Er werd geklapt, de jury smolt en ik? Ik zag het zwart worden voor m'n ogen

Claustrofobie en een deelname aan The Masked Singer was voor Bettina geen fijne combi...

Joh, we hebben allemaal wel wat, toch? De een heeft een spinnenfobie, de ander pleinvrees en ik heb claustrofobie. Ik weet niet of je daarmee geboren wordt, dus ik wijt het aan die keer dat mijn broertje en zus mij vroeger in een vloerkleed rolden met mijn armen erin en daar voor de lol op gingen zitten. Ik kan van dat beeld en gevoel nog steeds in paniek wakker schrikken. 

Ach, prima mee te leven tijdens mijn jeugd, toen voelde ik me nog niet ongemakkelijk in kleine ruimtes. Tot ik op mijn achttiende een keer uitging en de deurklink van de wc-deur afbrak. Er waren nog geen mobiele telefoons, de muziek stond keihard en niemand die het doorhad. Blijkbaar was ik erg misbaar, maar dat terzijde. Ik kreeg het benauwd op een manier die ik nooit eerder had gevoeld en met dat voorval was de angst voor kleine ruimtes geboren. Top. Maar weet je, nog prima te ontwijken, die fobie. 

En toen was daar mijn deelname aan The Masked Singer. Je weet wel, dat zeer bekende programma waarbij je in een pak mag en helemaal van top tot teen ingesnoerd wordt. Ik vond het geweldig en keek er enorm naar uit. Ook omdat ik de positieve, maar in bepaalde situaties onhandige, eigenschap heb dingen te onderschatten en mezelf te overschatten. Ik zie in veel situaties nou eenmaal geen beren op de weg – of egels, in mijn geval. 

Bij de eerste doorpas overviel het me. Ik kreeg een dik, zwaar pak aan en zag die enorme, benauwende egelkop op me afkomen waar mijn kop dan weer in moest. Het zweet brak me uit. Ik heb niks gezegd, want: kom op Bettina, stel je niet zo aan! De opluchting was groot toen ik eruit mocht. Voor de eerste uitzending kreeg ik een filmpje met de bewegingen die ik moest doen en bedacht me dat dat in dat benauwde pak onmogelijk zou zijn. Maar oké, de repetities kwamen eraan en het ging goed. Ik genoot nog niet echt, maar prima.

Toen was de uitzending. Ik had mijn energieke opkomst, er werd geklapt, de jury smolt van hoe energiek en schattig ik was, en ik? Ik zag het zwart worden voor m'n ogen. Heel even maar gelukkig, en toen was ik er weer. Het optreden ging goed en ik was door! De tweede uitzending. Ik lag de nacht voor de repetitie wakker, ik had met een doek over m'n hoofd de hele choreografie een paar keer gedaan om aan het benauwde gevoel te wennen, en daar gingen we, nog zonder publiek. De choreografie was zo heftig dat ik het hoofd er bijna van aftrok, waardoor iedereen zou zien wie ik was. Het ontzettend lieve team stelde me gerust en ineens was het klaar. 

Ik laat me verdomme toch niet leiden door angst? Ik kreeg het vertrouwen weer in mijn lichaam en de rest van de shows gingen fantastisch! Ik had het nooit willen missen. Angsten zijn er om aan te gaan, je kunt meer dan je denkt. Groetjes van de egel.

Scoor &C's nieuwste editie hier!