Na vijf zwangerschappen die misgingen, is Kelly nu in verwachting: 'Niemand kon me vertellen waar het aan lag'

Ongeveer vijftien procent van de zwangerschappen eindigt in een miskraam. Kelly Camfferman weet daar met vijf mislukte zwangerschappen helaas alles van.

Kelly (38): 'Mijn kinderwens werd aangewakkerd toen ik Patrick leerde kennen. Ik wist meteen : jij wordt de vader van mijn kinderen. De eerste twee jaar hebben we samen van het leven genoten , daarna waren we toe aan de volgende stap: kinderen.. Ik liet mijn spiraal verwijderen en raakte vrij snel ik in verwachting. Pat en ik waren door het dolle heen. Op een groot feest voor onze 35ste verjaardag maakten we het nieuws bekend aan onze familie en vrienden. Het maakte ons niet uit dat ik pas zes weken zwanger was. We wilden dat iedereen kon meegenieten.

Nog geen week later kreeg ik vlak voor de eerste echo last van bloedverlies. Ik voelde direct: dit is niet goed. Bij de echo werd mijn gevoel bevestigd. Ik had een miskraam gehad. Patrick en ik baalden, maar tegelijkertijd stonden we er nuchter in. Dit gebeurt nou eenmaal, we hadden pech. We moesten het gewoon opnieuw proberen. Nadat mijn cyclus weer op gang was gekomen, was ik een maand later opnieuw in verwachting.

Buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Dit keer was ik wat voorzichtiger in mijn blijdschap, zeker toen ik na een paar weken weer begon te bloeden. Volgens de verloskundige hoefde dat niets te betekenen. Toch vertrouwde ik het niet en wilde ik het laten checken met een vervroegde echo. Bij het echocentrum kreeg ik te horen dat ik eigenlijk nog te vroeg was voor een echo. Er was inderdaad niets te zien, maar de zwangerschapstesten bleven positief. Een paar weken later kwam ik terug, maar er was nog steeds niets te zien. Ik vroeg voorzichtig of het misschien een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kon zijn, maar dat werd meteen uitgesloten.

Lees ook: Dewi's dochter overleed bijna nadat ze poep in het vruchtwater inademde: 'Haar longen zaten vol'

Een week later belandde ik in het ziekenhuis. Daar brak er direct paniek uit. Het bleek toch een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Ik dacht nog: zie je wel, het zat niet goed. Het bleef onduidelijk wat de oorzaak precies was.

De acht maanden daarna bleef een zwangerschap uit. Ik had het gevoel dat dat te maken had met de buitenbaarmoederlijke zwangerschap, maar geen enkele zorgverlener leek daar echt op in te willen gaan. We moesten het blijven proberen, werd er gezegd. Ondertussen was ik bijna 36, en de tijd begon te dringen. Omdat ik hier niet verder kwam, ben ik naar het fertiliteitscentrum in Leuven gegaan. In Leuven werd er voor het eerst echt naar me geluisterd. Uit onderzoek bleek dat ik een hartvormige baarmoeder had. In Nederland wordt daar weinig mee gedaan, terwijl studies aantonen dat het kan leiden tot miskramen en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Er was een operatie mogelijk om dit te corrigeren. Die vond plaats in januari; een maand later werd ik ongesteld, en daarna was ik direct weer zwanger.

Missed abortion
Ik was ontzettend blij dat het was gelukt. Nu moest het goed zitten, dacht ik. Ik zat inmiddels bij een fijne, nieuwe verloskundigenpraktijk en ging vol goede moed naar de zevenwekenecho. We zagen een kloppend hartje, dat was een prachtig moment. Maar bij de tienwekenecho bleek het vruchtje niet verder gegroeid. Een missed abortion noemen ze dat, weer iets nieuws op de bingokaart van mislukte zwangerschappen. Die klap kwam hard aan, het is zo pijnlijk dat je niet op je lichaam kan vertrouwen en niemand je kan vertellen waarom het elke keer misgaat.

Daarna heb ik nog een missed abortion gehad en een miskraam. Die operatie? Daar heb ik dus helemaal niets aan gehad. Patrick en ik hebben er nooit in zak en as bij gezeten, maar na de vijfde keer dachten we wel: het is goed zo, lichamelijk en mentaal was ik op. We kunnen ook gelukkig zijn met z'n tweetjes, zeiden we tegen elkaar. Toch werd ik onverwachts zwanger, dat is nu vijftien weken geleden. We waren natuurlijk blij, maar we dachten vooral: daar gaan we weer. Met zweethanden reden we naar de eerste echo. Ik kon alleen maar denken: nu gaan we zien dat het weer niet is gelukt.

Lees ook: Cynthia en Jesse doen aan natuurlijk en bewust ouderschap: 'Wij straffen niet'

Weer in verwachting
Toch bleven de echo's goed. Bij de achtwekenecho zagen we voor het eerst een klein wezentje in plaats van een grijs scherm. Tien minuten lang konden Patrick en ik geen woord uitbrengen. We waren zó gelukkig. Tegelijkertijd drong op dat moment pas echt tot me door wat ik de afgelopen drie jaar had meegemaakt, en hoeveel impact dat had gehad. Genieten en positief blijven, blijft lastig, maar sinds de dertienwekenecho gaat dit veel beter. Gelukkig is mijn verloskundige een enorme steun. 'Als je het niet vertrouwt, mag je altijd bellen’, zei hij laatst. ‘Wat mij betreft kom je iedere week even naar het hartje luisteren.'

Langzaam durf ik steeds meer te vertrouwen dat het goed gaat. In het begin vond ik het bijvoorbeeld spannend om naar sportlessen voor zwangeren te gaan. Dan dacht ik: ik hoor hier niet, straks gaat het alsnog mis. Maar inmiddels kan ik er steeds meer van genieten en omarm ik mijn zwangerschap volledig. Die buik kan me niet dik genoeg zijn.'