Imara droomt van haar eigen gedichtenbundel: 'Het vormt mijn onzekerheid tot iets moois'

Jaarlijks krijgen in Nederland zo'n 1.500 kinderen te horen dat ze ernstig ziek zijn, soms zelfs levensbedreigend. Tijdens de Make-A-Wish Kids' Night – met het thema 'Colour your Wishes' – krijgen een aantal bijzondere wenskinderen een podium. Make-A-Wish Nederland geeft dit jaar ook ruimte aan de achttienjarige Imara Rijkhoff. Zij kreeg vier jaar geleden de diagnose jeugdreuma en droomt van een eigen gedichtenbundel.

'Mijn wens is om mijn eigen gedichtenbundel uit te brengen, een bundel waarin alles samenkomt wat ik onderweg ben tegengekomen,' vertelt Imara. 'Het schrijven van gedichten heeft mij daarin enorm geholpen. Het gaf woorden aan wat ik zelf niet kon uitspreken. In taal vond ik een manier om mijn onzekerheid niet alleen te dragen, maar ook om te vormen tot iets moois.'

Wij mochten Imara een podium bieden en een van haar gedichten publiceren. Imara, take it away.

Eén Orkest
Vanavond zijn we geen verhaal
dat achterom kijkt.
We laten geluid ontwaken.

Een lach die meespringt.
Een hand die het ritme vindt.

Want kracht
zit niet in perfectie.
Het zit in doorgaan.
In opnieuw inzetten.
In durven dromen
terwijl de vorige noot
nog trilt.

Niet wachten tot het stil is,
maar spelen
terwijl het leven nog ademt,
want geluk is geen eindakkoord.
Het is het refrein
dat je herhaalt,
omdat het je optilt,
omdat je het samen zingt.

Zelfs als je stem even breekt.
Zelfs als je even zoekt
naar je eigen klank in het geheel.

Het is lachen
midden in de chaos.
Het is warmte
waar kou verwacht werd.
Het is schoonheid zien
op plekken
waar niemand keek.

En als er even een pauze valt
weten wij,

dit is de adem
voor de volgende noot.

Want vanavond zijn we geen publiek.
Geen solisten.
We zijn één orkest.

Met liefde om ons heen.
Met hoop als melodie.
Met dromen
die hardop durven bestaan.

En dat we ons weer even
dirigent mogen voelen
van ons eigen lied.