Dit zijn 5 opvallendste momenten uit de veelbesproken documentaire De Instagrammoord

De afgelopen dagen kon je er niet omheen: de documentaire De Instagrammoord, die maandag bij BNNVARA verscheen. John van den Heuvel duikt in een van de meest besproken zaken van de afgelopen jaren.

De zaak hield heel Nederland in zijn greep: op 23 oktober 2021 viel Bouchra haar halfzusje Anouk thuis aan met een mes. Anouk wist te vluchten naar het huis van de buren, maar Bouchra volgde haar en bracht haar daar om het leven, terwijl ze de moord livestreamde op Instagram. Haar andere halfzus, Roxanne, en haar moeder, Shirley, leven sindsdien in een tragedie van verdriet en vertellen in de documentaire hoe ze Bouchra moeten leren vergeven.

Maar wat maakt de documentaire nu zo veelbesproken? Wij zetten de vijf opvallendste momenten voor je op een rij.

1. Wanneer ging het écht mis?
Volgens de familie waren er achtertaf al signalen. Bouchra vertelt in de documenatire dat ze al langere tijd stemmen hoorde, eerst één, daarna steeds meer. Voor haar voelde dat normaal, ze dacht dat iedereen dat had. Maar in de laatste week voor de moord veranderde er zichtbaar iets: ze kwam haar bed niet meer uit, reageerde nauwelijks en maakte een afwezige indruk. Haar blik was leeg, ze mompelde in zichzelf en praatte tegen zichzelf in de spiegel. Iets wat iedereen om haar heen opviel, maar niemand wist wat ze ermee moesten. Moeder Shirley was van plan de maandag na het incident met haar naar de huisarts te gaan. Ze dacht toen nog dat Bouchra kampte met een depressie.

Lees ook: Liesbeth Rasker maakte een docu over het vroeg verliezen van haar moeder: 'Had lang niet door dat ik nog wat met mezelf uit te zoeken had'

2. De verklaring van Bouchra
Misschien wel het heftigste onderdeel van de documentaire is Bouchra's eigen verklaring. Bouchra is gediagnosticeerd met schizofrenie, en handelde die avond uit een psychose. Ze zegt dat ze dacht dat Anouk haar zou vermoorden, en dat ze daarom zelf moest handelen. Niet uit boosheid, niet na een ruzie, maar vanuit een allesoverheersende overtuiging. Ze beschrijft hoe de stemmen haar in een psychose opdrachten gaven en hoe haar lichaam 'gewoon handelde.' In het gerechtshof is te zien hoe ze verklaart dat ze zich van die dag weinig meer kan herinneren. Alles is een groot gat, want ze zou dit nooit bewust gedaan hebben.

3. Familie staat pal achter Bouchra
Het is geen standaard true crime-docu, maar een documentaire die laat zien hoe een familie probeert verder te leven na een tragedie die bijna niet te bevatten is. De moeder verliest niet één, maar twee dochters op dezelfde avond: één die ze nooit meer zal zien, en één die nooit meer zichzelf zal zijn. Toch proberen Roxanne en haar moeder het normale leven, zo goed als mogelijk, weer op te pakken. Bouchra hebben ze vergeven. Roxanne vertelt: 'Als je het niet zelf meemaakt, kun je dit bijna niet begrijpen.'

Online zijn de reacties verdeeld. Veel mensen kunnen niet bevatten waarom de familie achter Bouchra blijft staan en huilden van blijdschap toen ze werd vrijgesproken. Op social media circuleren fragmenten waarin Shirley ervoor kiest Bouchra's naam te laten tatoeëren met de datum van haar vrijspraak. 'Moet daar niet de naam van Anouk staan?', reageert een kijker.

Lees ook: Deze heftige documentaire over partnergeweld (tegen mannen) wil je gezien hebben

4. Constante stroom aan haatreacties
Naast het persoonlijke verdriet krijgt de familie ook te maken met haatreacties. Bouchra leest reacties voor die haar vertellen dat ze 'zichzelf beter om het leven kan brengen'. Niet alleen Bouchra, maar ook haar moeder en zus krijgen berichten. De moeder wordt online niet gezien als iemand die een kind verloor, maar als 'de moeder van een moordenaar'. Zelfs onder foto’s van Roxannes dochter verschijnen kwetsende reacties.

5. Rechtvaardigheid
Bouchra was bang dat ze een gevangenisstraf van tien jaar kreeg en haar familie niet meer kon zien. Ze is opgenomen en werd behandeld voor haar psychische problemen. Na de uitspraak blijft de vraag hangen: voelt dit als gerechtigheid? Hoewel ze niet de cel in hoeft is het toch lastig om deze overwinning te vieren. 'Rouwen is moeilijk. Ik mis mijn zusje heel erg. Maar mijn pijn voelt niks vergeleken met wat zij moet hebben gevoeld. Ik kan het mezelf niet vergeven. Dat wil ik ook niet.'

De Instamoord is te zien op NPO