'Wat heb ik me op deze plek comfortabel gevoeld. Veilig ook'

Na vijf jaar vol scherpe, eerlijke en soms pijnlijke reflecties schrijft James Worthy zijn laatste column voor &C.

Na meer dan vijf jaar columns te hebben geschreven voor dit prachtige blad is dit mijn allerlaatste. Vandaag ontving ik een e-mail waarin stond dat ze een andere richting op willen en dat het simpelweg tijd is voor verandering. Vers bloed, frisse wind, je kent het wel. Het zijn eufemismen die de pijn moeten verzachten. Geen mes in je rug, maar iets prikt, alleen weet je nog niet waar.

Een afwijzing komt niet altijd hard binnen, maar wel diep. In de bijna dertig jaar dat ik schrijf, ben ik tientallen keren aan de kant gezet. 'We willen wat ruimte geven aan nieuwe stemmen.' Of werkgevers verpakten mijn ontslag in een compliment: ‘Het is overduidelijk dat je onze doelgroep bent ontgroeid.' Maar altijd doet het pijn. Hoe ze de waarheid ook proberen te verhullen of verzachten, je gaat aan jezelf twijfelen. ‘Ben ik nog wel goed genoeg?' 'Heb ik te weinig volgers op Instagram?’ ‘Ben ik te dik of te oud?’ ‘Moet ik niet gewoon een andere baan gaan zoeken?'

Mijn vrouw waarschuwde me hier al een paar maanden geleden voor. Terwijl ik maar bleef geloven dat kwaliteit het enige is dat loyaliteit creëert, zag zij het einde al aankomen: 'Je bent een merk, James. En je bent dus net zo relevant als je laatste post, je laatste column en je laatste statistieken.’ Ik word steevast boos als ze die dingen tegen me zegt, grotendeels omdat ik mezelf niet wil meten met de meetlatten die ik diep vanbinnen verafschuw.

Ik schrijf liever een column die tien mensen tot hun dood niet meer vergeten dan een column die een miljoen mensen morgen alweer zijn vergeten. Misschien ben ik te romantisch. Te ouderwets. Maar na vandaag weet ik dat mijn vrouw wederom gelijk heeft. Aan de cyclus van vervangbaarheid valt niet te ontsnappen. Zeker niet als je je comfortabel voelt. En wat heb ik me op deze plek comfortabel gevoeld. Veilig ook.

Aan alle lezers die al die jaren hebben meegelezen: ik wil jullie bedanken. Uit de grond van mijn hart. Ik stond elke week tussen de koekjes recepten en masturbatietips in, en toch heb ik me nooit misplaatst, miskend of onwelkom gevoeld. Als andere schrijvers, die bijvoorbeeld voor Elsevier, HP/De Tijd of Het Financieele Dagblad schrijven, mij vroegen waar ik voor schreef, zei ik altijd als eerste: '&C!'

scoor &C's nieuwste editie nu hier!