Sophie verloor de helft van haar tweeling: 'Waarom zij wel en hij niet, bleef door mijn hoofd gaan'

Het leven van Sophie van Heeswijk kwam abrupt tot stilstand toen ze vlak voor de geboorte van haar tweeling te horen kreeg dat haar zoontje Harvey was overleden. Die ingrijpende ervaring neemt ze nu mee in haar deelname aan de Miss Noord-Brabant-verkiezing, waar ze haar podium wil inzetten om het gesprek over de mentale gezondheid van moeders te openen.

Sophie (37): 'Zwanger worden was voor mij niet vanzelfsprekend. Ik was eind twintig toen mijn toenmalige vriend en ik besloten er voor te gaan, maar na een jaar proberen was ik nog steeds niet in verwachting. We schakelden de hulp van het ziekenhuis in, maar zelfs met behulp van hormonen lukte het in eerste instantie niet. Er zijn een hoop momenten geweest waarop ik huilend het ziekenhuis verliet, mijn tranen wegveegde en daarna door moest naar kantoor. 

Uiteindelijk raakte ik in verwachting via IUI, waarbij zaadcellen in de baarmoeder worden ingebracht. Toen ik de twee streepjes op de test zag, kon ik het nauwelijks geloven. Pas na een tweede en derde test drong het echt tot me door. Bij de eerste echo bleek dat ik zwanger was van een tweeling. Het leek me altijd al geweldig om een tweeling te krijgen, het voelde alsof het zo had moeten zijn. Ik ging fluitend door de zwangerschap: geen misselijkheid of kwaaltjes, ik genoot van ieder moment. Ik had nooit kunnen vermoeden dat er iets mis zou zijn.

Spoedkeizersnede 
Alles veranderde een paar dagen voor de geplande keizersnede. Mijn toenmalige vriend vond dat ik wel erg opgezwollen was en maakte zich zorgen, maar ik wuifde het weg. De laatste loodjes zijn het zwaarst, dacht ik. Ik was een paar dagen geleden nog op controle geweest, het zat vast  goed. Toch liep mijn ex naar boven en belde hij het ziekenhuis. Even later kwam hij terug met de boodschap dat we langs konden komen.

Lees ook: Nadines dochter heeft kinderdementie: 'Zonder behandeling wordt ze niet ouder dan twaalf'

De echo werd gedaan door een jonge arts. Ik zag hem zoeken naar woorden terwijl hij naar het scherm keek. Hij zei dat hij er iemand bij moest halen. Nog steeds gingen er geen alarmbellen bij me af. Misschien was het gewoon een arts  in opleiding die wat hulp nodig had, dacht ik. 'Het is niet goed,' zei de andere arts tegen ons.  'Het hartje klopt niet meer.' De paniek was van zijn gezicht af te lezen. De sfeer sloeg in één klap om. Zonder dat ik het wist, was er een knoop in de navelstreng gekomen én had ik het HELLP-syndroom, een ernstige zwangerschapscomplicatie die levensbedreigend is voor zowel het kind als de moeder. In paniek bleef ik herhalen dat ze de baby’s eruit moesten halen. 'We weten niet of dat zomaar kan,' zei de arts. 

Toch werd er een spoedkeizersnede geregeld en lag ik, sneller dan ik me kon beseffen, op de operatietafel, omringd door artsen. Ze vroegen of ik mee wilde kijken, maar dat kon ik niet. Als eerste werd onze zoon Harvey gehaald. Het bleef pijnlijk stil. Daarna kwam onze dochter Luna. Zij werd direct onderzocht en bleek gezond. Op dat moment dacht ik: als ik hier op deze tafel doodga, dan is dat goed. Mijn dochter leeft.

Toen ze me hadden dichtgemaakt, en eenmaal op een kamer lag, legden ze Luna op mijn borst. Ik voelde geen verbinding. Waarom zij wel en hij niet, bleef door mijn hoofd gaan. Even later brachten ze ook Harvey binnen en hield ik mijn twee kinderen tegelijk vast. Het was onwerkelijk. Luna was roze en maakte zachte geluidjes, Harvey had blauwe lippen en bewoog niet. Leven en dood waren nog nooit zo dichtbij geweest.

Postnatale depressie 
In het ziekenhuis kon ik niet goed plaatsen wat ik voelde. Ik was boos op alles: op de wereld, op wat mij was overkomen, op het feit dat Luna er wel was en Harvey niet. Terwijl ik voor onze dochter zorgde, was ik tegelijkertijd bezig met het regelen van de crematie van onze zoon. We kozen een locatie en maakten een playlist. Het was allemaal veel te veel. Ik raakte in een depressie en kreeg last van herbelevingen. Steeds weer zag ik mezelf tijdens die echo op dat ziekenhuisbed zitten. Ik bleef maar malen: had ik iets kunnen doen om Harvey te redden? In de auto schoot zelfs eens door me heen: als ik nu een ruk aan het stuur geef, is alle pijn voorbij. Ik hoopte iedere ochtend dat ik zou wakker worden uit een nachtmerrie, maar dat was niet zo. Dit was echt. Dit was mijn leven. Ik probeerde mijn gevoelens te parkeren door leuke dingen te doen, zoals lunchen met Luna en vriendinnen. Tot de coronapandemie kwam en ik thuis kwam te zitten, alleen met mijn verdriet.

Ik leefde op de automatische piloot tot het niet meer ging. Ik belde het ziekenhuis en vroeg om hulp. 'Het gaat echt niet goed. Misschien moet ik worden opgenomen,' zei ik. Niemand begreep wat ik had doorgemaakt, hoe traumatisch alles voor me was geweest.' Ik werd bovenaan de wachtlijst geplaatst en kreeg de diagnose PTSS en postnatale depressie. Een psycholoog heeft me uiteindelijk geholpen met EMDR. Dat werkte heel goed. Het was alsof er langzaam een mist optrok. Ik kon weer helder nadenken. En, misschien wel het belangrijkste, ik kon weer liefde voelen voor Luna. Beetje voor beetje werd ik mezelf. 

Lees ook: Steffi verloor haar zoon vlak voor de geboorte: 'Alles klopte, behalve je hart'

Trek aan de bel
Mijn ex en ik hebben het samen niet gered. We praten tegen elkaar, maar niet met elkaar. We waren volledig uit elkaar gegroeid. Mijn band met Luna is gelukkig enorm sterk. Ze is mijn alles. Het is zes jaar geleden dat ik Harvey verloor. De vraag of ik het een plek heb kunnen geven, vind ik moeilijk. De dood van je kind geef je geen plek, je  moet ermee leren leven. Tegelijk weet ik dat Harvey voortleeft in mij en in Luna. Soms maken mensen onhandige opmerkingen. 'Gelukkig heb je Luna nog,' zeggen ze dan. Of ze vragen of ik een tweede kindje wil. Dan denk ik: ik héb twee kinderen. Die opmerkingen zijn pijnlijk, maar het is een stuk onwetendheid. 

Tegen vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, wil ik zeggen: praat erover en trek aan de bel als je signalen herkent van PTSS of een postnatale depressie. Ik dacht lange tijd dat hulp vragen een zwakte was, maar inmiddels weet ik hoe krachtig het juist is. Ook als je het zelf nog niet ziet: er is licht aan het einde van de tunnel.

Mijn deelname aan de Miss Noord-Brabant-verkiezing is daarom geen toeval. Missverkiezingen worden nog weleens als oppervlakkig bestempeld, maar achter elke deelneemster schuilt een verhaal dat haar heeft gevormd. Ik wil laten zien dat je zelfs door het donkerste dal heen kunt komen. Dat andere moeders zich misschien net zo eenzaam voelen als ik me voelde, en dat we dat gesprek veel opener moeten voeren. Als ik via dit podium kan bijdragen aan meer bewustwording rond de mentale gezondheid van moeders, dan doe ik mee.