Bij vriendschap kijk ik altijd even even onder de motorkap: wanneer laat je me vallen?

Nieuwe vrienden maken, het blijft voor mij echt lastig. Niet omdat ik mensen niet aardig vind, integendeel, maar omdat mijn vertrouwen ergens onderweg een flinke deuk heeft opgelopen. Geen klein krasje. Eerder zo'n flinke parkeerschade waar niemand een briefje voor heeft achtergelaten.

Toen ik begin twintig was had ik een productiebedrijf met vrienden die ik sinds de middelbare school kende. We maakten muziek en dat deden we niet onverdienstelijk, we hadden zelfs een top 3-hit met Ik ben je zat van Ali B. We hadden echter een manager die zijn handen niet uit de koektrommel kon houden en ons in diepe schulden heeft gestoken. Het bedrijf stortte als een kaartenhuis in elkaar en onder het puin bleef van de vriendschappen weinig over.

Sindsdien kijk ik bij vriendschap altijd even onder de motorkap: wat is je agenda, wanneer laat je me vallen en hoe groot is de kans dat dit eindigt in ongemakkelijk app-verkeer waarin een van ons (waarschijnlijk jij) geblauwvinkt wordt? (Voor de boomers onder ons: dat is als je een Whatsapp-bericht hebt gelezen maar niet reageert.) En toch. Ik wil wel. Echt. Ik sta ervoor open. Ik ben geen kluizenaar die in een kelder zit met blikvoer vol met trauma's, bang om contact te maken. Ik ontmoet soms mensen die ik oprecht leuk vind. Mensen met humor, gelaagdheid, een mening die verder gaat dan het weer. Mensen die mij duidelijk maken dat betekenisvolle interactie met je medemens je echt gelukkig kan maken.

Lees ook: Vrienden maken na je dertigste? Dit is wat je wilt weten

En dan gebeurt het. Ik kom thuis en vertel het aan mijn vrouw. 'Schat, ik heb zo'n tof persoon ontmoet. Heerlijke energie en een open blik!' Haar blik verraadt meteen wat ze gaat zeggen. 'Laat me raden: jij gaat van hem jouw vriend maken?' En ja, ze zegt dit cynisch, want zij heeft mij dit al talloze keren horen zeggen. Alsof vriendschap een project is. Een doe-het-zelfpakket. Stap 1: koffiedrinken. Stap 2: diep praten. Stap 3: een gezamenlijke ergernis ontwikkelen. Alleen zit er geen handleiding bij en ontbreekt meestal een cruciaal schroefje waardoor ik het project nooit lijk te voltooien. Het probleem is: ik ben enthousiast en wantrouwig tegelijk. Ik wil verbinding, maar ook een nooduitgang. Ik wil nabijheid, maar wel met duidelijke annuleringsvoorwaarden. Ik wil vriendschap, maar graag zonder teleurstelling, maar tja, je kan niet zwemmen zonder nat te worden. Dus blijf ik hangen in de fase van potentiële vriendschap.

Misschien is dat het volwassen dilemma: we weten te veel om onbevangen te zijn, maar voelen te veel om het niet meer te proberen. Dus blijf ik het zeggen, half grappend, half serieus: ik ga van hem mijn vriend maken.