Zit je nou alweer naar die rommel te kijken, vraagt mijn vrouw

Mijn vrouw en ik komen uit verschillende milieus.

Zij komt uit Noord-Groningen en haar vader was arts. Zij lázen voor de lol. Ik kom uit een buurt met de nodige uitdagingen en ben opgevoed door de televisie. Mijn vader was dan misschien emotioneel onbeschikbaar, wat we wel deden, was elke zondag Ajax kijken. Maud had niet eens een tv toen ik voor het eerst bij haar thuis kwam. Ik dacht alleen maar: wat doe jij de hele avond?

Nu hebben we wel een televisie. En een bank, maar I swear to god, in de drie jaar dat we die hebben, heeft Maud er vijf keer op gezeten. Als ik 's avonds op de bank plof, blijft zij bezig: opruimen, mails versturen, mediteren. Of dus een boek lezen. 'Hé schat, ben je lekker tv aan het kijken?' laat ze vallen als ze langsloopt. Dat klinkt aardig, maar ik krijg hem ook weleens verpakt als: 'Zit je nou alweer naar die rommel te kijken?'

Rommel?!, denk ik dan. Die rommel zorgt voor 80 procent van het geld dat hier binnenkomt, hè? En ja, ik kijk naar RTL Boulevard. Of naar '22 mannen die achter een bal aanrennen, mij niet eens kennen en terwijl ik huil om hun verlies, gewoon weer naar hun miljoenenvilla gaan'. Ja, dat doe ik. Soms zet ik zelfs mijn Nintendo Switch erbij aan. 'Wanneer ga je die weghalen?' vraagt ze om de haverklap. Weghalen? Die ga ik helemaal niet weghalen. Ik blijf Donkey Kong Bananza gewoon spelen.

Lees ook: Terwijl een wietlucht binnendringt, denk ik: ik moet écht vaker nee gaan zeggen

Kijk, er is een reden dat het me irriteert. Ik voel me aangesproken. Want inderdaad: ik laat al anderhalf uur een aap rondrennen in een fictieve wereld, terwijl ik ook iets nuttigs had kunnen doen. Ik kan in de strijd gooien dat gamen me een betere hand-oogcoördinatie oplevert, maar ik weet ook: lezen is beter voor je. Je woordenschat gaat vooruit, je fantasie leeft op, je prikkelt je brein meer. Ook mijn kinderen lezen amper e,n dan denk ik: shit, waarom niet? Omdat ik het verkeerde voorbeeld geef, waarschijnlijk.

De afgelopen jaren heb ik lezen steeds vaker een kans gegeven en ik ben het zelfs nice gaan vinden. Normale mensen van Sally Rooney? Vet boek. De alchemist van Paulo Coelho? Een van mijn favorieten. Een goede raad van J.K. Rowling? Ik heb gejankt in mijn bed. Maar dat neemt niet weg: het ene vertier staat niet boven het ander. Als ik de ontspanning die Maud in het mediteren vindt, bij de televisie heb, dan is dat prima. Dan kijk ik maar 'rommel'. Mannen houden over het algemeen misschien meer van plat entertainment dan vrouwen, die liever de verbinding opzoeken. Maar hey, misschien vinden wij die verbinding wel in het voetbal. Of in de Donkey Kong Bananza-community. Oké, en een beetje in Normale mensen.'