komen over het effect op het brein van kinderen die te jong naar de opvang gaan. Of zeggen dat het voor een gemiddeld kind anno 2025 best druk heeft. Maar wat wil ik daarmee bereiken?

Het is olie gooien op een uitgebluste ouder die dat zelf ook wel kan bedenken. Het echte probleem zit in het systeem waarin we leven. We weten van onze buren dat het anders kan. In Zweden krijgen ouders 480 dagen betaald ouderschapsverlof per kind. Beide ouders moeten hiervan verplicht negentig dagen opnemen, zodat de vader ook betrokken is. De rest mogen ze verdelen zoals ze het zelf willen. 390 dagen krijgen ze 80 procent van hun inkomen en die eerste drie maanden krijgen ze een vast bedrag. Het totale verlof mag opgenomen worden tot het kind twaalf jaar is.

In Zweden zien werkgevers verlof niet als iets moeilijks, maar als een normaal onderdeel van het gezin. Hoe anders is dat in Nederland? Waar je, zodra je zwanger bent, het zo lang mogelijk probeert te verstoppen voor je werkgever. Dit is waar we in ons land een belangrijke eerste stap kunnen zetten. Laten we op werkplekken ouderschap zien als een kracht in plaats van als een onderbreking. Geloof me, je werknemer zal twee keer zo snel terugkeren uit je land van melk en luiers. Ze moet wel, waar ze vroeger een uur de tijd had om zichzelf klaar te maken, is dat nu maximaal vijf minuten. Hup, die mascara erop.

Toch is het ook aan ons om deze verandering teweeg te brengen. Daarom: lees de partijprogramma's (obviously een samenvatting, wie heeft de tijd?) van de politieke partijen eens door. Zo kunnen we samen stemmen voor een familievriendelijke maatschappij. In plaats van elkaar zwart maken terwijl we het onmogelijke, mogelijk proberen te maken.