Net uit en nu al een van onze lievelingsfilms: dit is hoe we ons voelen over Sorry, Baby

De ene keer moet een film even indalen, de andere keer loop je de bioscoop uit en denk je meteen: dit was steengoed. Dat laatste overkwam ons na het zien van het net uitgekomen Sorry, Baby. Het regiedebuut van Eva Victor, die trouwens ook de hoofdrol op zich nam, is zacht, maar scherp, ontwapenend, eigenzinnig en simpelweg prachtig - en nu al een van onze lievelingsfilms.

Sorry, Baby gaat over de dromerige twintiger Agnes (Eva Victor, dus), met wie het van een afstand best goed lijkt te gaan. Ze is de jongste literatuurprofessor op haar afdeling in een hele lange tijd, intelligent, grappig en charmant. In werkelijkheid verkeert Agnes echter in de overlevingsmodus, sinds ze een paar jaar geleden een traumatische ervaring meemaakte. 'Iets ergs,' beschrijft ze het steeds. Wanneer haar beste vriendin (gespeeld door Naomi Ackie) langskomt om een belangrijke mijlpaal met haar te vieren, wordt Agnes geconfronteerd met hoe stil haar leven eigenlijk staat. Langzaam begint ze te beseffen wat haar tegenhoudt en zet ze de eerste, voorzichtige stappen richting een nieuw begin.

Lees ook: Leesvoer nodig? Over deze 7 boeken is de &C-redactie érg te spreken deze zomer

Het onzegbare
De film gaat over - dit is een béétje een spoiler, maar ook weer niet zo'n hele grote - seksueel grensoverschrijdend gedrag. Daarmee snijdt het een maatschappelijk zeer relevant thema aan, maar dat doet het op een hele eigen manier. Zo is de verkrachting zelf niet in beeld gebracht. Het woord valt niet eens in de film, omdat Agnes het steeds beschrijft als 'iets ergs'. 'Something pretty bad happened to me a while ago.' De keuze om de gebeurtenis niet te willen vangen in één heftige scène, maar juist te focussen op de verdrietige en verlammende nasleep ervan, maakt de impact des te voelbaarder. Zoals Volkskrant-columnist Floortje Smit in haar recensie mooi beschrijft: 'Het is misschien ook onzegbaar, suggereert Eva Victor hiermee.'

Een steen in de rivier
Het brengt ons op iets anders dat Sorry, Baby zo goed doet. Het laat niet alleen zien hoe ingrijpend het is als iemand zo ongelofelijk over je grenzen heen gaat, het geeft ook een hele realistische weergave van leven met trauma. We hebben het met z'n allen nog zo vaak over 'verwerken' en of iemand iets 'een beetje verwerkt' heeft, terwijl: wat is dat eigenlijk? Bestaat er wel zoiets als trauma verwerken? Of gaan we gewoon door met leven, en leren we er op de een of andere manier mee leven?

In een interview met USA Today zegt Eva Victor, die de voornaamwoorden zij/hen gebruikt, het volgende: 'Naomi (Ackie, red.) zei iets wat me echt is bijgebleven, over hoe trauma als een steen in de rivier wordt. Je kunt er niet voor kiezen om het daar neer te leggen, en een groot deel van de pijn zit in het proberen om van de steen af ​​te komen. Maar dat is eigenlijk niet mogelijk – het gaat erom uit te vinden hoe je ermee om kunt gaan en ermee kunt groeien.'

Lees ook: Vijf films geregisseerd door vrouwen die je gezien moet hebben

Een warme knuffel
Nog een kleine spoiler, maar weer niet zo'n hele grote: de film laat ook zien hoe belangrijk de mensen om je heen zijn als je wil leren leven met een trauma, als je dóór wil leven. Vooral de vriendschap tussen Agnes en haar vriendin Lydie, die min of meer Agnes' verbinding met de buitenwereld is en voorkomt dat ze in een leegte valt, en die Eva Victor en Naomi Ackie overigens fenomenaal neerzetten, is hartverwarmend. De twee zijn elkaars thuis, ook al woont alleen Agnes nog in het huis waar ze tijdens hun studie samenwoonden en heeft Lydie inmiddels een nieuw leven in New York opgebouwd. Het voelt als de warme knuffel die je soms zo hard nodig hebt in het leven, omdat niemand alles alleen kan.

De Fleabag-achtige humor
Ondanks het verlammende verdriet is Sorry, Baby écht een grappige film. Eva Victor weet er een droge, zwartgallige vorm van humor in te krijgen die ons doet denken aan Phoebe Waller-Bridges Fleabag, en als iets je doet denken aan Fleabag, dan weet je dat het goed zit. Een balans tussen die twee dingen, verdiet en humor, vinden is niet makkelijk, maar het lukt, en het werkt.

Lees ook: Hoe bedoel je, 's zomers ben je buiten? Naar deze 10 films kijken we uit

All the feels
Eigenlijk bevat Sorry, Baby alles. Je lacht, en je huilt. Je verafschuwt en wordt boos, maar je wordt ook vertederd en warm van binnen. Het is een van de scherpste zachte films die we ooit zagen. Of een van de zachtste scherpe films. Eigenlijk moet je 'm gewoon kijken, want als-ie iets laat zien, is het dat woorden niet altijd genoeg zijn om iets te beschrijven.