Andrew Tate ging op z'n bek, en toch kunnen we niet rustig gourmetten

Zo vlak voor kerst lag het beste cadeau niet onder de boom, maar uitgeteld in een boksring in Dubai. Terwijl ik me mentaal voorbereidde op de jaarlijkse gourmetstress, verloor drol-in-mensenvorm Andrew Tate op gênante wijze een bokswedstrijd. En eerlijk is eerlijk: dat smaakte beter dan de eerste hap kerststol.

De manier waarop hij verloor maakte het extra bevredigend. Geen heroïsche knock-out, geen Rocky-moment. Wat we zagen was een trage, pijnlijke leegloop. Tate werd langzaam gesloopt door een tegenstander met zuurstokroze bokshandschoenen, die volgens kenners zelf bokst als een natte krant. De man die al jaren de meest verschrikkelijke verhalen verkondigt over mannelijke dominantie en het vernederen van vrouwen, probeerde in deze ring vooral niet om te vallen. Hij leek meer op een dronken oom dan op een onverslaanbare alfaman.

En ja, dat voelde lekker. Zijn eindeloze praatjes over alfa-mannelijkheid stortten in één avond in. Letterlijk.

Lees ook: Volwassen mannen ventileren ongestoord hun gedachten over minderjarige lichamen

Maar dat lekkere gevoel was van korte duur. Want Tate stond daar niet voor niets. Ondanks zijn openlijke vrouwenhaat, zijn doodenge denkbeelden en de lopende aanklachten voor seksueel geweld en mensenhandel, werd hij gewoon Dubai ingelaten. De organisatie rolde de rode loper voor hem uit en betaalde hem naar eigen zeggen twintig miljoen dollar. Het publiek kocht kaartjes en zijn tegenstander vond het geen probleem om de ring te delen met iemand die verdacht wordt van seksueel misbruik en mensenhandel. Niemand trok een grens.

Dat is de wrange kern van dit spektakel. Zijn nederlaag was geen morele overwinning, maar gewoon een verdienmodel. Voor alle betrokkenen.

We doen soms alsof Andrew Tate het enige probleem is van de manosphere, en alsof alles weer goedkomt nu hij één keer op z'n bek is gegaan. Dan heeft de slechterik verloren en kunnen wij rustig verder met gourmetten. Maar hij is geen losstaand monster. Zijn giftige gedachtegoed is inmiddels groter dan de man zelf. Je vindt het overal: in de media, op het schoolplein en zelfs in de politiek.

Dus ja, lach gerust om zijn afgang. Zie het als een vervroegd kerstcadeautje. Dat doe ik ook. Maar vergis je niet: echte winst is niet dat Andrew Tate wordt verslagen in een ring, maar dat niemand hem nog inhuurt, betaalt of op een poster zet. Zolang wij (en de sponsors) blijven betalen voor het circus, lacht de clown het hardst. Dit was geen knock-out van seksisme. Hooguit een hele dure time-out.