Fadime verliet haar man toen hij thuis kwam te zitten: 'Hij vond het wel best: geen baas, geen wekker, gratis geld'

In de rubriek Aan/uit vertelt in iedere editie iemand over de periode waarin diens relatie aanging, en hoe deze vervolgens weer uitging. In deze editie: Fadime (29) verliet haar man toen hij na een val thuis bleef en zij alle lasten droeg.

Aan
'Romantisch kun je het niet noemen, het woord dat mijn ouders gebruikten is 'verstandig'. Voor Turkse mensen, zelfs vernederlandste zoals ik, is de invloed van ouders op een partner nog erg groot. Dus toen mijn ouders mij op mijn 22ste een man voorstelden die een baan had en van mijn leeftijd was, ben ik open in de kennismaking gestapt. Harun keek me recht aan toen we elkaar ontmoetten. Hij vroeg welke boeken ik graag las en wat ik gestudeerd had, omdat hij dat normaal vond voor een jonge vrouw. Ook praatte hij al direct over zijn gevoelens toen hij vertelde over zijn overleden vader.

Ik ben opgegroeid in een flat vol vrouwen. Mijn moeder, mijn tantes, mijn oma. Mannen liepen in en uit, maar wij zaten in de keuken en praatten zacht. Thuis leerde ik: vrouwen blijven op de achtergrond en mannen zorgen voor je. Ik wilde werken en later moeder worden naast elkaar, niet ónder iemand. Ik wilde weg uit dat huis. Weg van dat fluisteren. Dus ik zei ja tegen Harun toen hij me ten huwelijk vroeg. Ik had geen ervaring met vriendjes. Ik had er simpelweg geen interesse in. Harun leek me een fijne man. Misschien wilde ik mijn ouders ook gelukkig maken. Ik was op een morbide manier voldaan dat ik ze trots had gemaakt door hun keuze te accepteren. Ik vond dat ik geluk had gehad. Ik trouwde als maagd en Harun respecteerde me. Seks vond ik in het begin eng, maar Harun was geduldig. Ik ging het fijn vinden. 

Harun werkte bij een installatiebedrijf, ik in een bibliotheek. Hij nam me mee uit eten en vroeg regelmatig wat ik van iets vond of dacht. Zijn aandacht was heerlijk, omdat het de eerste keer was dat ik speciaal was voor één iemand. Toen hij ook nog zijn snor voor me afschoor omdat ik die 'traditioneel' vond staan, voelde ik mijn liefde voor hem echt groeien. Het was geen passie die ik weleens in films zag, maar er was wel chemie tussen ons. Ik verstopte briefjes tussen zijn ondergoed en Harun bracht soms een keramieken schaapje voor me mee omdat ik die spaar. Het voelde of ik ertoe deed. 's Avonds zaten we op de bank met thee. Hij keek series over misdaad en ik las. We zaten hand in hand en dat voelde goed. We lachten om kleine dingen, zoals hoe hij de vaatwasser altijd zo klungelig inruimde dat er wekelijks wel een glas kapotging. Hij kon charmant zijn, op zijn eigen manier. De seks was teder en prettig. Hij zei dingen als: 'Jij brengt rust in huis.' En ik geloofde dat.'

Lees ook: Niels' ex-vriendin veranderde in een stalker: 'Het houdt me tegen om weer te daten'

Uit
'Zes maanden na onze bruiloft was ik zwanger. Harun schrok. Niet van de zwangerschap, maar van de verantwoordelijkheid. We hadden het vooraf wel over kinderen gehad, maar dat leek hem nog 'ver weg'. Nu het raak was, veranderde hij. Hij behandelde me als kwetsbaar, betuttelend: pushte me om minder te werken en haalde me over om te stoppen met sporten. Na de geboorte van ons zoontje wilde ik een wieg bij ons bed. Harun vond dat onzin. 'Baby’s moeten in hun eigen kamer slapen.' Plotseling was alles wat ik deed verkeerd. Ik was te westers. Te los, ook in mijn geloof. Harun wilde een gezin met strakke regels en het gebed moest ineens op vaste tijden. Ineens moest ik mee naar zijn familie tijdens religieuze herdenkingsavonden, terwijl we vroeger op die avonden thuis op de bank netflixten. Ook ging hij naar een imam voor gesprekken over 'zijn relatie met Allah'.

Ik ben opgegroeid tussen Nederlandse vrouwen, las Nederlandse babybladen. Ik wilde vooral dat onze zoon lachte en zich veilig voelde. Ik hoopte dat dingen nog zouden veranderen. Dat Harun zou zien dat het op mijn manier ook zou werken. Maar discussies liepen altijd uit op ruzie; zijn visie was de beste. Hij sloeg me nooit. Maar ergens voelde ik dat er iets verschoven was. Er sloop afstand en kilheid in onze relatie. Thuis was het absoluut niet meer gezellig. Seks hadden we ook amper meer. Mijn dagen voelden grauw en ik kwijnde weg. Soms dacht ik: misschien gaat het overal zo en moet ik me erbij neerleggen.

En toen viel hij op zijn werk van een ladder. Niks ernstigs, dachten we. Gewoon een paar weken rust houden. Maar Harun blééf thuis. Eerst had hij pijn bij het lopen, daarna wachtte hij op fysio, toen kreeg hij tintelingen in zijn been. Ondertussen zat hij op de bank met Turkse tv aan. Hij vond het wel best zo. Geen baas. Geen wekker. Gratis geld. Als ik zei dat hij naar de huisarts moest, zei hij dat ik de boel ontwrichtte. 'Je loopt me te pushen.' Of hij zei dat ik niet zag hoeveel pijn hij had. Maar ik zag hem hele dagen gamen of klussen bij zijn broer. 

Mijn moeder nam me apart: mensen praatten over ons. Dat ik niet naar mijn man omkeek nu hij ziek was. Ik was een bitch. Ze zei: 'Je vader werkte ook niet meer op die leeftijd. Ik slikte het.' Ik keek haar aan en zei niets. Maar ik wist: ik wil dit niet. Deze instelling pik ik van geen enkele man. Ik dacht vaak aan onze eerste jaren, het megagrote tuinschaap dat hij voor me kocht, zijn schaterlach, onze eerste zoen in de gang bij zijn moeder. Dat hij me op mijn werk ophaalde als het regende. Hij kon dit toch niet vergeten zijn?

Ik probeerde van alles om dingen te veranderen. Ik prees mijn echtgenoot als hij beloofde te solliciteren, vroeg naar zijn dromen in de hoop dat hij daarvoor moeite zou doen. Ik haalde herinneringen op. En als hij al een keer naar de bakker ging of de was opvouwde, beloonde ik hem met seks. Ik wilde mijn zoon leren dat gratis geld niet bestaat, dat je na tegenslagen weer opstaat. Maar Harun had geen zin meer in het ritme van opstaan, onbeschofte klanten, het verplichte broodtrommeltje. En daardoor had ik geen zin meer in hem.

Twee maanden na de conclusie dat Harun écht niet meer wilde, had ik een advocaat en een kamer boven een dierenwinkel gevonden. Het rook er naar hondenvoer en hooi, maar het was van mij en onze zoon. Harun dreigde even met de imam en met familie. Ik was diep teleurgesteld dat zelfs mijn vertrek hem niet wakker schudde. Toen ik vroeg of hij ons leven echt wilde opgeven, zei hij dat de verantwoordelijkheid van een gezin en de verwachtingen van anderen groter waren dan hij had verwacht toen hij op zijn 22ste een huwelijk nog romantiseerde. Toen wist ik: dit paard is dood, en er is niets meer dat ik kan doen. 

Lees ook: Relatieleed: 'Mijn knappe droomvent bleek de diepgang van een garnaal te hebben'

Zijn moeder reageerde heftig op de scheiding. De mijne waren bezorgd of we niet te snel conclusies trokken, maar steunden me wel. Mijn moeder belt nu vaker. Soms zegt ze niets. Soms zegt ze dat ik niet gefaald heb. En op goede dagen: 'Je moet doen wat jou goeddunkt.' Als ik onze zoon bij mijn ex-schoonmoeder ophaal, zwijgt ze me dood; ik ben de vrouw die haar zoon in de steek heeft gelaten. Harun woont weer bij haar. Uitkering. Af en toe klusjes. Soms een hele dag op bed. Lopen gaat in ieder geval weer prima. Ik mis ons oude huis niet. Wel de versie van mezelf die ik daar dacht te worden. De dromen die ik er achterliet. Ik ben niet gelukkig op dit moment. Ik ben dankbaar dat ik in een land woon waar ik deze keuze kon maken, maar het voelt als een zeurend conflict tussen zelfstandigheid en loyaliteit. Gelukkig ben ik nog jong. Ik wil positief blijven denken. Ik kan nieuwe dromen maken. Zelfs als ze naar hooi en hondenvoer ruiken.'

Dit verhaal vind je in de spiksplinternieuwe &C. Ren snel naar de winkel om meer spetterende verhalen te lezen, of bestel 'm alvast online:

Vanaf vandaag te koop in de winkels of via andc.tv