De oude Grieken hadden Zeus, wij hebben Pedro Pascal

Vroeger had je goden. Denk aan Zeus, Odin, Ra. Zij konden bliksem oproepen. En nu? Nu hebben we Pedro Pascal.

In The Last of Us speelt Pedro Pascal het vaderfiguur Joel dat tiener Ellie (Bella Ramsey) door een apocalyptische wereld begeleidt. Hij is de kalmte in de chaos en een genadeloze beschermer wanneer haar leven op het spel staat. Daarmee laat hij zien: als je het als man op aarde wilt maken, op een goddelijk niveau, dan hoef je niet zelf vader te worden. Je hoeft alleen een vaderrol in een Hollywoodfilm te pakken te krijgen.

Lees ook: Waarom zegt een kind wel 'papa', maar nog niet 'mama'?

Op het internet is Pedro inmiddels tot internet daddy gedoopt. Het is het equivalent van de man die in een park naast een kinderwagen staat en daarvoor credits krijgt, maar dan op een groter niveau. Natuurlijk kunnen we dit negatief ontleden - geloof me, dat heb ik ook meteen gedaan - aka: waarom krijgen moeders niet dezelfde status? Maar wat als we het anders bekijken? Wat als dit een geboorte is? Het dageraad van een nieuwe invulling van wat het betekent om een man zijn te zijn?

Een gevoelige man, die durft te huilen. Aanwezig is als vader. Weet dat hij als mens imperfect is, maar wel blijft staan wanneer de wereld op losse schroeven staat. Wat niet geheel ontoevallig nu ook de staat van de wereld is.

Lees ook: Adolescence heeft me geleerd dat we met jongens moeten praten over mannelijkheid

Eerlijk, ik heb veel liever dat mijn jongens iets leren van Pedro Pascal dan van Andrew Tate. Krachtige empathie boven onzekere dominantie. We kunnen als vrouwen heel hard roepen: 'Maar welke eeuwenlange onderdrukking hebben zij meegemaakt?!' Ik hoor wat je zegt. Maar toch denk ik dat wij vrouwen er ook baat bij hebben als mannen niet verdwaald zijn. Dat we naast elkaar kunnen staan, in onze eigen kracht.

Dat verandert niets aan het feit dat Zeus de eerste mens niet heeft gemaakt. Dat blijft een vrouw, die tijdens een badass bevalling de eerste baby op aarde zette.