Zodra je kinderen hebt, kun je doei zeggen tegen ziek-zijn-met-een-dekentje-op-de-bank

Ziek zijn als ouder. Of nog erger: allebei ziek zijn als ouders.

Als ik iets kon vertellen aan mijn jongere zelf dan is het dit: trap niet in de propaganda dat ziek zijn gelijk staat aan verwend worden. Ja, vroeger werd je ingestopt door je vader of moeder en mocht je de hele dag Barbapapa kijken. Dat je ogen niet verkant kunnen worden als je ziek bent, wist iedereen. Maar deze zachte voorbereiding bereid je niet voor op wat er komen gaat.

Zodra je kinderen hebt, kun je doei zeggen tegen ziek-zijn-met-een-dekentje-op-de-bank. De bevalling is de ontwaking van hoe de kaarten voortaan anders geschud worden. Na vier dagen rugweeën en de grootste prestatie van mijn leven dacht ik dat ik zou worden ontvangen als Olympia, met een fakkel ceremonie boven op een berg. Niets was minder waar.

Lees ook: De oude Grieken hadden Zeus, wij hebben Pedro Pascal

Tuurlijk, ik was smoorverliefd op dat kleine gezichtje. Maar er begon ook iets anders: kolven, gebroken nachten, hormonen die compleet het padje kwijt waren. Je partner doet zijn best om er in het begin voor je te zijn, maar ook hij wordt al snel ingehaald door tentakels van insomnia. Je komt op een punt dat je naar je man kijkt en denkt, wie is dat? Hierdoor ben ik tot de conclusie gekomen dat zombiefilms zijn geïnspireerd op slapeloze ouders.

Glazige ogen, strompelend, kreunend om koffie.. Klinkt bekend? En bedenk je dan dat je op die fundering ziek wordt. Dat is de harde realiteit. Tuurlijk, vanaf een jaar of vier helpen je kinderen een beetje met een glaasje water. Maar je zult nog steeds het meeste zelf moeten doen. Jij moet het schip door de storm heen sturen met of zonder scheurbuik.

Dat is wat ze niet vertellen over volwassen worden: leren functioneren terwijl je kapot bent. Het kind in jezelf negeren om er voor je eigen kinderen te zijn.