'Waarom hebben wij eigenlijk nooit geneukt?', vroeg mijn beste vriendin vorige week

James heeft veel vrouwelijke vriendschappen, maar hij merkt dat de maatschappij daar best moeite mee heeft.

Sinds een paar maanden heb ik meer vrouwelijke dan mannelijke vrienden. Eerst dacht ik dat het iets seksueels was of misschien een symptoom van een midlifecrisis. Sommige mannen halen in deze fase hun motorrijbewijs of kopen een cabriolet. Ik begon me ineens te omringen met vrouwen. 

Alhoewel, zo plotseling was het eigenlijk niet. Al sinds de middelbare school voel ik me meer op mijn gemak bij vrouwen dan bij mijn soortgenoten. Toch heb ik er altijd tegen gevochten, omdat ik steevast op onbegrip stuitte. Mannen begrepen me niet en vonden dat ik verslaafd was aan het gefriendzoned worden. Dat hoor ik trouwens nog steeds: 'Haha, je wordt weer gefriendzoned, James.'

Friendzone. Het klinkt bijna als een vonnis. Op de een of andere manier is het volkomen normaal geworden om vriendschap te devalueren. Maar ook vrouwen vertrouwden me niet. Ze vonden het verdacht dat ik genoegen nam met vriendschap. Alsof ik op een zwak moment zou toeslaan, alsof alles een toneelstuk was en mijn penis, als een uitgehongerde bloedzuiger, ergens in de coulissen lag te wachten. Ze dachten dat ik mijn vriendelijkheid gebruikte als opstapje naar seks. 

En dan waren er nog mannen die me als een soort spion zagen. Die dachten dat ik alleen maar bevriend raakte met vrouwen om geheime informatie te verzamelen. En dat ik over een jaar, ergens in een goed beveiligd hoofdkwartier aan de rand van de stad, mijn bevindingen zou presenteren zodat geen enkele man in de toekomst nog afgewezen zou worden. 

Het is bizar dat mensen in 2025 nog steeds zo denken. Alsof ze niet kunnen geloven dat mannen en vrouwen gewoon vrienden kunnen zijn. Alsof achter elke lach, elk gesprek, iets verborgen moet liggen. In het hoofd van veel mensen is vriendschap slechts de schaduw van een verlangen dat nog niet is uitgesproken. Het is allemaal zo simplistisch en klein. Verbinding mag kennelijk alleen maar in bed eindigen. Er is geen ruimte meer voor interesse zonder verovering. Vriendschap is niets meer dan een tussenfase. Een troostprijs. Een wachtkamer voor geiligheid.

'Waarom hebben wij eigenlijk nooit geneukt?', vroeg mijn beste vriendin vorige week. We kennen elkaar al zeventien jaar. Ik schrok van haar eerlijkheid, maar toen de schrik was gaan liggen, kon ik alleen maar lachen. Het gooide alles in de war, maar tegelijkertijd maakte het ook alles duidelijker. 'Omdat ik bij jou niet de man hoef te zijn die ik moet zijn,' zei ik. 

'Wat ook niet helpt, is dat er in de Nederlandse taal weinig woorden zijn voor dit soort vriendschappen. Platonisch dekt de lading niet en heeft dat nooit gedaan,' zei ze. 'Dat komt door die eerste vier letters: plat. Plat betekent afgezaagd, alledaags, gewoontjes. Wij moeten een betere term verzinnen Laten we kiezen voor 'hoogonisch'. Een hoogonische vriendschap stijgt zo hoog dat je er alleen kunt komen als je je lichaam op de grond hebt achtergelaten.'

Shop &C's nieuwste editie hier