In mijn tijd werd pesten gezien als 'goed voor je karakter'

Vorige week veroordeelde een rechter een veertienjarige pester tot een dwangsom van 250 euro per keer dat ze contact zoekt met haar slachtoffer. Voor het eerst wordt online pesten juridisch benoemd voor wat het is: grensoverschrijdend gedrag dat gevolgen heeft. En dankzij deze uitspraak niet alleen meer voor het slachtoffer, maar eindelijk ook voor de dader.

Ik las het nieuws en voelde opluchting, maar tegelijk een rilling. Want dit is niet alleen het verhaal van twee meisje. Dit gaat over iets wat we veel te lang normaal hebben gevonden. Ik werd gepest op de basisschool. Het waren de jaren '90: een tijd waarin pesten vooral werd gezien als iets waar je 'maar mee om moest leren gaan'. Je moest je niet zo laten opnaaien. Je niet op de kast laten jagen. Eelt op je ziel kweken. En als de pesters toch doorhadden dat je het naar vond, dan lokte je het zelf uit. Tegenwoordig noemen we dat victim blaming, toen heette dat 'goed voor je karakter'.

Het probleem lag zelden bij de dader, maar bij degene die gepest werd. Toch had ik één gigantisch voordeel ten opzichte van de kinderen van nu: ik werd analoog gepest. Mijn pesters draaiden kantoortijden. Zodra de schoolbel ging en ik naar huis kon, was het afgelopen. Na groep 8 belandden we gelukkig op verschillende middelbare scholen. Nieuwe klas, nieuwe gezichten, een nieuwe start. Dacht ik. In de herfstvakantie van dat jaar hackten een paar van de pesters mijn e-mail en stuurden vanuit mijn naam vreemde berichten rond. Niet omdat ze me nog zagen, maar juist omdat ze me níét meer zagen. Ik was allang niet meer met hen bezig, maar zij kennelijk nog wel met mij.

Lees ook: Wie iemand dwingt een zwangerschap uit te dragen, is niet pro-leven, maar pro-controle

Dat was het moment waarop ik begreep dat pesten niet gaat over vals plagen, maar over controle. En precies dat is wat pesten anno 2026 nóg erger maakt. Voor de huidige generatie stopt het pesten nooit. Het is niet alleen meer analoog, maar ook digitaal. Het zit in je broekzak, trilt op je nachtkastje en licht op terwijl je probeert te slapen. De pestkop gaat mee naar huis, mee naar de wc en kruipt via Snapchat onder je dekbed.

De rechter in Assen heeft nu eindelijk een streep getrokken. Online (en offline) treiteren is geen 'normaal tienergedrag'. Het is geen ruzie, geen meisjesdrama. Het is psychologische oorlogsvoering, die je als slachtoffer een leven lang met je mee kunt dragen.

Laten we hopen dat dit vonnis de standaard wordt. Dat elke pestactie wordt beantwoord met een juridisch prijskaartje. Dat pesters wel twee keer nadenken voordat ze hun (digitale) bek opentrekken. Dat de gevolgen nu niet alleen meer voelbaar zijn voor het slachtoffer, maar ook de dader.