Anna Karolina #391: Een verloren liefde

'Wat heb je gedaan?'

Sebastiaan houdt het bewusteloze lichaam van de moeder van Alejandro samen met Alejandro vast en kijkt met een blik naar mij, die ik nog nooit van hem heb gezien. Het hangt ergens tussen teleurstelling, ongeloof en afkeer. 'Ze wilde hem neerschieten. Dat zagen jullie toch wel?', schreeuw ik. Alle drie de mannen houden stil en laten hun hoofd hangen.

Het lichaam van Nadia kronkelt van de pijn op de grond voor mij. 'Nadia, waarom ben je hier? Waarom ben je teruggekomen naar Mexico? Je was veilig in Nederland. Waarom?' Ik heb haar ontmoet als een zachtaardig dienstmeisje dat uiteindelijk een huurmoordenaar bleek te zijn, maar degene die mij nu aankijkt is als een vreemde voor mij. Ze heeft een serene blik in haar ogen. 'Anna.'

'Het spijt mij zo Nadia. Maar ik moest. Ik kon niet anders,'ik neem haar koude trillende bebloede hand in de mijne en wrijf erin. Misschien kon ik wel anders. Misschien kon ik haar in haar been schieten in plaats van door haar long. Maar ik kon het mij niet permitteren om haar niet uit te schakelen. Het idee alleen al het Alejandro zou zijn in plaats van haar doet de adrenaline harder door mijn lijf razen.

'Ik snap het niet,' fluistert ze en ik ga nu dichter boven haar hangen. 'Ik dacht dat je van mij hield.' Haar woorden doen mij terugdeinzen. Ik kom omhoog en kijk de mannen een voor een aan. Alejandro en Sebastiaan hebben het lichaam eindelijk beneden weten te dragen en lopen ermee richting de voordeur. ‘Kan iemand mij uitleggen waarom zij hier is verdomme? Waarom hebben jullie Nadia hierin betrokken? Zij heeft al genoeg moeten verduren op dat helse eiland en nu dit? Ik heb haar neergeschoten. Ik neem zeker de schuld op mij, maar nogmaals verdomme, waarom is zij hier?'

'Dex, help hem,' Sebastiaan wenkt Dex. Duidelijk met moeite tillen ze het lichaam over de drempel. De deur valt achter ze dicht en ik sta oog in oog met de man die mij hier heeft achtergelaten in de veronderstelling dat ik meer van een ander houd dan van hem. Mijn hele lijf is in staat van paniek. Even kijk ik Sebastiaan aan maar sla mijn ogen weer neer en hurk bij Nadia neer. 'Ze moet mee naar het ziekenhuis,' gebied ik Sebastiaan, die direct knikt en het verwonde lichaam van Nadia omhoog tilt. Samen dragen wij haar naar buiten en zetten haar naast de moeder van Alejandro in de auto. Alejandro drukt het gas in en zo blijven wij drieën over. 'Ik laat jullie even,' zegt Dex, steekt een peuk op en loopt een paar meter van ons vandaan.

Lees ook: Anna Karolina #390: De rode dag

'Hoeveel slachtoffers ben je nog van plan om te maken?’, vraagt hij. De manier waarop hij het zegt en hoe hij naar mij kijkt doet mij direct tranen. Ik had me het weerzien met Sebastiaan zeker anders voorgesteld dan dit. Hier loopt geen man die liefde voor mij voelt. Ik ben hem kwijt. Hier loopt een man die van mij walgt en niks meer met mij te maken wilt hebben.

'Ik heb niks van dit alles gewild. Denk je nu werkelijk dat ik al dat bloed op mijn geweten wil hebben? Trouwens als er iemand is die mij hierin heeft betrokken dan ben jij het. Jij wist wie je was. Jij wist dat door mij verliefd op je te laten worden ik niet anders zou kunnen dan in jouw leven vol met duistere zaken te infiltreren. Jij bent fucking undercover agent. Jij had beter moeten weten.'

'Denk je verdomme dat ik dat niet weet? Denk je verdomme niet dat ik iedere dag nu mezelf vervloek. Dit had nooit zover moeten komen.'

'Waarom ben je dan weer hier? Je had mij toch losgelaten.' De vraag blijft tussen ons hangen als een loodzware barokke kroonluchter die met een zijden draad aan het plafond vasthangt.

Wordt vervolgd.