Ze kwam niet op mijn verjaardag: te veel prikkels, zei ze

Toen Bobbie Bodt een tijdje terug een oproep op haar socials plaatste begon haar zoektocht naar nieuwe vrienden. Met deze week: Bobbie kon niet meer. Ze heeft het niet uitgemaakt, maar als een nachtkaars laten uitdoven. Voelt ze zich daar schuldig over? Soms. 

Jarenlang waren we vriendinnen en deelden we lief en leed met elkaar. Ik fietste voor het eten naar haar toe om daar een vorkje mee te prikken en zij hing vaak languit bij ons op de bank tijdens regenachtige winteravonden. Op maandagochtend spraken we elkaar op de Noordermarkt om daar een bakkie te doen. We gingen de hort op, naar de kroeg, naar het strand, naar een vintage markt. Er ging geen week voorbij waarin we elkaar niet zagen.

De laatste jaren was de lol er een beetje af. Ik vond de activiteiten die we deden nog altijd leuk, maar het werd steeds zwaarder om haar te zien. Niet omdat ik haar niet meer mocht, maar omdat er altijd iets was. 

Vroeger vond ik het geestig dat ik de rekening van het restaurant moest betalen - ze was net ontslagen omdat ze een zakelijke klant terecht wees na een ietwat vrouwonvriendelijke grap. Als zij mijn parfum gortig op sprayde omdat ze er zelf nooit een kocht, praatte ik het goed omdat ze dit alléén deed voor ze een date had. En als ze mijn net nieuwe jasje dat ik eerder die week in de uitverkoop scoorde aantrok tijdens een avondje stappen, voelde ik mij schuldig over mijn vondst. Zij was tenslotte blut. 

Ik reed naar de andere kant van het land om haar op te halen omdat ze een weekendje weg was met een fling, maar niet met hem mee terug in de auto wilde. Of als ze weer slaande ruzie had met haar zus, was ik er om haar op te vangen met een reep chocola en een glas wijn. Toen we jong waren vond ik haar levensstijl enig, maar naarmate we ouder werden werd ik er vooral moe van. 

Het moment dat ik mezelf achter mijn oren ging krabben weet ik nog goed. We zouden samen naar een festival gaan en op het laatste moment zei ze af - ik had mijn glitterjurk al aan en de auto was ingepakt voor een weekend weg. Ze had hoofdpijn omdat ze de avond ervoor met andere mensen op pad was geweest, en ik moest maar alleen gaan. Of begon ik met twijfelen toen ze stond te zoenen met de ex van een vriendin van mij? Ik weet nog goed dat mijn andere vriendin heel erg over de zeik was die avond, en ik kon het brandje gaan blussen. Nee, volgens mij was de druppel dat ze op het laatste moment niet op mijn verjaardag kwam - ze was overspannen geraakt en had zich voorgenomen om minder prikkels in haar leven toe te laten. 

Allemaal dingen waar ze niets aan kon doen, maar toch voelde het als eenrichtingsverkeer. Loslaten terwijl iemand net niet lekker in de wedstrijd zit vind ik niet chique. We hebben allemaal periodes in het leven waarin we ons minder voelen. Juist dan is vriendschap er voor elkaar zijn. Maar ik was op. Ik was leeg. En ik heb het daarom dood laten bloeden. 

Niet omdat ik het niet uit wilde maken, of omdat ik de confrontatie wilde vermijden - maar omdat ik eigenlijk helemaal niet tegen afscheid kan. Ik heb de deur niet dicht willen doen met de stiekeme hoop dat we elkaar ooit weer zouden tegenkomen. Maar heb ik nog behoefte aan haar? Eerlijk gezegd niet, maar wie weet ooit. En dan staat de deur vanuit mij nog op een kier.