Bibi Breijman over zwangerschapsziekte: 'Ik kon geen prikkel verdragen, alles was een trigger'

Het is HG Awareness Day, een dag om stil te staan bij alle mensen die te maken hebben met de zwangerschapsziekte. Iemand die daarover mee kan praten, is Bibi Breijman. Iemand die daarover mee kan praten, is Bibi Breijman. &C sprak haar vorig jaar april, tijdens de zwangerschap van zoontje Tjipto.

Hoe zagen jouw dagen eruit?
'Er zaten dagen tussen dat ik alleen maar aan de sondevoeding met mijn ogen dicht op bed kon liggen. Ik kon geen prikkel verdragen, alles was een trigger tot overgeven. De gordijnen zaten de hele dag dicht en de ramen stonden wagenwijd open. Tijdens mijn vorige zwangerschap was het weer wat gunstiger, dus toen had ik buiten mijn slaapkamer gemaakt, in een tent. Ik kon de geur van het hout in huis niet eens verdragen. Het enige waar ik wel tegen kon, was de geur van een boom of zo. Het is een serieuze aandoening en door onbegrip lopen veel vrouwen de juiste medische zorg mis. Ik heb zelfs verhalen gehoord van vrouwen die hun zwangerschap noodgedwongen moesten afbreken of hun tanden waren verloren. Daarom vind ik het zo belangrijk om er open over te zijn, om bewustwording te creëren.'

En dan heb je ook nog eens twee jonge kinderen. Hoe doe je dat?
'Als ik iets moet opnoemen wat ik nog een beetje kon hebben, dan waren het de kinderen. Dat ging echt net, want ik kon gewoon ruiken wat ze de dag ervoor hadden gegeten. Ik weet nog dat Willem spaghetti met iets te veel kruiden had gemaakt en ik ze daarna niet in mijn buurt kon hebben of kon knuffelen, omdat ik van die knoflookgeur moest overgeven. Vanuit de natuur gezien is het heel raar dat je je kinderen bijna niet kan verdragen. Daar had ik het echt moeilijk mee.'

Lees ook: Sanne vocht tegen extreme zwangerschapsmisselijkheid: 'Laat het maar misgaan, ging door mijn hoofd'

Je dochter Teddy is inmiddels vijf. Begreep zij een beetje wat er aan de hand was?
'Ze begreep wat er met mij aan de hand was, maar niet wat het mentaal met haar deed. Op een dag stond ze huilend naast mijn bed en zei ze: ‘Ik ben zo boos op mezelf en iedereen, maar ik weet niet waarom.’ Ging ze ineens heel lelijk doen tegen de mensen die voor haar klaarstonden. Ze was zich aan het afreageren, maar realiseerde tegelijkertijd dat haar gedrag niet leuk was. Ze begreep gewoon niet zo goed waar het vandaan kwam. We hebben er toen samen over gepraat en het bleek dat ze mij heel erg miste. Ik heb haar in die tijd daarom veel bij mij in bed genomen. Dan liet ik haar naast mij een beetje televisie kijken.'

Heb je door die HG nooit gedacht: weet je wat, ik stop na de eerste?
'Na de eerste was ik heel huiverig voor de tweede, maar na een paar jaar dacht ik: wat is negen maanden in een heel mensenleven? Net als een bevalling vergeet je ook hoe het is om maandenlang ziek in bed te liggen, omdat je kinderwens heel groot is. De derde kwam als een cadeautje, dus daar heb ik me niet op voorbereid.'

Je hebt een aantal keer gezegd dat je een elftal aan kinderen wil. Denk je daar nu nog steeds zo over?
'Nee, haha. Zeker niet. Zonder de HG had ik wel een elftal gewild, maar voor nu vind ik drie wel effe genoeg. Al kan het dat mijn antwoord over een jaar weer anders is.'

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in april 2024.