Mari-José is skilerares: 'Ik heb veel relaties om me heen kapot zien gaan'

Flirten met toeristen, feesten tot diep in de nacht en de volgende ochtend weer strak op de latten - het leven van een skileraar klinkt als één groot avontuur. Maar hoeveel van die verhalen kloppen echt? Zes skileraren vertellen. Met deze keer Mari-José.

Mari-José (32): 'Skilerares worden was al jaren mijn droom, maar mijn ex hield dat tegen. Die zag het niet zitten dat ik zo lang van huis wegging. Toen ik verliefd werd op Lisa was ik niet van plan mijn droom nog eens aan de kant te schuiven. Die boodschap kwam niet goed aan: Lisa vond het vreselijk. We kregen een relatie in juli en in november vertrok ik. De eerste tijd was Lisa emotioneel. Ondertussen was ik aan het werken en feesten. Soms was ik zo druk dat Lisa nauwelijks contact met me kreeg. Inmiddels zie ik in hoe lastig dat voor haar geweest moet zijn. Ook omdat skileraren geen al te best imago hebben, ze gaan niet altijd even netjes met hun relatie om.

De clichés zijn waar: ik heb veel relaties om me heen kapot zien gaan. Dan had een skileraar een relatie met iemand van de skischool terwijl hij een vriendin thuis had zitten. Of kreeg een collega skistokken naar zijn hoofd gesmeten omdat hij dat seizoen met meerdere meiden ging en eentje daar achter was gekomen. Soms veranderen collega’s plots in de braafste van de groep als hun partner op bezoek is. Zodra die partner in het vliegtuig naar huis zit, hangen ze weer in de lampen. Het is soms één grote soap, met als motto: what happens in Lofer stays in Lofer.

Zelf ben ik nooit voor de verleidingen gevallen. Het helpt daarbij dat ik altijd de enige vrouw van het team was die op vrouwen valt. Inmiddels doe ik dit werk al acht jaar en zijn Lisa en ik vier jaar getrouwd. Discussies hebben we er allang niet meer over. Ik ben ook geen maanden meer van huis, want ik geef alleen nog maar les in de voorjaarsvakantie en ben dus maximaal twee weken weg. De rest van het jaar werk ik als teamleider bij een transportbedrijf, en neem ik vakantiedagen op om skiles te geven.

Lees ook: Skileraar Marieke vertelt: 'Alle clichés over skileraren zijn waar'

Wie denkt dat ik in die weken lekker bijverdien, heeft het mis. Ik verdien ongeveer driehonderd euro per week. Het vervoer naar Lofer moet ik zelf betalen, net als de drankjes tijdens de après-ski. Het komt vaak voor dat ik zelfs geld moet bijleggen. Nog een reden waarom ik niet langer dan twee weken les geef: ik ben daarna helemaal kapot. Als 32-jarige is mijn bijnaam inmiddels granny. Ik ben een van de oudsten van de groep. Après-ski begint vaak al om 15.00 uur. Pas ergens diep in de nacht lig ik op bed, om vervolgens om 08.00 uur weer op de latten te staan. Dat hakt erin.

Mijn ontbijt bestaat vaak uit twee ibuprofens en een Redbull. Mijn mazzel is dat mijn ouders en familie iedere voorjaarsvakantie in Lofer skiën en dan een appartement huren. Daardoor kan ik bij mijn ouders slapen, anders zou ik met vijf anderen op een kamer van het lerarenhuis liggen, in een stapelbed. Dan waren mijn nachten nog korter, want in het lerarenhuis feesten ze gerust de hele nacht door. Of ik over tien jaar nog steeds skilerares ben? Ik denk het niet. Tegen die tijd hopen Lisa en ik kinderen te hebben. Hopelijk ben ik dan in de voorjaarsvakantie wel in Lofer te vinden, maar dan op wintersport met mijn gezin.'

Wil je de andere verhalen van de skileraar lezen? Dat kan! Je vindt ze in het Winterboek, dat nu in de winkels ligt. Bestellen kan ook, dat doe je hier.

&C's nieuwe Winterboek vind je hier