Door: Anna Karolina Caban
'Lust jij ook een matcha?'
Syl, mijn jongere collega, kijkt mij vrolijk aan. Het is haar derde week bij ons op de modezaak maar het voelt alsof ik haar al jaren ken. Naast haar studie aan de AMFI wilde zij wat ervaring in de praktijk opdoen en is in onze familiezaak beland. Ik nam haar na tien minuten sollicitatiegesprek aan. Puur op gevoel. Het zat gewoon goed. Ze is beeldschoon, oprecht, flexibel en vooral erg energiek. En dat is precies wat ik om mij heen wil hebben tijdens het werk. Geen energiesucker zoals Donna dat was, die met een burn-out mij in de drukste periode in de retail in zak en as heeft achtergelaten. Ik noem Syl dan ook mijn engeltje, puur omdat het voelt alsof ze mij gered heeft van een periode vol stress.
'Je kan nu echt niet weg, het is te druk,' zeg ik onverwacht streng en voel me ineens een oude zeur. We schelen twaalf jaar maar ineens lijk ik bijna haar moeder in plaats van de oudere zus. Okay, een flink wat oudere zus.
'Don't worry, mijn broer haalt het voor ons,' zegt ze met een knipoog.
'Heb jij een broer?'
'Heb ik dat nog niet verteld? Ja, mijn tweelingbroer. Ik heb hem alles over jou verteld. Hij wil je dolgraag ontmoeten.'
'Mij?'
'Hij wil weleens weten wie de vrouw is waar ik een girlcrush op heb.'
Haar onbevangenheid doet me blozen. Heerlijk om de jeugdige energie om mij heen te hebben, dan hoef ik in ieder geval niet te denken aan mijn leven dat ik totaal nog niet op de rit heb. Ik dacht toch echt allang getrouwd te zijn of in ieder geval samenwonend maar het mocht niet baten. Het daten komt mij mijn neus uit, zo moedeloos word ik ervan. Na wat ingewikkelde situationships ben ik er echt klaar mee. Even geen mannen voor mij. En Syl weet er inmiddels alles van.
Ze geeft telefonisch door aan haar broer dat wij allebei een iced matcha met kokosmelk willen en hangt op.
'Mevrouw de Bruijn!', gilt ze ineens uit.
Een van onze vaste klanten stapt met een glimlach binnen en allebei weten wij dat wij verzekerd zijn van een flinke omzet zo meteen. Syl gooit al haar charmes in de strijd en vuurt de meest lieve complimentjes op de dame af. Mevrouw de Bruijn weet precies wat Syl doet maar ze geniet ervan en komt dan ook altijd wanneer Syl en ik samen aan het werk zijn om zo haar dag een leuke boost te geven.
Ik loop naar achteren om het jurkje te pakken dat eergisteren binnen is gekomen en die mevrouw de Bruijn prachtig zal staan als ik een zware mannenstem achter mij hoor: 'Bestelling voor Simone.'
Verstrooid kijk ik op en verdrink in de grote blauwe ogen van een jongeman die zo van een modeshoot lijkt te zijn gelopen. Mijn hemel. Bestaan ze nog?! Hij torent boven mij uit, is indrukwekkend breed, maar niet té, en zijn gebronsde huid doet mij direct watertanden. Hij is als het welbekende karamelsnoepje waar je zo lang mogelijk op wilt sabbelen om de smaak urenlang in je mond te houden.
De twee matcha's in zijn handen verraden zijn identiteit. Shit, dit moet de tweelingbroer van Syl zijn. Ik vergeet volledig wat ik aan het doen ben en begin te stotteren:
'Hi, ik, ik ben Simone.'
Ik steek mijn hand naar hem uit die hij met een glimlach aanneemt en mij onverwachts naar zich toetrekt voor een knuffel. Het zal wel de nieuwe manier van begroeten zijn onder de jeugd en ik zeg er geen nee tegen. Zijn borst veert als een zacht kussentje tegen mijn lijf aan en voor heel even waan ik mij in een dagdroom met hem tussen mijn benen.
'Hey Beer, je bent er!'
Beer, heet dit prachtexemplaar serieus Beer? Ik voel kriebels op plekken waar ik ze niet mag voelen en mijn wangen beginnen te branden van schaamte.
Syl vliegt hem om de nek en omarmt zijn brede schouders. Ze moet op haar tenen staan wil ze dat blijven doen.
'Simone, dit is mijn broer, dit is Beer.'
Ze glimlacht trots en ik probeer alleraardigst te glimlachen ook al zou ik nu het liefst door mijn knieën zijn gegaan en de honing van dat geile beest hebben gelikt.
Wordt vervolgd.
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))
:quality(95))