Je hoeft niet pas terug te blikken op je leven als je tachtig bent

Soms gebeurt er iets waarvan ik later denk: had ik dit niet even wat beter moeten voelen?

Zo'n moment dat, als je er middenin zit, gewoon voelt als werk. Een draaidag. Een optreden. Een interview. Je doet je ding. Je denkt aan je tekst. Of aan je zenuwen. En pas later denk je: wacht eens even. Dit was er eentje. Een full circle moment. Zoals ineens op een podium staan met iemand over wie je ooit een spreekbeurt hebt gehouden. Of in een tv-studio staan waar je vroeger op zaterdagavond naar keek in je pyjama met plakhanden van de chips. Of zingen in een theater waar je als kind alleen van droomde. 

Of een artikel in een blad waar je vroeger de quizjes van maakte met glitterpennen. En het gekke is: ik loop er dan vaak aan voorbij. Omdat ik gefocust ben. Of zenuwachtig of kotsmisselijk. En omdat het soms ook gewoon werk is. En ik mezelf dan geen pauze gun om even te zeggen: 'Hé. Dit is er zo eentje. Kleine Saar zou dit geweldig vinden.'

Misschien moet ik dat vaker doen. Niet alleen maar doorrennen naar het volgende, maar soms even stilstaan in het nu. Even knikken naar mijn jongere ik en zeggen: 'We did it, baby.' Want er zijn van die momenten waarop je denkt: had ik hier niet iets bij moeten voelen? Een première, een album dat uitkomt, een groot interview. Je jeugdhelden ontmoeten.

Lees ook: Chantal Janzen: 'De grote red-je-reet-show, dat is wat het leven vaak is'

Maar de realiteit is vaak: ik raas door. Van project naar project. Alsof ik bang ben dat het stilstaan alles vertraagt. Of dat als ik te lang kijk naar wat ik bereikt heb, iemand roept: 'Hé! Dat was helemaal niet voor jou bedoeld! Teruggeven, Janneh.' En toch, als ik later aan mijn moeder vertel wat er allemaal gebeurt, zegt zij vaak: 'Besef je het allemaal wel, Saartje?' 'Beseffen doe je later pas, mam,' zeg ik dan. Maar waarom eigenlijk? Waarom moet het altijd achteraf, pas als je tegen het einde van je leven bent? Dat is toch zonde? Waarom zeggen we niet vaker tegen onszelf: 'Dit is bijzonder. Dit is zeldzaam. Dit heb je zelf geflikt.'

En begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen held in vieren. Ik ben goed in 'door'. Maar ik probeer het te leren: even stil te staan. Niet met confetti of toeters, maar gewoon met een glas wijn, een diepe zucht, en het besef dat iets groots net gebeurd is. Want als ik het nu niet voel, wie voelt het dan voor mij? Je moet toch zelf de slingers ophangen, mop.

Dus bij dezen een reminder, ook aan mezelf: je hoeft niet pas terug te blikken op je leven als je tachtig bent. Je mag ook nú al trots zijn. En een beetje ontroerd. Of gewoon opgelucht dat je niet bent uitgevallen onderweg. Niet alles hoeft een Oscar-moment te zijn, maar een seconde stilstaan bij iets wat je hebt bereikt mag best. Sta er even bij stil. Bij die audities die je vroeger niet durfde te doen. Bij dat mailtje waar je ooit weken over twijfelde. Bij dat meisje dat vroeger alleen maar durfde te dromen. Je hoeft het niet groots te maken. Maar kijk even om je heen. Je leeft het leven waar je ooit naar keek. Dat is geen toeval. Dat is groei.