Dat Chantal lekker direct is, kan niet iedereen waarderen: 'Maar spijt heb ik er nooit van gehad'

'Je lijkt wel een vent'

Het is een uitspraak die ik door de jaren heen vaker gehoord heb dan je misschien zou denken. Soms als compliment bedoeld, soms als constatering, soms als lichte waarschuwing. En elke keer dacht ik: huh? Omdat ik recht op mijn doel afga? Omdat ik confronterend durf te zijn? Omdat ik geen zin heb om om de hete brij heen te draaien?

Blijkbaar word je als vrouw 'mannelijk' gevonden als je stevig in je schoenen staat, zakelijk denkt of durft te zeggen waar het op staat. Maar dat is toch gewoon een belediging? En zo niet meer van deze tijd? Alsof vrouwen deze eigenschappen niet hebben? Alsof daadkracht, directheid en duidelijkheid automatisch in het mannelijke hokje thuishoren. Ik ken minstens zo veel vrouwen die precies zo zijn, en mannen die juist gevoelig, zacht en bedachtzaam zijn.

Die scheidslijn tussen wat zogenaamd mannelijk of vrouwelijk is, voelt steeds minder relevant - en tóch zit-ie er nog. Toen ik voor het eerst zwanger was, zei iemand tegen Marco: 'Nou, maak je borst maar nat.' Alsof iedere vrouw in verwachting automatisch een wandelende hormoonbom wordt. Ik had geen last van hormonale schommelingen of kwalen. Geen stemmingswisselingen, geen drama. Is dat dan 'mannelijk'? Tegelijkertijd ben ik óók iemand die eindeloos kan blijven praten over iets wat me dwarszit. Die dingen blijft herhalen, analyseren, omkeren. Dat schijnt dan weer typisch vrouwelijk te zijn. Dus wat ben ik nou? Vaak mannelijk? Maar ook vrouwelijk? Ik denk gewoon mens.

Mijn 'mannelijke' eigenschappen, zoals confronterend durven zijn en dingen benoemen, heb ik overigens pas later ontwikkeld. Vroeger wilde ik vooral dat iedereen het fijn had. Ik voelde het wel als er iets speelde, maar durfde dan niet m'n vinger op de zere plek te leggen. Nu wil ik het nog steeds iedereen naar de zin maken, maar ik denk inmiddels ook: als daar het probleem zit, dan moeten we er nú iets aan doen, dus: confronteren en uitspreken. Alleen: dat is niet altijd de makkelijkste route. 

Neem het The Voice-debacle. Ik heb me daar meteen over uitgesproken, op mijn socials, in mailverkeer aan hogerhand. Waarom? Omdat ik me kapot schrok. Net als het gros van de andere makers, net als iedereen daarbuiten. Ik wilde openheid, praten, zo snel mogelijk. Dat hebben enkele personen me niet in dank afgenomen. Dat heb ik de jaren erna wel gemerkt in het werkveld. Maar spijt heb ik er nooit van gehad. Het kostte veel tijd en bracht negatieve situaties, maar dat had ik ervoor over, omdat het niks is als je het vergelijkt met de mensen die de dupe waren van dit alles. 

En als we het dan toch over confronteren en directheid hebben: inmiddels zijn de gesprekken hierover live gevoerd. Wie a zegt, moet ook b zeggen. Enfin. Vrouwen die confronteren of direct zijn worden in onze maatschappij snel bestempeld als moeilijk, lastig of emotioneel. Maar liever dat dan van die gefrustreerde vrouwen die mooi weer spelen en intussen een mes in je rug steken. 

Marco vindt mijn aanpak weleens lastig. Laatst hadden we een zakelijk diner waarbij er een man aan tafel zat die echt níét stopte met over zichzelf praten. Of jij nou vertelde dat je je been had gebroken of de liefde van je leven was verloren: hij had het ook of nog erger meegemaakt. Niemand kwam aan het woord en iedereen ergerde zich, maar niemand zei er iets van. Op een gegeven moment zei ik: 'Joh, Freddy - ik noem 'm even Freddy -, je hebt zo te horen een hoop meegemaakt, maar ik denk dat de anderen hier aan tafel ook best graag hun verhaal willen doen.' Hij begreep de boodschap. Marco zei achteraf: 'Je had het best kunnen laten gaan.' Maar dat lukt me dan niet. Dan maar geen goede zakenrelatie met Freddy. Ik kan die schijn niet ophouden, dan moet ik gewoon thuisblijven.

Of dit nou mannelijke eigenschappen zijn of vrouwelijke, ik doe mijn best om rechttoe rechtaan te communiceren. Maar het belangrijkst vind ik gelijkwaardigheid. Over durven voelen, uitspreken, confronteren, reflecteren en vooral respecteren. Lukt mij dat altijd? Absoluut niet. Maar zoals ik al zei, ik doe mijn best. En oké, ik moet toegeven: zo nu en dan een kijkje krijgen in het hoofd van de man zou ik best handig vinden. Want ik vind het nog weleens ondoorgrondelijke wezens, mannen. 

Hoewel, stel je voor dat je exáct zou weten wat de man denkt...? Dat wíl ik niet eens allemaal weten. Laat ze maar lekker lullen met elkaar. Is leuk voor ze. Neuh, geef mijn portie maar aan Fikkie. Of aan Freddy. Die lult wel.

Scoor hier &C's juninummer!