Wat als borstvoeding niet lukt? 'Het voelde als een eenzame zoektocht'

Borstvoeding geven is het mooiste wat er is. Tot het niet meer lukt, en je te maken krijgt met pusherige opmerkingen, goedbedoelde adviezen en een enorm schuldgevoel.

KOM OP! Met ingehouden woede riep ik de woorden tegen mijn drie maanden oude baby, die zijn hoofd alle kanten opdraaide behalve naar mijn borst toe. Ik wilde naar bed, maar het was tijd om te voeden, en nu wilde mijn zoon ineens niet meer. Ik probeerde het gevoel dat ik faalde van me af te schudden, en stond op om een flesje klaar te maken. Het was een nieuw dieptepunt in wat je – tenenkrommend maar treffend – mijn 'borstvoedingsreis' zou kunnen noemen. Waarom ging dit toch zo anders dan ik had gehoopt?

Lees ook: Net moeder geworden? Deze 11 inzichten helpen je op weg

Niet maakbaar
Toen ik zwanger was, vroegen veel mensen of ik van plan was om borstvoeding te geven. Ik ben een geboren twijfelaar, maar op deze vraag had ik vaak al met 'ja!' geantwoord, nog voordat de geïnteresseerde was uitgesproken. 'Als het lukt,' voegen veel aanstaande moeders er meestal aan toe, maar daar moest ik niets van weten. Natuurlijk was een slag om de arm op zijn plaats geweest. Maar je kind met je eigen lijf voeden, dat had de natuur toch zo bedacht? Het leek me prachtig, en – heel naïef – echt wat voor mij. Ik woonde een borstvoedingsavond in het ziekenhuis bij, volgde een online cursus en las zo'n beetje alles wat er te vinden was over borstvoeding. Eén ding knoopte ik in mijn oren: 'Bijna alle vrouwen kunnen, als ze écht willen, borstvoeding geven.' Het zou even doorzetten en zoeken zijn, maar ik zou toetreden tot het kamp van de borstvoedende moeders. Weinig in het leven is maakbaar, dat blijkt maar weer eens.

Hoewel het aanhappen vlak na de geboorte wél lukte – met hulp van een lactatiekundige in het ziekenhuis – ging het thuis niet meer. Mijn kraamverzorgster drukte me op het hart dat de eerste 24 uur niet zo belangrijk waren, en dat we het met wat oefening vanzelf zouden leren. Maar wat we ook probeerden, het lukte me niet om mijn baby goed te laten drinken, en algauw moest ik flesvoeding bijgeven. Ik huurde een kolf om mijn productie op gang te brengen, schakelde een lactatiekundige in, en focuste me – naast heel veel knuffelen en genieten van mijn baby – volledig op 'de borstvoeding op gang krijgen'. Máándenlang.

Lees ook: Mama heeft een meltdown: 'Mijn zoon gooide een klinker naar me'

Eenzame zoektocht
Het voelde als een eenzame zoektocht, want de vriendinnen met wie ik tegelijkertijd zwanger was leken moeiteloos hun kinderen te voeden aan de borst, terwijl ik bij elke voeding pijn had en me continu afvroeg of mijn baby genoeg melk kreeg. Maar op het moment dat ik op social media schreef dat het bij mij niet vanzelf ging, bleek ik absoluut niet de enige te zijn. Emma was vastbesloten om borstvoeding te geven, maar ging er door heftige borstontstekingen bijna aan onderdoor. Pas toen een lactatiekundige zei dat het verstandiger was om te stoppen, lukte haar dat, terwijl ze gebukt ging onder een enorm schuldgevoel. 'Mijn moeder begreep mijn keuze niet. Ze had zelf haar dochters anderhalf jaar borstvoeding gegeven en snapte niet dat het niet lukte. Een vriendin deed er een schepje bovenop en zei dat zij ondanks borstontstekingen door was gegaan. Zelfs een collega, die ik niet eens goed kende, zei: 'Ben je nu al gestopt?' Het gaf m'n zelfvertrouwen een flinke deuk.'

Ook Jetske wilde graag borstvoeding geven, maar besloot om fulltime te kolven toen dat niet lukte. 'Het kolven voelde als een pleister voor het niet live kunnen voeden, terwijl het nog zwaarder was door het dubbele werk. Het lezen van artikelen waarin borstvoeding wordt gepromoot, voelde als een aanval. Het wordt met de beste bedoelingen geromantiseerd om het te normaliseren, maar des te frustrerender was het om te lezen. Want waarom lukte het mij dan niet?'

Verder lezen? Dit verhaal vind je in &C's maartnummer 'Moet dat nou?' dat nu in de (online) winkels ligt.

Je shopt 'm hier