Ik weet nu waarom het de vlooienmars wordt genoemd. En het is niet best!

Vlooien hebben een goede reputatie. Dit komt natuurlijk omdat de Stampertjes deze kleine banjers met een goede dosis je ne sais quoi aan ons hebben geïntroduceerd. Ik kan je zeggen dat er aan de realiteit van vlooien niks Annie M. G. Schmidts is. Laat ik het zo zeggen, ik weet nu waarom het de vlooienmars wordt genoemd.

Het begon met vlekjes bij mijn jongste kind. Geen koorts? Wegdrukbaar? Als een ware RIVM spindoctor geef ik hem zijn diagnose: dat is dan de vijfde ziekte. Uit de buurt blijven van baby's en zwangere vrouwen, voor de rest ben je oké! Het is kansloos, maar ik geef mezelf nog net geen schouderklopje omdat ik de vijfde, zesde en de zevende ziekte (ja die bestaat ook maar die noemen we de waterpokken) uit elkaar kan houden. Of zo dacht ik. Want vier weken later zijn de vlekjes verdubbeld.

In paniek scroll ik om 12 uur 's nachts op internet. Vlekjes die jeuken typ ik.  Enter. Schurft. Wat? Ben ik al in slaap gevallen en wakker geworden in de middeleeuwen? Ik lees horrorverhalen over tunnels onder de huid en gezinnen die er na maanden nog steeds niet van af zijn. Wat als dat het is? Verwilderd, want amper geslapen, bel ik de volgende ochtend de dokter. In paniek zeg ik dat we nu moeten langskomen. Inmiddels heb ik alle knuffels in vuilniszakken gedaan en het hele huis met azijn onder gespoten. Ik ben er niet trots op, maar ik begin langzaam te transformeren in mevrouw Helderder. Wat als ik haar biopic leef? 

Lees ook: Adolescence heeft me geleerd dat we met jongens moeten praten over mannelijkheid

Tot onze grootste opluchting is het geen schurft maar een vlo die we waarschijnlijk hebben meegenomen van het strand. Niks aan het handje. En toegegeven, na schurft voelt alles sympathiek. We stofzuigen het huis, wassen de lakens op 60 graden en gaan tevreden door met ons leventje. Tot gisteravond 21:00 uur, want drie keer raden wie het nodig vond om er een sequel van te maken? Jep. De vlooien zijn terug. Natuurlijk kozen ze daar zondagavond voor. Bij het zien van de nieuwe vlekjes op het lichaam van mijn jongste brult de moederbeer in mij.  

Het.
Is.
Oorlog. 

Ik heb een stoommachine uit Amerika besteld, ons stofzuigregime verdriedubbeld en we slapen nu elke nacht onder schone lakens. Ons huis is basically een hotel geworden. Met een no flee policy, dat wel.