Anna Karolina vraagt de mannen: wat is er zo bijzonder aan tieten?

Anna Karolina Caban, schrijver van erotische titels Vrijspel (2024) en Wilde Bloesem (voorjaar 2026) , duikt wekelijks in het wonderlijke brein van de man. Wat willen ze nou écht? En wat vooral niet?

Want ook al lijken we dezelfde taal te spreken, in de praktijk is er vaker ondertiteling nodig dan we zouden willen.. Deze week vraagt Anna zich af: wat is er zo bijzonder aan tieten?

'Laat die zon maar komen. Tijd voor vrolijke zomertieten!'

Jonas tikt de glazen van Chris en Anton aan en lacht breed.

Met een verveelde blik proost ik mee.

'Doe niet zo denigrerend, wil je?' zeg ik. Ik schuif iets naar voren, trek mijn schouders op en bedek automatisch mijn decolleté, terwijl ik juist vandaag een push-up-bh draag onder een ietwat transparante top.

Grappig hoe dat werkt. Eerst doe je moeite om ze mooi te laten uitkomen, en één opmerking later wil je ze ineens verstoppen.

'Hé, stel je niet aan. Die van jou mogen er ook wezen,' zegt hij met een knipoog.

Ik glimlach terug als een boer met kiespijn.

Anton grijnst. 'Ik heb na een dag werken zoveel deinende prammen gezien dat ik thuis niet eens porno hoef te kijken om in de mood te komen…'

Hij werkt als barista bij een uberhippe tent en krijgt dagelijks een halve catwalk voorgeschoteld. 'Heerlijk, man. Die van Annabel zijn ook fenomenaal. Zo zacht en toch stevig. Mmm, en kneden maar.'

Chris kucht. 'Ik vind het soms gewoon onsmakelijk. Laatst, tijdens een werkdiner… ik kon me niet eens op mijn spareribs concentreren. Zo'n bh-harnas met touwen, recht tegenover me. Die borsten leken wel te schreeuwen om bevrijd te worden. Geef mij maar kleine, verlegen dames. Met van die kleine, donkere, harde tepels eraan.'

Chris lijkt volledig gehypnotiseerd door zijn eigen verhaal.

'Tieten zijn the real deal,' gaat hij verder. 'Ik zie altijd eerst de meisjes en dan pas de vrouw, haha.'

Ik rol met mijn ogen en schudt mijn hoofd. 'Echt? In die volgorde?'

Jonas laat zijn blik dalen over mijn topje.


'Meisjes, dames, is dat hoe jullie ze noemen?' vraag ik en recht mijn rug.

'Alleen als ze lief zijn,' antwoordt hij zacht, 'soms zijn het kanonnen, ketsers, en man, als je met je harde ertussen glijdt …'

Lees ook: Anna Karolina vraagt de mannen: wanneer haal je je zweepjes uit de kast?

'Ja, ja, we weten het nu wel,' zeg ik.

Even is het stil.

'Kijk daar dan,' zegt Anton.

Hij knikt naar een groepje vriendinnen. Twee van hen dragen laag uitgesneden topjes, hun borsten trots en zichtbaar. Ik vind het vooral mooi en fashionable, gecombineerd met een wijde combatbroek, hij ziet het blijkbaar als een open buffet waarvan niet gegeten mag worden, maar waar je je vrijelijk aan mag vergapen.

'Hebben jullie dat met alle borsten?' vraag ik gericht aan Jonas en Anton.

'Kom op, wat doe jij ineens preuts? Alsof jij nooit naar je eigen tieten staart in de spiegel?'

Ik trek een wenkbrauw op. 'Natuurlijk wel.' Het is bijna een vast ochtendritueel om even voor de spiegel te staan en te kijken hoe ze erbij hangen die dag. Ook het uitzoeken van de juiste bh is een ritueel. Wil ik ze vandaag wat kleiner en aandoenlijker, of juist lekker krachtig en out there? Ik speel met ze als een soort accessoire van de dag. Iedere outfit verdient ook een andere aanpak. Ik vind ze lief, speels, lekker en een tikkeltje eigenwijs. Soms zie ik ze als een set en soms spreek ik ze aan op hun eigen karakter.

De mannen in mijn leven konden er niet van afblijven. Mijn allereerste vriendje staarde er minutenlang naar met een gehypnotiseerde blik en zei de woorden die nog altijd in mijn hoofd blijven hangen: 'Dat is prachtig'.

Een ander kreeg serieus een twinkeling in zijn ogen en was compleet afgeleid wanneer ik een belangrijk punt probeerde te maken over iets en voor hem stond met een uitgerekt hemd zonder bh aan. Negen van de tien keer ging zijn hand gewoon onder mijn shirt en kon ik een goed gesprek wel vergeten.

Lees ook: Anna Karolina vraagt de mannen: of ze vies zijn van hun eigen zaad?

'Zo jongens, nog leuke verhalen?'

De barvrouw zet verse glazen neer en haar borsten deinen mee. Geen van de mannen kijkt op.

Ze hebben gelijk. Borsten zijn gewoon leuk, mooi, grappig, maar vooral een onderdeel van ons lichaam. Ze zitten er nu eenmaal en zijn ook te mooi om er niet van te genieten. Maar ze zijn vooral van ons. Wij zijn trots op onze lijven en laten dat dan ook zien. Niet voor de ander, maar voor onszelf. Want alles wat mooi is verdient het licht. Dus ja, ze zijn bijzonder, hebben een eigen karakter en dan kunnen we het niemand kwalijk nemen als ze ervan genieten.

Dus laat ze maar stralen, die vrolijke zomertieten!