Chantal viert kerst op haar manier: 'Ik zal NOOIT de kerstboom alleen opzetten'

Kerst op je eigen manier

Je hebt mensen die in november al met militaire precisie hun kerstboom optuigen, die een spreadsheet hebben voor hun kerstcadeaus en een afspeellijst met 134 zorgvuldig gecureerde kerstklassiekers. En je hebt mensen zoals ik. Ik begin zeker niet last minute, maar wel pas ná Sinterklaas.

Omdat Bobby nog in de goedheiligman gelooft, houden we de magie een beetje gescheiden. Maar daarna... mag alles los. Lichtjes, ballen, slingers – ik vind het heerlijk om alle kerstdozen tevoorschijn te rukken en de boel flink op te tuigen. Verwacht geen Pinterest-paleis, maar er hangt overal wat. Zelfs de kinderen hebben een eigen kerstboompje op hun kamer. 

Dus ja, gezelligheid genoeg. Niet over the top, zoals die ene straat in Landsmeer, maar ook zeker geen ‘hier en daar een takje’. Maar eerlijk is eerlijk: zodra het 1 januari is, wil ik de hele rommel het huis uit. Dan ben ik klaar. Dat magische kerstgevoel mag er dus wel zijn, maar met een houdbaarheidsdatum. 

Wat bij ons heilig is - en dan bedoel ik écht heilig - is samen de boom optuigen. Geen discussie mogelijk. Ik zal NOOIT de kerstboom alleen opzetten. Al is James zestien, al heeft-ie er geen zin in, hij is erbij. Het begint gezellig hoor, met samen de boom halen, kerstmuziek en iets lekkers erbij. Tot de kinderen geen zin meer hebben of een paar ballen stuk laten vallen, en ik er klaar mee ben en weer in m’n eentje sta met een glitterster in m’n hand. Maar ja. Tradities zijn er om te koesteren. Of in ieder geval om half af te maken. 

Wat voor mij ook bij kerst hoort? Wandelen. Altijd een frisse neus halen met z’n allen, het liefst na het eten. Even eruit. En stiekem ook: lekker naar binnen gluren bij andere mensen. Heerlijk. Kerst is voor mij ook geen kerst zonder Home Alone. En zonder cadeautjes. Die scoor ik rúím op tijd, in tegenstelling tot Marco. Of de rest van de familie. Als ik in augustus iets leuks voor de meiden zie, dan hamster ik dat; Marco rent standaard nog op 23 december de stad in. 

Een traditie die ik technisch gezien heb afgeschaft, is die van de alles-en-iedereen-op-één-plek-kerst. Een paar jaar geleden dacht ik: waarom zou ik de hele kerst in de auto gaan zitten? Ik gooi ze allemaal bij elkaar. Mijn ouders en broer, Marco’s broers en moeder, gezellig met z’n allen. Klínkt ideaal, was het niet. Want iedereen in mijn familie wil het liefst kerst vieren in z’n eigen huis. Dus nu ga ik toch in de eilandhop-modus. Supervermoeiend, het is ook nog in Limburg, maar ik stap die auto in. In het begin weliswaar wat mokkend, maar zodra ik er ben, ben ik altijd blij. Want het is en blijft bijzonder dat we bij elkaar kunnen zijn. 

Kerst is nu druk en vol, maar ik heb ook wel kale kersten gehad. Zoals toen ik alleen op de bank met m’n beste vriend All You Need Is Love keek. Met een taaie biefstuk, die meer een schoenzool leek omdat ik toen nog slechter kookte dan nu, spinazie à la crème en keihard gebakken aardappels. Toch hadden we het hartstikke leuk. Want uiteindelijk draait het om wie er bij je zit. Niet wat er op je bord ligt. Wat wel helpt, is als dat bord niet drie dagen achter elkaar overvol ligt, want ik ben helemaal klaar met dat kerstvreetcircus. Dus sorry alvast aan wie er kookt: ik wil niet meer overal verplicht álles naar binnen schuiven. 

Als ik kerst echt helemaal op mijn manier zou mogen vieren? Ik zou het toch wel heel leuk vinden om een keer in zo’n knus chalet te zitten, sneeuw buiten. Niet dat ik op wintersport wil, laat dat heel duidelijk zijn. Maar gewoon, voor dat Wham!-gevoel, omringd door mijn dierbaren.

Dit jaar denk ik daar net iets meer bij na. Er zijn mensen om me heen die het moeilijk hebben qua gezondheid, en dat maakt me nog bewuster van hoe bijzonder het is om samen te zijn. Dus misschien is dat ook wel mijn kerstwens voor jou: vier kerst op jouw manier. Met glitter of zonder. Met vijf gangen of een afhaalpizza. Met je hele familie of alleen met je kat. Zolang het maar goed voelt. En als je twijfelt of je wel zin hebt om te gaan? Ga toch maar. Echt. Stap in de auto, mok een beetje, en weet: dit zijn de momenten die tellen. Volgend jaar kan alles anders zijn.

Shop &C's nieuwste editie hier