Oh mijn god, mede-ouders, ik heb de Steen der Wijzen gevonden

Buiten vallen dikke sneeuwvlokken naar beneden. In huis is het stil; de scholen hebben hun deuren weer geopend. Ik neem een slok koffie, de benzine van menig schrijver. Wat heb ik de afgelopen weken verzameld? Welke edelsteen van een inzicht kan ik met jullie delen?

Nou, deze moeder heeft niet stilgezeten. Ik wil niet zo ver gaan om te zeggen dat ik de Steen der Wijzen heb gesmeden. Maar dichtbij komt het wel. Wat zou je ervan zeggen als ik je vertel dat ik een manier heb uitgevonden waarmee je én plezier met je kinderen hebt én tegelijkertijd de oneindige lijst met moetjes (waar je nooit aan toe komt) afvinkt? Zou je me geloven? Nee, ik ook niet. Toch is het zo.

Lees ook: Kunnen we alsjeblieft stoppen met kinderen naar beneden halen?

Het begon met een simpel spelletje. Wat je misschien niet weet, is dat ik een absurde passie voor duimworstelen heb. Dit is omdat het een van de weinige spelletjes is waar ik daadwerkelijk goed in ben. Ik heb dit kleine tijdverdrijf verheven tot een ware kunst. Een potje duimworstelen met mij komt neer op je inschrijven voor de Champions League. Mijn twee zoons weten dat. Dit zijn geen grappen, dit is ijzer en bloed. Adrenaline, spanning en keihard lachen als ik verlies.

Het gebeurde op een gewone dag in de vakantie. Ik moest van alles doen, de jongens wilden spelen. Misschien was het de vrieskou die voor extra elektriciteit in de lucht zorgde, maar er kwam een knetterend inzicht. 'Goed, we gaan duimworstelen,' zei ik. 'Degene die verliest moet een taak doen die verschrikkelijk is.

De jongens knepen hun ogen samen, kleine gladiatoren klaar voor de strijd. 'Oké.' Handen werden gerekt, polsen los geschud, en toen begon de strijd. Tot hun grootste vermaak, verloor ik drie keer achter elkaar. Mijn reputatie lag aan diggelen. Zij kwamen niet meer bij terwijl ik het terras schoon veegde, oud papier weggooide en het oude vuurwerk opruimde. Gelukkig pakte ik later nog een kleine revenge: Skye moest daardoor een spuitlijmbus (voor onze camper) zoeken in de garage en Cairo maakte onze voordeur gezellig door er een kleine heksenbezem naast te zetten.

Lees ook: Het voelt nogal hypocriet om een mening over wel of geen kinderopvang te hebben

Waar alchemisten eeuwenlang zochten naar het eeuwige leven, hebben ouders die versplinterd zijn tussen duizend verantwoordelijkheden een veel simpeler verlangen. Hoe geef ik mijn kinderen aandacht, zonder de rest te laten instorten? Dit is het. We wisselen het af met steen-papier-schaar en soms zit er ook een leuke taak tussen. Het heeft ervoor gezorgd dat we naar buiten gingen, zelfs als we er geen zin in hadden. Dat we in beweging kwamen, terwijl de bank harder onze namen riep. En bovenal, dat we hebben gelachen. En is dat niet hetgeen waardoor je langer blijft leven?

Oh mijn god, ik heb de Steen der Wijzen gevonden.