Geen passie in je relatie, maar het 'klopt verder wel'? Dat zou Chantal niet (meer) kunnen: 'Ik moet voelen: ja, jíj'

Liefde op bestelling. Ik snap het ergens wel. Dat je op een gegeven moment denkt: Jan-Peter is het misschien niet helemaal, maar hij is lief, wil trouwen, heeft een mooi huis, een stabiele baan en - niet onbelangrijk - hij wil ook graag kinderen. En jij bent eind dertig, je biologische klok tikt en je denkt: misschien is dit het gewoon.

Maar toch... Tegenwoordig lijkt liefde soms net iets wat je via een bezorgservice samenstelt: 'Doe maar een goede baan, een leuk karakter, kinderwens erbij graag, o, en een mooi huis met een tuin als het even kan.' Alles klopt. Op papier dan. Alleen: waar is het gevoel gebleven? De passie? 

Ik merk het ook in mijn omgeving. Mensen die zeggen: 'Het is niet meer wat het was. Ik ben niet meer verliefd, maar we hebben een goed leven samen. Kinderen, huis, boot, alles geregeld. Dus dit is het dan maar.' Dan denk ik: wacht even... Dan maar? Dat uitgebluste gevoel - dat je niet meer verliefd bent, maar het 'klopt verder wel' - zou ik dus echt niet kunnen. Ik heb het nodig om mijn man aan te kijken en te denken: ja, jíj. Niet: ja, jij dan maar. 

Wat ik opvallend vind, is dat niet alleen mensen die al sinds jaar en dag samen zijn dit zeggen. Laatst sprak ik een jongen via mijn oppas - halverwege de twintig - die vertelde over zijn vriendin: 'Het is geen vuurwerk, maar ze heeft een goede baan, ze is knap, leuk huis, wil kinderen, wil ik ook. Het is niet dat ik denk: wow, het knalt. Maar volgens mij is het wel gewoon een goede catch.' En ik dacht alleen maar: wát ben jij aan het doen? Het gaat hier toch niet om de keuze voor een hypotheek?

Als ik moet kiezen tussen passie of 'past-ie'? Dan kies ik zonder twijfel voor passie. Niet dat passie een garantie is voor succes, hoor. Ik heb meerdere keren de deksel op mijn neus gehad. Dan bleek mijn ex vreemd te gaan, of werd-ie verliefd op een ander. Eentje zei op een dag: 'Ik ga stoppen met werken.' Geen plan, geen buffer, niks. Gewoon: 'Ik ga even niks doen.' En hij werd ook nog vegan. Is natuurlijk prima, maar ik dacht wel: oké, je hebt geen werk en je vreet alleen maar planten. Wat moet ik daarmee? Hij zei het niet hardop, maar het voelde een beetje als: jij werkt toch wel? Dat vond ik zo'n afknapper. 

Maar ja, ik was verliefd. En dat verandert alles. Dat maakt dat je dingen nog even aankijkt, dat je hoopt dat het misschien anders wordt. En soms blijf je dan te lang in een relatie hangen. Zoals met die jongen die speciaal voor mij vanuit Limburg naar Amsterdam verhuisde. Dat leek me een heel goed idee. Tot ik hem met zijn busje met verhuisdozen voor de deur zag staan. Toen kneep mijn keel dicht en voelde ik in elke vezel: dit moeten we niet doen. Maar ja, hij had z'n baan opgezegd, z'n huis opgezegd, z'n hele leven op pauze gezet voor mij. Dus ik liet het maar gebeuren. Tot het niet meer ging. Want je kunt niet in een relatie blijven uit schuldgevoel.

Familie en vrienden hebben echt weleens met opgetrokken wenkbrauwen naar mijn keuzes gekeken. Zoals bij die veganist die niet meer wilde werken en ondertussen vrolijk op mijn zak teerde. Dan zei mijn moeder terloops: 'Zeg, dat weekendje Barcelona... wie heeft dat eigenlijk betaald?' Of die jongen die heel veel uitging en drugs gebruikte. Ik heb zelf nog nooit geblowd, nooit gerookt zelfs. Dus ja, die combi... dat vond iedereen in mijn omgeving lastig te begrijpen. Maar ik was verliefd.

En blijkbaar had ik op dat moment zélf iets aan die relatie. Of ik dacht dat ik 'm nodig had. Maar dat werkte natuurlijk niet. Dan belde ik mijn moeder weer om te vertellen wat hij nu weer had gedaan. Dat hij me had bedrogen, of totaal van de wereld thuis was gekomen. En mijn moeder - die normaal altijd rustig blijft, alles aankan, de psycholoog van de buurt is - zei op een dag ineens, met tranen in haar ogen: 'Hou op. Ik kan het niet meer horen. Ik maak me constant zorgen. Ik wil het gewoon niet meer.' Dat kwam keihard binnen. Ik had me nooit gerealiseerd hoe zwaar het voor haar was. Maar zij voelde het allemaal mee. Zij was degene die zich 's nachts afvroeg of ik wel veilig thuis kwam. Die wilde ook weleens een leuk verhaal horen. Ik besefte: dit kan ik haar niet blijven aandoen. En ook: dit moet ik mezelf niet blijven aandoen.

Toch móét ik echt verliefd zijn, anders werkt het niet. Op mijn zeventiende ben ik eens op blind date gegaan. Hij studeerde geneeskunde, kwam uit een rijke familie, had een auto en een gouden toekomst. Iedereen zei: 'Topvangst!' We gingen eten. Ik voelde niks. De koppelaar zei nog: 'Ja, maar iedereen wil met hem.' Ik dacht: de groeten. Terwijl ik me destijds best alleen voelde. Liever niks dan iets wat niet klopt. 

Dus ja, ik kies voor passie. Ook als dat soms gepaard gaat met chaos en keihard je best moeten doen voor elkaar. En als dat betekent dat ik af en toe denk: verdomme, wat is dit nou weer voor gedoe?, dan neem ik dat op de koop toe. Liever een paar keer passieve momenten in onze passievolle relatie dan een leven lang 'het past' of 'prima'. Daar is het leven echt te kort voor.

Dit editorial komt uit &C's gloednieuwe julinummer 'Liefde op bestelling', dat vanaf woensdag 18 juni in de winkels ligt te glansteren. Kun je niet wachten tot morgen? Bestel 'm dan vast hier online:

Shop &C's editie 'Liefde op bestelling' hier!