Toen mijn nieuwe vriendin me ghostte, was de onzekerheid meteen terug. Ik ben te veel

'Zullen we een terras pakken?' appt mijn vriendin. Ik reageer enthousiast met: 'JA!!! Vrijdag 17.00?' Daarna heb ik nooit meer iets gehoord. Dit is inmiddels maanden geleden. Ik had de illusie dat ik een nieuwe vriendin had gemaakt. Na vele gezellige bakken koffie, toffe uitstapjes en zelfs dubbeldates met onze mannen dacht ik: kijk mij eens even op mijn 38e een vriendschap sluiten. Niet dus.

Het triggerde gevoelens waarvan ik heel graag zou willen beweren dat ik er als volwassen, redelijk emotioneel ontwikkeld mens, boven sta. Alleen dat sta ik niet. Ugh. Ik heb enorm getwijfeld of ik, hup, zo mijn ziel op tafel moet gooien. Maar voor de geit ermee. Want hoe maak je eigenlijk nieuwe vriendinnen als volwassene?

Ik vind het lastig. Dat komt vooral door mijn eigen onzekerheid. Ergens voel ik me namelijk nog steeds dat impopulaire meisje van school. Terwijl ik, als ik daar nu rationeel op terugkijk, helemaal niet impopulair was. Ik hoorde juist bij het populaire groepje en had zelfs verkering met Bob, op wie alle meiden verliefd waren. Toen hij me verkering vroeg, dacht ik dat het een grap was om me voor lul te zetten. Dat was niet zo. Ik was bevriend met de geweldige Nicole, veruit het populairste meisje van de klas en bovendien perfect 'normaal'. Ik was niet normaal, ik was gothic. Haar vader noemde mij liefkozend 'Vleermuis'. Kortom, achteraf is er voldoende bewijs dat ik sociaal gezien prima functioneerde, alleen voelde het niet zo. Ook toen voerde onzekerheid de boventoon. Die onzekerheid zit er nog steeds heel diep in.

Als ik tegenwoordig nieuwe mensen leer kennen op feesten en partijen, begin ik vaak al tijdens de ontmoeting excuses te maken voor mijn eigen gedrag. Ik kan nogal enthousiast en energiek worden als ik leuke mensen tref. Ik ben open, waardoor je binnen een halfuur informatie over mij weet waar je absoluut niet om hebt gevraagd. En ik ben recht voor zijn raap, waardoor dingen lomper uit mijn mond komen dan ik ze bedoel.

Dus zeg ik:
- 'Sorry, dat bedoelde ik niet zo.'
- 'Sorry, ik praat echt veel.'
- 'Sorry, ik ben een beetje veel.'

Eigenlijk zeg ik de hele avond in verschillende varianten: 'Sorry dat ik besta.' Daarna begint het malen. Ik probeer terug te halen wat ik allemaal heb gezegd, tegen wie, op welke toon en hoe dat is overgekomen. Vaak stuur ik zelfs nog een berichtje om sorry te zeggen voor iets dat er waarschijnlijk niet is. Ik ben zo bang om iets verkeerd te doen.

Gelukkig heb ik fantastische vriendinnen. De meesten al twintig jaar. Alleen wonen mijn echte vriendinnen niet in Amsterdam, en ik mis dat. Ik mis het om, in plaats van drie weken vooruit zorgvuldig een dinerdate te plannen, iemand om 17.12 te kunnen appen: 'Eet je mee?' Of om samen op de bank een domme serie te kijken zoals vroeger, toen vriendschap geen afspraak in je agenda was, maar gewoon onderdeel van je leven.

Ik was dus verheugd toen er een ontzettend leuke vrouw op mijn pad kwam. Maar onzekerheid heeft bij mij helaas nog een gezellig bijverschijnsel: overcompensatie. Ik bedenk leuke dingen, neem spontaan cadeautjes mee en help je mee dromen uit te laten komen. Als ik het opschrijf klinkt het nobel, maar het kan misschien ook benauwend zijn. Onder al dat geven zit een stille vraag: vind je me wel leuk genoeg om mijn vriendin te zijn?

Toen deze nieuwe vriendin ineens niet meer reageerde, werd ik niet alleen geghost. Ik werd rechtstreeks teruggekatapulteerd naar dat meisje dat dacht dat Bob haar alleen maar verkering vroeg om haar uit te lachen. Zie je wel, dacht ik meteen, ik heb iets verkeerd gedaan. Heb ik iets gezegd? Te enthousiast gereageerd?

Het stomme was, het sijpelde door naar alles daarna. Ontmoette ik nieuwe mensen, hield ik mezelf net iets meer in. Als ik maar niet te veel was. Tot ik me realiseerde: ik ben iets heel raars aan het doen. Eén persoon besloot, om welke reden dan ook, niet verder te gaan met onze vriendschap. En als reactie daarop besloot ik mezelf voortaan bij voorbaat af te wijzen.

Misschien was dat nog wel pijnlijker dan het ghosten zelf. Natuurlijk kan dat aan mij gelegen hebben. Misschien vond ze me inderdaad te intens of heb ik inderdaad iets gedaan wat haar tegenstond. Ik zal het waarschijnlijk nooit weten. Maar ik weet wel hoe ik in die vriendschap stond. Onbevangen, enthousiast en vanuit een goed hart. En ja, soms ook een beetje veel.

De oplossing is niet dat ik voortaan minder moet zijn. Ik moet juist accepteren dat nieuwe mensen leren kennen altijd een risico is. Dat je soms enthousiast ergens instapt en de ander toch afhaakt. Dat doet pijn. Maar ik wil niet dat de angst ervoor zorgt dat ik niemand meer onbevangen durf te kiezen.

Die vriendin in Amsterdam wil ik nog steeds. Degene die spontaan aanschuift met eten, weet waar de glazen staan en niet vraagt of ze haar schoenen uit moet doen. Ik blijf het proberen. De volgende keer dat ik iemand ontmoet die ik heel leuk vind, ga ik waarschijnlijk weer te enthousiast praten, te veel vertellen en thuis analyseren of het niet too much was. Alleen dat ene woord probeer ik voortaan achterwege te laten.

Sorry.