Emma was 25 weken zwanger toen haar weeën begonnen: 'De verloskundige zei nog: 'Je bent niet aan het bevallen''

En dan beval je ineens drie maanden te vroeg. Nog geen babyledikantje in elkaar gezet en geen pufcursus gevolgd. Vijf moeders doen in &C's Oh Baby! special hun verhaal. Emma Otten was pas 25 weken en 5 dagen zwanger toen onverwachts de weeën begonnen. Diezelfde avond werd haar zoontje Louis (4) geboren.

Emma (29): 'Ik wist al jong dat ik moeder wilde worden, maar had geen partner en wilde ook niet te lang wachten met het vervullen van die kinderwens. Ik had mijn familie al eens gepolst en gezegd: 'Zouden jullie het gek vinden als ik het straks, als ik zevenentwintig of achtentwintig ben, alleen ga doen?' Het was mijn moeder die toen zei: 'Waarom zou je daar nog twee, drie jaar mee wachten?' Daar had ze gelijk in, ik deed dat alleen voor een soort goedkeuring van de maatschappij. 

Ik ben op zoek gegaan naar een donor en ik raakte zwanger. Die zwangerschap verliep, op hevige misselijkheid na, heel normaal. Op de dag van zijn geboorte was ik thuis aan het werk toen ik uit het niets enorme weeën kreeg. Omdat ik pas vijfentwintig weken zwanger was, dacht ik dat het iets van een blindedarmontsteking zou zijn. Voor de zekerheid heb ik de verloskundige gebeld, maar op het moment dat zij kwam, stopten de krampen. 

Ze keek of ik ontsluiting had, maar dat was niet het geval, dus ze zei: 'Ik denk dat je een blaasontsteking hebt, breng je urine maar weg.' Ze garandeerde me: 'Je bent niet aan het bevallen.' Mijn moeder zou de urine komen ophalen en op het moment dat zij binnenkwam, was de weeënstorm weer in volle gang. Door wat de verloskundige had gezegd, konden we alleen naar de huisarts. Hij heeft me direct naar het Erasmus MC gestuurd. Pas in de ambulance hoorde ik: 'Je hebt al bijna zes centimeter ontsluiting.' 

Lees ook: Caroline is alleenstaande moeder van Benjamin (2): 'Ik vind het erger dat hij geen opa of oma heeft'

Die avond, iets na tienen, is Louis geboren. Ik heb hem heel even gezien en aangeraakt op een opvangtafel boven mijn buik, maar al snel werd hij weggehaald voor onderzoek. Rond half twee 's nachts mocht ik naar hem toe, toen hoorde ik dat het oké ging. Voor mij was het allemaal heel onwerkelijk. Ik weet nog dat ik de volgende ochtend in een soort shock mijn baas een berichtje heb gestuurd: 'Sorry, ik heb mijn werk niet afgekregen, want ik ben bevallen.' Toen ze in het ziekenhuis met beschuit met muisjes kwamen, had ik ook echt zoiets van: Mag dat?

Ik was ook helemaal niet voorbereid op zijn komst, Louis' ledikantje stond nog niet eens in elkaar. Uiteindelijk heeft hij bijna vijf maanden in het ziekenhuis gelegen. Louis heeft direct na zijn geboorte een hersenbloeding gehad en heeft daarnaast ernstige BPS: een chronische longaandoening. Toen hij eenmaal naar huis mocht, vond ik dat best lastig. Ik had geen recht meer op kraamzorg, maar wist niet eens hoe ik hem goed moest toedekken. Hij had ook nog sondevoeding: acht keer per dag anderhalf uur.

Inmiddels gaat het redelijk goed met Louis. Hij is zo'n lief en gezellig mannetje, altijd vrolijk en grapjes aan het maken. Louis is uniek in z'n zijn en ik denk alleen maar: doe jij maar lekker alles in je eigen tempo, dan ben je nooit te laat!'

De verhalen van de vier andere early birds lees je in &C's Oh Baby! special dat nú in de winkels ligt, of bestel 'm hier online:

Scoor &C's nieuwste Oh Baby! hier!