Er komt een moment dat je denkt: is dit nou nog therapie, of gewoon betaald oversharen?

In deze column zwaaien we ons Carmen uit, en blikt ze terug op haar jaren als columnist bij &C.

Ja, lieve columnvretertjes, dit is 'm dan. Het afscheid waar je van wist dat het uiteindelijk toch ooit zou komen. Ik heb net even teruggezocht en kreeg oprecht dikke, warme vingers van het scrollen. Ik behuis dit prachtige plekje in een van mijn favoriete bladen van Nederland blijkbaar al sinds 2017. Eind 2017 werd ik benaderd met de vraag of ik een column wilde schrijven over mijn leven als vrouw in de stad. En nu is het tijd om het stokje door te geven. Aan vers bloed. 

Mij kennen jullie inmiddels wel, tenslotte. Heel erg jammer, vinden mijn grote ego en ik, maar aan de andere kant is het ook wel een beetje tijd. Jullie hebben met me meegezeurd, meegerouwd, meegelachen, meegenoten, meegeleefd en hebben je soms doodgeërgerd omdat ik wéér een mening had. Dat weet ik omdat ik bij mijn echt stoute columns altijd even de comments op Instagram en Facebook ging checken. Sorry nog lieverds: ik werd gedwongen, ik had een verplichting - als columnist word je soms ook echt moe van je eigen mening, geloof me. Maar soms stuurde iemand me een DM met alleen maar: 'OMG je column.' En dan wist ik: ja, dit is wel waarom ik het doe. 

Zonder mezelf nu even als een soort Ghandi met een MacBook te presenteren: het allerleukste aan elke maand in een tijdschrift gepubliceerd worden, zijn de reacties van de mensen die je lezen. En die dan niet kwaad op je zijn, maar om je moeten lachen. Wat begon als een onschuldige column over de nietige ditjes en datjes uit mijn leven, groeide uit tot een soort schriftelijke vriendschap. Jullie lazen altijd mee terwijl ik uit elkaar viel, mezelf weer bij elkaar scharrelde, verliefd werd op een hummel die uit m'n eigen vagijn viel, op m'n bek ging, door een diep rouwdal ging, bang was, dapper deed... alles. Zelfs mijn minste columns hadden altijd minimaal één dappere fan. Ik kreeg berichtjes van vrouwen die zeiden: 'Ik dacht dat ik de enige was die zich druk maakt over de hygiëne op zo’n gore kerstmarkt.' En ik dacht: girl, same. 

Maar goed, niets is voor eeuwig. Zelfs niet mijn liefde voor het uitmelken van een gesprek met een collega over de teloorgang van Pasen als Nederlandse feestdag ergens in 2014, om dit vervolgens met zelfspot uit te werken tot vijfhonderd woorden. Er komt een moment dat je denkt: is dit nou nog therapie, of gewoon betaald oversharen? En dat moment, lieve lezertjes, is dus nu. Ik geef mijn pen door - figuurlijk dan hè, ik typ dit gewoon op een laptop met een muffe toetsaanslag van ooit omgevallen cupnoodles - aan een nieuwe stem. Iemand met andere verhalen. Andere obsessies. Andere puistjes op dinsdag. Leuk voor jullie, want een frisse wind is altijd fijn. Jammer voor mij, want ik mis het nu al. 

Aan jullie: bedankt. Voor het lezen, reageren, doorscrollen, soms zelfs knippen en plakken in WhatsAppgroepen (ja, dat kreeg ik gewoon door, hoor). Ik hoop dat ik in de afgelopen acht jaar een klein stukje herkenbaarheid, troost of op z'n minst een geniepige giechel op een grauwe donderdag heb kunnen brengen. En wie weet: onze paden kruisen zich vast weer. Op papier. Online. Ergens anders. Liefs!

Shop &C's nieuwste editie hier