‘Ik kom met pijn en vertrek met een nieuw persoonlijkheidslabel’

Afgelopen nacht zat ik te googelen of mijn psyche alle pijn in mijn lijf kan veroorzaken. Ik loop al jaren bij artsen. Mijn pijnklachten beperken mijn leven. Inmiddels vraag ik me af of ik het probleem misschien zelf ben. Toen las ik een nieuw onderzoek over vrouwengezondheid en dacht ik: ‘Gloeiende! Dit gebeurt mij ook.’

Maandag werden twee schrikbarende rapporten over vrouwengezondheid aangeboden aan de Tweede Kamer. Hier moeten we toch ontiegelijk WOEST van worden?! Maar zelf zucht ik moedeloos.

Duizenden enquêtes en ervaringsverhalen van Voices for Women zijn onderzocht. Hou je vast: 75% voelde zich niet gehoord door haar arts. 60% liep al tien jaar of langer met klachten rond. En 65% ervaart dat lichamelijke klachten onterecht als psychisch worden geduid.

HALLO! KOEKOEK!

Waar zijn de talkshowtafels waar iedereen door elkaar heen tettert omdat dit niet langer kan?

Mijn hoofdredacteur moedigde me aan deze column persoonlijk te maken. Liever blijf ik daarvan weg. Ik ben niet zielig, niet van suiker, maar ik ben wel bang om dit te vertellen.

Een staand kletspraatje met de buren kan betekenen dat ik twee dagen platlig van de pijn. Ik ben vrijwel altijd kapotmoe en space ’m door het leven op mijn pijnstilling.

‘Wat denk je zelf dat je hebt?’ vroeg mijn arts. Geen idee, zei ik. Ik had nooit op mijn klachten gezocht. ‘Dus je denkt niet dat je kanker hebt?’ Nee. Gelukkig, ik kreeg het label ‘realistische patiënt’.

Ik ben naar een seksuoloog gestuurd, die geen seksueel trauma constateerde dat de pijn kon verklaren. Ik kreeg het advies meer te mediteren en ontspannen. No shit, Sherlock. Hup, antidepressiva als pijnstilling en de anticonceptiepil erbij. Mijn bekkenbodemfysio liet me spieren versterken door aanspanning. Mijn arts adviseerde juist ontspanning. Dat helpt enorm. Alleen had ik toen al een jaar actief het tegenovergestelde gedaan.

Na ruim vier jaar artsen bezoeken werd mijn bloed voor het eerst op onder meer ferritine onderzocht. Ik bleek een ijzertekort te hebben. Ik had haaruitval, hartkloppingen en was voortdurend buiten adem. Daarbij kwam de opmerking dat ik een ‘eigen verantwoordelijkheid’ heb om mijn bloed te laten prikken.

Hoe de @!&#! moet ik weten waarop?

Dat ik milde adenomyose heb, weet ik sinds kort. ‘Ja, maar daar heb je toch de pil voor?’ Mijn verzoek om uitgebreider onderzoek is niet ingewilligd. Ik had al ‘zo veel aan mijn hoofd’. Ik zei dat ik juist niks aan mijn hoofd had. Toch wordt de volgende stap een psychiater. Die kans grijp ik met beide handen aan, maar uitgebreider lichamelijk onderzoek zou ook fijn zijn.

Eerst ben ik een ‘realistische patiënt’, dan iemand die alles overkomt maar ook een ‘eigen verantwoordelijkheid’ heeft, vervolgens een ‘high achiever’ en nu heb ik ineens ‘veel aan mijn hoofd’. Ik kom met pijn en vertrek met een nieuw persoonlijkheidslabel.

Ook fotografeer ik mijn bloedingen. Mijn hand erbij voor de schaal, mijn herkenbare ring in beeld als bewijs dat de foto van mij is. Omdat ik bang ben dat ik anders niet geloofd word. En ik twijfel enorm. Doe ik deze pijn mezelf aan? Met milde adenomyose op mijn bingokaart ben ik opgelucht. Ik hoop op nóg een bingo. Zodat ik kan zeggen: ‘Kijk, ik ben niet gek.’

Ik hoor mensen al: ‘Die Marije kon jarenlang niks. Bleek het uit haar eigen kop te komen.’

Jullie moesten eens weten hoe intens bang ik ben dat ik al die jaren een aansteller ben geweest. Dat ik dit allemaal bij mezelf heb veroorzaakt met mijn brein. Daarom ben ik liever stil, uit angst.

Ook in de ervaringsverhalen gaan vrouwen hun eigen waarneming wantrouwen. ‘Medical gaslighting’ noemen ze het: een zorgverlener geeft je, vaak onbedoeld, het gevoel dat je klachten ingebeeld zijn. Hoe moet ik op de barricaden staan als ik zelf twijfel of ik recht van spreken heb? Ik fotografeer mijn bloedingen alsof ik bewijsmateriaal verzamel in een zaak De ongehoorde vrouwen hebben allang aan de bel getrokken. Nu liggen zelfs in de Tweede Kamer de schrikbarende cijfers. Redacties, politici, onderzoekers, medici: de boodschap is aangekomen. Alleen blijft het verder oorverdovend stil.

Moeten deze vrouwen de ophef ook nog zelf organiseren?