Willem-Alexander en Máxima brullen alsof ze net de bingo hebben gewonnen in wijkcentrum De Blije Dries

De Olympische Winterspelen laten me vragen stellen over dingen waar ik normaal nooit over nadenk. Zoals: waarom is curling een sport? Het is in feite competitief stofzuigen, maar dan met een bezem en een steen die eruitziet als een strijkijzer uit 1850.

Of skeleton. Hoe kom je erachter dat dát je talent is? Dat je op een dag opstaat en denkt: 'Goh, ik vind bobsleeën te veilig. Weet je wat ik doe? Ik ga op een dienblad liggen en duik met 140 kilometer per uur, met mijn kin eerst, van een ijsbaan af.' En dat je dat dan niet doodeng vindt, maar leuk. Dat je beneden komt met je neus nog net niet aan het ijs vastgevroren en roept: 'Nog een keer!'

Maar het grootste mysterie van de Spelen vindt niet plaats op de piste, maar op mijn eigen bank. Eens in de vier jaar onderga ik een bizarre gedaanteverwisseling. Normaal gesproken ben ik een verstokt republikein. Ik krijg jeuk van gouden koetsen en ik vind het concept van erfopvolging net zo logisch als dat de dochter van de tandarts automatisch in mijn mond mag boren. Gewoon, omdat haar vader dat ook deed.

Maar dan zoomt de camera in op het publiek in Milaan. En daar zitten ze. Niet in een VIP-box met pluche stoelen en lakeien die druifjes aangeven. Nee, Willem-Alexander en Máxima zitten gewoon tussen de mensen op de tribune, oprecht te juichen voor onze atleten. Ze staan te springen, te brullen en pakken elkaar vast alsof ze net de bingo hebben gewonnen in wijkcentrum De Blije Dries. En godbetert: ik begin te stralen.

Lees ook: In plaats van slachtoffers van sextortion beschermen, doen we alsof zij verantwoordelijk zijn

Als ik zie hoe ze Jutta Leerdam en Femke Kok aanmoedigen – zo oprecht, zo kneuterig, zo vader en moeder van Nederland – smelt mijn anti-monarchistische hart. Vergelijk dat eens met de Britse royals. Zie je King Charles al met een sjaal om zijn hoofd en een biertje in zijn hand schreeuwen naar een bobsleeër? Onze koning kijkt alsof hij zelf net goud heeft gewonnen, terwijl zijn enige fysieke inspanning bestaat uit het wild zwaaien naar de camera.

Het is zo aandoenlijk normaal. Geen protocol, geen lakeien die fluisteren dat je 'u' moet zeggen, maar gewoon een vader die tegen Jutta brult: 'Zonder de vrouwen zijn we nergens!' Ze stonden daar niet als staatshoofden, maar als de oom en tante die je net iets te hard op je rug slaan op een verjaardag.

Misschien is dat de magie van de Spelen. Voor twee weken per jaar accepteren we dat volwassen mensen als sport met bezems over ijs vegen, dat je voor je lol met je hoofd naar voren van een berg af glijdt, en dat ik – de republikein – ineens vertederd naar de koning kijk en denk: ach, wat zijn ze toch leuk.

En laten we eerlijk zijn: het is ook wel eens fijn om royals te zien die viral gaan omdat ze zo enthousiast zijn, in plaats van omdat ze opduiken in de Epstein-files.